บทที่ 255 คุณคิดมากเกินไปแล้ว

ลู่จือสิงกลับมาก่อนเวลาหนึ่งวัน เป็นเรื่องที่ฉันไม่คาดคิด อย่างไรเสียหลังจากปีใหม่มากี่วันฉันก็ต้องไปเมืองJ เป็นเรื่องยากที่ครอบครัวเราสามคนจะสงบสุขได้ขนาดนี้

ลู่จือสิงเคยถามฉันก่อนวันหยุดว่า คุณต้องการไปต่างประเทศสำหรับเทศกาลฤดูใบไม้ผลิไหม ฉันก็ปฏิเสธไปแล้ว

นี่เป็นเทศกาลฤดูใบไม้ผลิครั้งที่สามหลังจากการแต่งงานครั้งแรกระหว่างลู่จือสิงกับฉัน ฉันใช้เวลาของสองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิก่อนหน้านี้ด้วยตัวเอง ไม่ได้อยู่กับเขา ปีนี้เราแต่งงานกันอีกครั้ง อีกทั้งมีเป้ยเปย ฉันชอบที่จะใช้เวลาช่วงเทศกาลฤดูใบไม้ผลิที่ดีด้วยกันกับเขาในประเทศจีน

แน่นอน ว่าลู่จือสิงไม่รู้ความคิดเหล่านี้ของฉัน หลังจากที่เขารู้ ไม่แน่ว่าจะอวดดียังไง

คืนวันที่สามสิบนั้น เสียงพลุดังไปทั่วทุกทิศ มองออกไปจากหน้าต่างในห้องนั่งเล่น สามารถมองเห็นพลุได้ไม่ไกล

ในอีกไม่กี่นาทีก็จะปีใหม่แล้ว เวลารวดเร็วจนฉันไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับเล็กน้อย

จู่ๆบนเอวก็แน่นขึ้น ลู่จือสิงเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จก็ตรงเข้ามากอดฉัน

ฉันผ่อนคลายร่างกายแล้วเอนไปทางด้านหลัง "ลู่จือสิง"

คางของเขาอยู่บนไหล่ของฉัน ฉันรู้สึกได้ถึงลมหายใจของเขาอยู่ข้างหูของฉัน

"หื๊ม?"

เขาทำเสียง แต่ก็ไม่ได้ถามฉัน

ฉันยิ้มๆ กดโทรศัพท์เล็กน้อย ดูเวลาหน้าจอ"23：59” นับอย่างเงียบๆในใจ

"ป้าง——”

ทันทีที่มีเสียงดังนอกหน้าต่าง บนโทรศัพท์ของฉันก็เปลี่ยนเป็น“00：00”

"สวัสดีปีใหม่ ลู่จือสิง"

"สวัสดีปีใหม่ ซูยุ่น"

ข้อความท่วมเข้ามาในโทรศัพท์ของฉันเหมือนเขื่อนน้ำทะลัก ฉันจึงรีบ一一ก้มหน้าลงไป แต่ว่าถือแก้วไม่ค่อยสะดวก ฉันทำได้เพียงยัดไว้ในมือของลู่จือสิงที่อยู่ข้างหลัง : "คุณช่วยฉันถือหน่อย!"

เขายื่นมือมารับ ทว่าก็ปล่อยมือออก

ฉันยุ่งกับการตอบกลับข้อความ ก็เลยไม่ได้สนใจเขา

แต่เพียงไม่นาน ลู่จือสิงก็กลับมา จูบเบาๆอยู่บนคอของฉัน ฉันอดไม่ได้ที่จะทำเสียงไม่พอใจ ยื่นมือออกไปต้องการจะผลักเขา : "คุณทำอะไรหน่ะ ฉันตอบข้อความอยู่นะ!"

"ข้อความมีอะไรดีให้ตอบกลับ ปีใหม่ก็ต้องเริ่มต้นที่ดีสิ!"

เขาพูดจบ ก็อุ้นฉันขึ้นมา ฉันยังไม่ทันตั้งตัว ก็อดที่จะร้องไม่ได้ : "อ๊าย! คุณทำอะไร!"

"เริ่มต้นที่ดีวันปีใหม่ไง!”

ตอนแรกสติฉันยังไม่กลับมา แต่พอถูกเขาโยนลงบนตียง ฉันจึงรู้ว่าหมายความว่าอะไร

อดไม่ได้ที่จะยกขาขึ้นถีบเขา ทว่าก็ถูกมือของเขาหนึ่งข้างจับขาฉันไว้ "คุณจะฆาตรกรรมสามีตัวเองหรอ!"

เขาพูดจบ ก็นำเสื้อผ้าของตนเองถอดออก จากนั้นก็กดลงมา

ฉันเบนหน้าหนี จูบของเขาเลยตกมาที่แก้มของฉัน

ลู่จือสิงไม่พอใจเล็กน้อย ยกมือขึ้นมาจับคางของฉัน พูดเสียงกระเส่าว่า : "คุณไม่อยากให้ฉันจูบหรอ?"

ฉันมองเขาเลิกคิ้วเล็กน้อย หยอกล้อขึ้นว่า : "ฉันไม่ให้คุณจูบ แล้วคุณจะทำไม?"

เขาหัวเราะ : "ก็ไม่ทำไมหรอก ฉันก็จะทำให้คุณร้องขอให้ฉันจูบคุณไง!"

พูดจบ ฉับพลันเขาก็จับมือของฉัน ไม่รอให้ฉันได้ตอบกลับ มืออีกข้างหนึ่งของเขาก็ดึงกางเกงของฉันออกไป

ฉันตกใจเล็กน้อย เห็นเขามองไปยังด้านล่าง ก็เขินอายเล็กน้อย : "ลู่จือสิง คุณจะทำอะไร คุณ——อึ่ม!"

ฉันยังไม่ทันพูดจบ เขาไม่พูดไม่จา ก็ก้มลงไปจูบด้านล่าง

ฉันมองเขาด้วยความตื่นตกใจ : "อย่า ลู่จือสิง คุณ——อืม——”