ตอนที่ 267
บทที่ 267 เรื่องนี้ฉันคงไม่สามารถรับปากคุณได้
October 22, 2026
ขึ้นเครื่องบินแล้ว เมื่อฉันนึกถึงเรื่องตะกี้ ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้ม
ทำไมยิ่งโตยิ่งคิดว่าตัวเองยังเป็นสาวอยู่ นึกไม่ถึงว่ายังชอบบทการแสดงไม่อยากพรากจาก
แต่ความรู้สึกนี้ค่อนข้างดีทีเดียว
การเดินทางใช้เวลานานกว่าสองชั่วโมง เครื่องบินออกมาได้สักพักฉันก็หลับ และตื่นขึ้นมาตอนเครื่องบินกำลังจะลงจอด
ในเดือนมีนาคมเมืองJ หนาวกว่าเมืองA มาก ทันทีที่ฉันรับกระเป๋าเสร็จ เจิ้งเยว่ก็โทรเข้ามา
“ซูยุ่น คุณถึงหรือยัง？”
ฉันยิ้ม：“คุณโทรมาทันเวลาพอดี ฉันกำลังถือกระเป๋าเดินทาง และกำลังเดินไปที่ทางออก”
“อ่า ฉันเห็นคุณแล้ว ฉันกำลังโบกมืออยู่คุณเห็นฉันไหม？”
ฉันเงยหน้าขึ้นมอง และเห็นว่าเจิ้งเยว่กำลังโบกมือให้ฉันอยู่ไม่ไกล
ฉันยิ้มให้เธอแล้ววางสาย และรีบลากกระเป๋าเดินทางไป：“คุณคงไม่ได้มารออยู่นานแล้วใช่ไหม？”
เขายื่นมือออกมาลากกระเป๋าของฉัน：“ครั้งก่อนรถติดหรอ？ครั้งนี้ฉันเลยมาเร็วหน่อย”
ฉันยิ้มด้วยความซาบซึ้ง：“ให้ฉันรอคุณสักหน่อยก็ไม่เป็นไร”
“ได้ยังไงล่ะ เมืองJ ปีนี้หนาวมาก ฉันเลยมารับคุณเร็วหน่อย ถ้าคุณหนาวจนป่วย ฉันก็แย่นะสิ！”
เธอพูดแบบนั้น ฉันก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี
เจิ้งเยว่บอกว่ามาเร็วหน่อย แต่ฉันรู้ว่าเธอมาก่อนเวลาอย่างน้อยครึ่งชั่วโมง ไม่ใช่ว่าฉันไม่เคยเข้าร่วมโครงการของต่างประเทศมาก่อน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันจะได้พบกับคนที่พวกเราให้ความสำคัญ
ฉันรู้สึกประทับใจ
“มื้อเที่ยงคุณอยากกินบะหมี่หรือว่าข้าว？”
“กินโจ๊ก คุณถือสาไหม？”
ฉันติดต่อกับเจิ้งเยว่มาหลายเดือนแล้ว และเราสองคนก็คุ้นเคยกันดี ฉันเพิ่งลงจากเครื่องยังไม่อยากอาหาร ไม่อยากกินบะหมี่และข้าวจริงๆ
“ถือสาอะไร คุณเพิ่งลงจากเครื่อง ไม่อยากอาหารก็เป็นเรื่องปกติ”
“คุณดูแลเอาใจใส่อย่างนี้ ฉันเกรงใจจัง”
เธอหันหน้ามามองฉันแล้วยิ้ม：“เกรงใจอะไรกัน วันนี้ฉันไปเมื่องA ฉันยังไม่เกรงใจคุณเลย！”
ฉันเลิกคิ้ว：“ก็ได้ รอให้คุณมาอีกนะ！”
“คุณเพิ่งลงจากเครื่อง นอนพักผ่อนสักหน่อยเถอะ？บนเครื่องบินหลับไม่สบาย！”
จริงๆอากาศแบบนี้มักจะมีลมแรง เครื่องบินก็สั่นนิดหน่อย อันที่จริงฉันก็ไม่ได้ค่อยหลับ ตอนที่ฉันออกจากสนามบินโดนลมปะทะนิดหน่อย ตอนนี้ฉันเลยรู้สึกมึนๆ
เปิดเครื่องทำความร้อนในรถให้อุ่นๆแล้ว ฉันก็รู้สึกง่วง
“งั้นฉันงีบสักหน่อย ลำบากคุณแล้ว”
“ได้สิ ไม่ต้องเกรงใจฉัน”
ฉันยิ้ม ครั้งนี้ไม่เกรงใจเธอแล้วจริงๆ
“ซูยุ่น？”
เจิ้งเยว่ขับรถได้นิ่งมาก ฉันหลับยาวมาตลอดกว่าสี่สิบนาที ได้ยินเสียงเธอแล้วฉันก็สะลึมสะลือ และลืมตามองเธออยู่หลายวินาที หลังจากนั้นก็ตอบกลับ：“ถึงโรงแรมแล้วหรอ？”
เธอพยังหน้า：“เราไปหาอะไรกินกันก่อนสักหน่อยเถอะ ในฤดูหนาวนี้ถ้าไม่กินอะไรเลยจะไม่ดีต่อกระเพาะ แล้วคุณค่อยกลับไปนอนต่อ”
ฉันลูบหน้าตัวเอง：“ไม่เป็นไร ฉันนอนมาหลายชั่วโมงแล้ว ตอนบ่ายฉันจะไปประชุมที่บริษัทกับคุณ”
วันนี้เป็นวันที่ห้า และงานกำลังจะเริ่มในอีกไม่ถึงสามวัน ดังนั้นฉันจึงต้องค่อยจับตาดูหน่อย
“คุณไม่ต้องกัวล ประธานจั๋วบอกว่าให้คุณพักผ่อนสักสองสามวันก็ได้ อีกสองวันหลังถึงจะเวลาเข้าสู่สนามรบ！”
ฉันรู้สึกเกรงใจนิดหน่อย ฉันมาทำงานจะบอกว่าให้พักผ่อนได้ยังไง：“งั้นคุณพาฉันไปที่งานแสดงสินค้า？”
“คุณน่ะ พักผ่อนสักหน่อยเถอะ ตอนเย็นไปกินข้าวด้วยกัน พรุ่งนี้เธอค่อยตามพวกเราที่ไม่รู้ว่าเหลืออีกกี่คน！”
คนที่บริษัทนี้ค่อนข้างดี เจิ้งเยว่ถ่อมตน และรับฟังความคิดเห็นของฉัน ถ้าไม่เข้าใจก็จะพูดคุยกันกับฉัน ไม่มีปัญหาเรื่องการวางอำนาจ