บทที่ 269 ฉันยอมรับคุณเลยจริงๆ

ฉันรู้สึกเขินอายนิดหน่อย แต่ในเวลานี้ไม่มีใครกล้ารับหน้าที่นี้ และฉันเป็นผู้รับผิดชอบโครงการนี้ อายุฉันก็ไม่น้อยแล้ว ถึงแม้ว่าจะเต้นได้ไม่ดี แต่ก็พอไหว

“คุณไม่ต้องกังวลฉันเคยฝึกเต้นมาก่อน เพียงแต่ไม่ได้เต้นมาหลายปีแล้ว แต่ทักษะพื้นฐานยังอยู่”

เจิ้งเยว่มองฉันด้วยความเป็นห่วง：“ซูยุ่น นี่——”

“ตอนนี้มีเวลาไม่มาก หาคนมาแทนชั่วคราวคงไม่ทันแล้ว การเต้นนี้ถูกเรียบเรียงใหม่โดยทีมเชียร์ลีดเดอร์ของพวกเขา ลักษณะทางกายภาพของฉันยังพอได้อยู่ พอถึงเวลาก็ยืนอยู่ด้านหลังหน่อย ฉันสามารถทำตามได้”

เจิ้งเยว่มองมาที่ฉันสักพัก และสุดท้ายก็ปรบมือให้ฉัน：“ลำบากคุณแล้ว”

ฉันยิ้มอย่างขมขื่น เพียงแต่ฉันก็คิดไม่ถึงว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้นในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ แต่ทุกอย่างเตรียมพร้อมไว้แล้ว พวกเรามาถึงตรงนี้ ยังจะถอยกลับไปหรอ？

กัปตันทีมเชียร์ลีดเดอร์มองมาที่ฉันสักพัก และในที่สุดก็พยักหน้า

ฉันไม่ได้สัมผัสการเต้นใด ๆ มาสี่ปีแล้ว พูดตามตรงตอนนี้ใจฉันเต้นแรงมาก แต่ฉันก็รู้ว่าฉันสามารถทำเรื่องนี้ได้ อีกเดี๋ยวสื่อมวลชนก็ตะมากันมากมาย ฉันจะหวาดกลัวไม่ได้！ “ท่าเต้นของพวกเรามีไม่มาก พอการแสดงเริ่มก็เต้นประมาณห้านาที อันที่จริงก็มีหลายท่าที่ต้องเปลี่ยน ฉันจะแสดงให้ดูเป็นตัวอย่างก่อนสองรอบ คุณซูลองดูก่อนว่าสามารถทำตามได้ไหม”

ฉันพยักหน้า และดูเธอเต้นหนึ่งรอบ หลังจากดูจบฉันก็ถอนหายใจ เธอกำลังจะเต้นให้ดูเป็นรอบที่สอง ฉันรีบหยุดเธอ：“ไม่ต้องหรอก ฉันจำได้พอประมาณแล้ว คุณนำฉันฝึกซ้อมสองรอบ หลังจากนั้นฉันจะเต้นรวมกันกับทีมของพวกคุณ”

เธอมองฉันแล้วก็ตกตะลึง：“คุณซู ลักษณะทางกายภาพของคุณแข็งแรงมากจริงๆ！”

ฉันยิ้ม ปีนั้นฉันไปฝึกเต้นสิ่งเดียวที่ฉันทำได้ดีกว่าคนอื่นก็คงเป็นเรื่องนี้

ฉันเต้นตามเธอไปสองรอบ ก็สิบห้านาทีผ่านไปแล้ว ฉันพอจะเต้นตามเธอได้มากแล้ว

“พระเจ้า！คุณเต้นตามได้จริงๆ！”น้องสาวคนนั้นมองฉันด้วยความแปลกใจและตื่นเต้น แต่ไม่นานสีหน้าของเขาก็ทรุดลง：“เธอยังมีท่าเต้นที่ยากขึ้นอีก คุณซู ไม่รู้ว่าคุณ——”

ฉันบอกใบ้ให้เธอสบายใจ：“ไม่เป็นไร คุณพูดมาและให้ฉันฝึกซ้อมดูก่อน ถ้าไม่ได้พวกเราค่อยคิดหาวิธีกัน！”

เธอบอกว่าเป็นท่าที่ยากขึ้น คือท่าที่หมุนครึ่งวงกลมในอากาศจากนั้นจึงโพสท่าสุดท้ายกับคนด้านล่าง นี่จะเป็นจุดจบของท่าเต้น

ฉันคิดว่าตัวเองก็แก่แล้วนะ พูดก็พูดเถอะ เมื่อเห็นที่เธอแสดงให้ดูเป็นตัวอย่างแล้ว ฉันก็รู้สึกว่าเสียวซ่าหนังหัวขึ้นมา

แต่ตอนนี้เรื่องมาถึงขั้นนี้ ฉันไม่สามารถถอยได้แล้ว：“สาวสวยคนนั้นมาเป็นคู่หูกับฉัน？เราสองคนมาฝึกซ้อมด้วยกันหน่อย！”

พอฉันพูดจบ นักศึกษาสาวคนนั้นก็ออกมา

ฉันมองเธอแล้วยิ้ม：“คุณเคยฝึกซ้อมท่านี้ไหม？”

เธอส่ายหน้า：“ฉันเพิ่งเข้าร่วมทีมได้สามเดือน ท่านี้ฉันทำไม่ได้”

เธอเป็นหญิงสาวที่เรียบง่าย คงไม่ทำให้ฉันพลัดตกลงในท่าสุดท้าย

หลังจากแก้ปัญหาแล้ว ฉันก็พูดกับเธอว่า ：“งั้นเราไปฝึกซ้อมตรงนั้นกัน คุณไม่ว่ายังไงก็ต้องรับฉันไว้นะ น้องสาวคนสวย！”

น้องสาวคนสวยเขินอาย：“ฉันทำได้ คุณซู คุณวางใจเถอะ！”

พูดจบเราสองคนก็ไปฝึกกันที่ด้านข้างอยู่ครึ่งชั่วโมง

ท่านี้ก็พูดไม่ได้ว่ายาก บางครั้งฉันฝึกโยคะก็เจอท่าที่ยาก แต่ท่านี้ต้องตีลังกา ฉันไม่ได้เต้นมานานแล้ว ครั้งแรกฉันไม่ได้ใช้แรงที่ถูกต้อง อาจทำให้ฉันตกลงมาหลังจากหมุนเป็นวงกลม

ในที่สุดก็ไม่มีเวลาแล้วจริงๆ ฉันกัดฟันแล้วก็เริ่มฝึกซ้อม

ฉันกลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุ ฉันจึงฝึกซ้อมกับน้องสาวคนสวยอยู่อีกสักพัก ในที่สุดก็สามารถเต้นรวมกับทีมได้ ฉันถอนหายใจโล่งอก

“ซยุ่น พวกคุณพร้อมกันรึยัง？งานใกล้จะเริ่มแล้ว รอเตรียมพร้อมไว้！เธอยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าเลย！”

ตอนนี้ฉันเพิ่งนึกได้ว่าการแสดงนี้ก็ไม่มีอะไร นอกจากเสื้อผ้าที่น่าหวาดกลัว！