บทที่ 27 เราจะยังแต่งงานกันอยู่ไหม?

“ซูยุ่น”

ฉันเผลอหลับไปขณะที่นั่งอยู่บนเตียงเพราะเมื่อคืนฉันไม่ได้นอนเลย เมื่อตื่นมาก็พบลู่จือสิงยื่นอยู่ข้างเตียงของฉัน

ฉันได้กลิ่นบุหรี่ทันทีที่เขาเริ่มเอ่ยปาก

เขาก้มลงมองฉันด้วยสายตาที่ทำให้ฉันรู้สึกกลัวเล็กน้อยและช่วยพยุงฉันให้ลุกขึ้นนั่ง “มีอะไรหรือ”

“ผลตรวจครรภ์ครั้งก่อนออกมาดีไม่ใช่หรือ”

ฉันพยักหน้าตอบเขา เมื่อนึกถึงลูกขึ้นมาก็รู้สึกเศร้าจนน้ำตาไหลพาลไหลออกมาคลอเบ้า “ใช่ค่ะ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้”

ไม่รู้ว่าฉันมองผิดไปหรือเปล่า แต่ฉันเห็นลู่จือสิงยิ้มออกมาเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่แห้งแล้งและเย็นชาจนฉันรู้สึกเย็นยะเยือกไปทั้งตัว

ฉันคิดแค่ว่าคงมีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นกับเขาแต่ไม่รู้ว่ามันคืออะไร จึงยื่นมือออกไปจับมือเขาโดยไม่รู้ตัว “หมอว่ายังไงบ้างคะ”

ตั้งแต่เกิดเรื่องฉันยังไม่มีเวลาถามเลยว่าตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

แต่เมื่อฉันพูดจบลู่จือสิงกลับสะบัดมือฉันออก “เธอมีพี่ชายใช่ไหม?”

ฉันใจหายทันทีเมื่อรู้ว่าเขากำลังเข้าใจผิด จึงรีบบอกไปว่า “ลู่จือสิง ฟังฉันก่อน ฉันก็เพิ่งรู้วันนี้เองว่าพี่ชายของฉันไปพบพ่อของคุณโดยบังเอิญ ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเขาขอเงินพ่อคุณ”

เขาหันมามองฉันพร้อมรอยยิ้มเย็นๆ ที่แฝงอยู่ในแววตา “ไม่รู้จริงๆเหรอ หรือว่าจนถึงตอนนี้เธอยังเล่นละครอยู่”

ฉันชะงัก จับมือเขาไว้หลวมๆ และมองอย่างไม่เชื่อสายตา “คุณหมายความว่ายังไง”

“อะไรรึ?... ช่างเถอะ เรื่องนี้ไว้คุยกันทีหลัง พรุ่งนี้ฉันต้องบินไปทำธุระที่ยุโรปครึ่งเดือน ระหว่างนี้เธอก็พักผ่อนให้เต็มที่แล้วกัน”

เขาเหมือนจะพูดอะไรต่อแต่แล้วก็หยุด ไม่ยอมพูดสิ่งที่อยากพูดออกมา

ฉันรู้สึกเจ็บที่หัวใจเมื่อเฝ้ามองเขาหันหลังเดินจากไป จึงตัดสินใจลงมาจากเตียงพร้อมกับเรียกให้เขาหยุด “ลู่จือสิง”

“มีอะไรอีก?”

“ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ แต่ฉันไม่รู้เรื่องที่พี่ชายของฉันขอเงินพ่อคุณจริงๆ” พูดมาถึงตรงนี้ฉันก็รู้สึกเหมือนมีก้อนบางอย่างขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอจนพูดไม่ออก ฉันไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าเขาจึงได้แต่ฝืนกลั้นเอาไว้

“มีอะไรอีกไหม?”