บทที่ 282 ฉันจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่มาใช้คืน

ถ้าเป็นธรรมดา เขาก็จะเด็จการถือตนเองเป็นใหญ่แบบนี้ ฉันก็จะกลอกตามองค้อนให้เขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ คิดเพียงว่าเขาถือตัวและอวดดี

แต่ตอนนี้ ฉันนอกจากที่ถูกเขาจูงเดินออกไปจากรถแล้ว คาดไม่ถึงว่าไม่รู้ว่าตนเองควรจะพูดอะไร ทำอะไร

พอลงจากรถฉันก็เห็นประตูโค้ง พรมปูพื้นสีแดงยาวกว่าสิบเมตร ยืดยาวเข้าไปตลอดด้านในโรงแรม จากนั้นจากประตูหน้าโรงแรมก็ปูยาวเข้าไปตลอด จนถึงหน้าประตูห้องโถงใหญ่งานเลี้ยง

พิธีแต่งงานยังไม่เริ่ม ลู่จือสิงให้ฉันไปแต่งตัวที่ห้องเสื้อผ้าด้านนอก ฉันเห็นด้านในเพียงแวบเดียว ห้องจัดเลี้ยงขนาดเท่าสนามฟุตบอลมีโต๊ะอย่างน้อยห้าร้อยโต๊ะ ด้านในมีคนสองในสามนั่งอยู่แล้ว

นึกถึงว่าลู่จือสิงมีอิทธิพลมากแค่ไหนในเมืองA ฉันกลัวว่าคนชั้นสูงกว่าครึ่งในเมืองA จะมาในคืนนี้

ขณะแต่งหน้าฉันก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงตอนแต่งงานกับลู่จือสิงในปีนั้นชัดเจนมากว่าเวลานั้นทำตามอำเภอใจ จดทะเบียนสมรสแล้ว ถ่ายภาพพรีเว็ดดิ้งแล้ว ตระกูลลู่แสดงความยินดีแล้ว ก็คล้ายกับแต่งงานแล้ว

นึกขึ้นมาจนถึงตอนนี้ ฉันต่างรู้สึกว่างานแต่งงานเมื่อปีนั้นเหมือนละครเล็กน้อย

"เจ้าสาว หลับตาลงนิดนึง!"

ได้ยินเสียงของช่างแต่งหน้า ฉันก็ชะงักไปเล็กน้อย รีบหลับตาลง เก็บความคิด

ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว เรื่องราวของปีนั้นก็ไม่ต้องคิดอีกแล้ว

ฉันไม่ได้มีเพื่อนมากนัก เซี่ยงฉิงก็เพิ่งแต่งงาน เพื่อนเจ้าสาวก็คือลู่จือสิงเป็นคนหา นอกจากถงเจียหลินแล้วล้วนไม่ใช่เพื่อนของฉัน

เวลาหนึ่งทุ่ม ฉันแต่งหน้าเพิ่มเติมเสร็จแล้ว เซี่ยงฉิงและถงเจียหลินก็ผลักประตูเข้ามา: "ซูยุ่น รู้สึกยังไงบ้าง?"

ฉันมองเธอ ยิ้มครู่หนึ่ง สักพัก จึงเอ่ยปาก: "ขอบคุณนะ"

เซี่ยงฉิงรวบๆผม วันนี้เธอสวมกระโปรง ม้วนผมขึ้นมา: "ขอบคุณอะไรล่ะ! ตอนที่ประธานลู่ให้พวกเรามาช่วย ก็ส่งของขวัญขอบคุณแล้ว!"

ฉันนิ่งอึ้งไป: "เขาให้พวกคุณมาช่วยหรอ?"

ถงเจียหลินมองฉันพยักหน้าแล้วยิ้ม: "เซี่ยงฉิงแต่งงานไปไม่นาน เขามาหาฉันก่อน จากนั้นฉันและเซี่ยงฉิงปรึกษาหารือกัน ประธานลู่อยากให้คุณเซอร์ไพรส์ แต่ก็กลัวจะปล่อยไก่อีก ดังนั้นจึงให้พวกเราช่วยหยั่งเชิงสืบหาว่าคุณชอบอะไรแบบไหน"

ฉันตกตะลึงเล็กน้อย มิน่าล่ะ หลายวันก่อนหน้านี้คนทั้งสองไปนำรูปงานแต่งงานมาให้ฉันดู ถามว่าอันไหนสวย พูดอะไรเพื่อนแต่งงานแล้ว

เดิมทีเวลานั้นก็ไม่ได้คิดมาก นึกไม่ถึงสองคนนี้จะกำลังลองหยั่งเสียง

"ขอบคุณนะ"

"เพื่อนกัน มีอะไรต้องขอบคุณล่ะ"

"ใช่ แบบนี้คุณก็เกรงใจเกินไป!"

ฉันมองพวกเขาอยู่ครู่หนึ่ง "อย่างนั้นก็ขอแบ่งของขวัญขอบคุณที่ลู่จือสิงให้สักหน่อยสิ!"

"โอ้! ซูยุ่น แบบนี้คุณก็ขี้โกงเกินไปแล้ว!"

ฉันกระพริบตา: "ไม่ได้พูด เพื่อนกัน ไม่ต้องขอบคุณไม่ใช่หรอ?"

พวกเราพูดสอดแทรกมุขตลก เวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เนื่องจากสถานะของลู่จือสิงในเมือง A พวกเราก็ไม่ต้องออกไปต้อนรับแขก และลู่จือสิงยังเชิญเข้ามาเป็นพิธีการ

พอถึงเวลาหนึ่งทุ่ม ฉันได้ยินเสียงเซ็งแซ่ด้านนอกเงียบลง

ประตูเปิดออก เป็นชวี่ชิงหนาน แล้วก็คุณน้า

"เสี่ยวยุ่น แม่ของคุณพ่อของคุณจากไปนานแล้ว วันนี้จึงให้น้ามาจูงคุณเดินพรมแดง!"

ฉันรู้สึกขอบตาร้อนๆ แต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่เคยคิดว่าวันนึงตนเองจะมีครอบครัวมาจูงเดินพรมแดง