บทที่ 287 คุณสามี คุณแบกฉันหน่อยสิ?

ได้ฟังคำพูดไร้สาระของลู่จือสิง ใบหน้าฉันก็ร้อนผ่าว ไม่คิดอะไรทั้งนั้น ยกมือขึ้นชกเขา : "ไปให้พ้น!"

"โครม——”

ชัดเจนว่าฉันไม่ได้ใช้แรงเยอะอะไร แต่ว่าลู่จือสิงล้มลงไปอยู่กับพื้น

ได้ยินเสียงสูดลมหายใจของเขา ฉันก็ตกใจเล็กน้อย "คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?"

"ถูกของกระแทก"

ฉันได้ฟังคำพูดของเขา ฉันรีบลงจากเตียงยื่นมือไปดึงเขาลุกขึ้น : "คุณลุกขึ้นก่อน ฉันดูหน่อย——อ่ะ!"

ฉันยังพูดไม่ทันจบ จู่ๆเขาก็ดึงฉันลงไปที่พื้น ฉันไม่ทันระวัง จึงล้มลงไปอยู่บนตัวเขา

เวลานี้ ฉันจึงรู้ว่าเมื่อกี้นี้ลู่จือสิงโกหกฉัน

"ปล่อยฉันนะ!"

"ไม่ปล่อย!"

เขามองมาที่ฉันพร้อมกับยิ้มในขณะที่โอบเอวฉัน ฉันยื่นมือออกไปสู้ ปรากฎว่าเดิมทีตนเองก็สู้เขาไม่ได้

ฉันยกมือขึ้นตีไหล่เขาเล็กน้อย : "คุณปล่อยฉัน มากอดฉันทำไม!"

"ให้ฉันกอดหน่อย!"

เขาพูดจบ กดศีรษะของฉันเข้ากับไหล่ของเขา

ฟันของฉันกระทบไหล่ของเขา ถูกเขาหัวเราะชอบใจ

เพียงแต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไร เพียงแต่ฉันใส่ชุดนอนอยู่ แล้วถูกเขากอดอย่างนี้ มักรู้สึกว่าไม่ค่อยคุ้นชิน

ผ่านไปสักพัก ฉันยังอดไม่ได้ที่จะผลักเขาเล็กน้อย : "ลู่จือสิง?"

"อืม คุณภรรยาของฉัน"

เดิมทีที่อยากให้เขาปล่อยฉันไป ได้นินคำพูดของเขา ฉันก็ใจอ่อนลงมา

ช่างเถอะ เขาชอบกอดก็กอดเถอะ ถึงอย่างไรกอดนิดหน่อยก็ไม่ได้เสียเนื้อไปสักชิ้น

สักครู่ ในที่สุดเขาก็ปล่อยฉัน : "ตอนเย็นเราไปเดินเล่นกัน"

ฉันอึ้งไป "ตอนเย็น? ทำไม่ไม่ออกไปตอนนี้?"

เขาหันกลับมามองฉัน : "คุณภรรยา ตอนนี้บ่ายสามโมงกว่าแล้ว!"

ฉันรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา บ่ายสามโมงกว่าแล้วจริงๆ

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ฉันก็ไปหาเสื้อผ้า เตรีนมออกไปเดินเล่นข้างนอกโรงแรม

เห็นได้ชัดว่าลู่จือสิงเดาความคิดของฉันออก "ตอนเย็นอยากกินอะไร?"

"ได้หมด"

ฉันหอบเสื้อผ้าเข้าไปในห้องน้ำแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมา แต่งหน้าไปพลางตอบเขาไปพลาง

เวลานี้น่าจะเป็นตอนกลางคืนของประเทศจีน ฉันเห็นเซี่ยงฉิงถามฉันในแชทว่าฉันเป็นอย่างไรบ้าง

ฉันส่งรูปถ่ายในโรงแรมให้พวกเธอสองสามรูป สรุปคือทำให้เซี่ยงฉิงส่งสติกเกอร์มาในแชทจำนวนมาก

เห็นสติกเกอร์เหล่านั้น หน้าฉันอดไม่ได้ที่จะแดง วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ หมุนๆลิปสติกแล้วเริ่มทา

จู่ๆลู่จือสิงก็ก้มลงมากอดเอวจากทางด้านหลัง วางคางอยู่บนไหล่ของฉัน "คุณภรรยา หน้าคุณแดงมากเลย"

ฉันเม้มๆปาก แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน ผลคือเขายังเอื้อมมือมาลูบๆหน้าของฉัน : "ยังร้อนมากด้วย!"

ฉันอดไม่ได้ที่จะถลึงตาใส่เขา : "หุบปากเลย!"

เขายิ้มๆ : "นี่คุณทำเรื่องละอายใจอะไรล่ะ?"

เขาพูดแล้ว ฉันนึกถึงสิ่งที่เซี่ยงฉิงพูดเมื่อกี้ คุณไม่สามารถคลุกอยู่แต่ในโรงแรมทั้งวันนะ ฉันอดไม่ได้ที่จะหน้าแดงและร้อนผ่าว

เซี่ยงฉิงนี่ หลังจากแต่งงานจริงๆก็เปิดเผยมากขึ้น

ฉันกลัวว่าลู่จือสิงจะจูบฉันไม่ปล่อยอีก ก็รีบเปลี่ยนเรื่อง : "ฉันเสร็จแล้ว ออกไปได้หรือยัง?"