บทที่ 35 เราแต่งงานกันแล้ว

เมื่อกลับถึงบ้าน ฉันสองจิตสองใจว่าควรสารภาพความจริงกับลู่จือสิงดีไหม

ที่เมื่อวานฉันขอลู่จือสิงแต่งงานก็เพียงเพื่อแก้แค้นลู่เว่ยกั๋วเท่านั้น คิดไม่ถึงด้วยซ้ำว่าลู่จือสิงจะเป็นฝ่ายขอฉันแต่งงานแทน

แม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะไม่เชื่อใจฉันแถมยังพูดไม่ดีกับฉัน แต่ฉันก็รู้สึกได้ว่าเขารักฉัน

ระหว่างคนรักกันไม่ควรมีเรื่องผลประโยชน์ปิดบังกันแบบนี้ ฉันไม่ต้องการใช้ความรักที่ลู่จือสิงมีให้ฉันไปแก้แค้นลู่เว่ยกั๋ว

“ซูยุ่น”

ขณะที่ฉันกำลังลังเลว่าจะสารภาพเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานกับลู่จือสิงดีไหม เขาก็มาหาฉันพอดี

"คุณทำอะไรอยู่น่ะ"

พอฉันเปิดประตูให้ เขาก็มองมาด้วยสีหน้าที่มึนตึง

ฉันใจฝ่อนิดๆ และเม้มริมฝีปากขณะมองเขา ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

ลู่จือสิงมองฉัน ทันใดนั้นก็ยิ้มเยาะๆ “ซูยุ่น คุณกำลังเล่นปาหี่อะไรอีก”

ฉันเริ่มกังวลจึงรีบเอื้อมมือไปจับมือเขาไว้ “ไม่มีอะไร ฉันแค่... ฉันแค่...”

“แค่อะไร? แค่ไม่อยากแต่งงานกับฉันใช่ไหม”

เขาพูดจบก็หันหลังกลับ ฉันรีบรั้งเขาไว้ “ลู่จือสิง ฟังฉันก่อน ฉันอยากแต่งงานกับคุณ แต่ฉันแค่... แค่...” ฉันอ้ำอึ้งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะคิดหาข้ออ้างขึ้นมาได้ “ฉันแค่หาทะเบียนบ้านไม่เจอน่ะ!”

เขาหันกลับมามองฉันอย่างไม่ไว้ใจ “ซูยุ่น คุณคิดว่าผมเป็นคนหลอกง่ายนักเหรอ”

ฉันอยากจะร้องไห้ออกมาจริงๆ “เปล่านะ ฉันพูดจริงๆ คุณเชื่อฉันนะ ฉันลืมไปแล้วจริงๆ ว่าเก็บทะเบียนบ้านไว้ที่ไหน!”

ฉันไม่กล้าปล่อยมือเขาเพราะกลัวมากว่าถ้าปล่อยไปแล้ว ลู่จือสิงจะจากฉันไปจริงๆ

ฉันรู้... ถ้าฉันปล่อยมือเขาไปอีกครั้ง เขาจะไม่มีวันหันกลับมาหาฉันอีกเลย

นัยน์ตาของฉันเริ่มแดงก่ำเพราะน้ำตา

เขามองอย่างไม่ชอบใจและยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้ฉัน “ร้องไห้ทำไม ผมยังไม่ได้ทำอะไรคุณเลย”

เมื่อเห็นท่าทีที่อ่อนลงของเขา ฉันจึงเอ่ยเบาๆ อีกครั้งว่า “ฉันอยากแต่งงานกับคุณ”

ลู่จือสิงฉีกยิ้มที่มุมปาก “ก่อนหน้านี้คุณเก็บทะเบียนบ้านไว้ที่ไหน”

“วางไว้ที่...” ฉันเกือบพลั้งปากพูดออกไปเพราะลืมว่ากำลังโกหกเขาอยู่ จึงแสร้งทำเป็นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะมองเขาอย่างเศร้าๆ “ฉันจำไม่ค่อยได้แล้ว ก่อนนี้ตอนที่ยายตายฉันหยิบมันออกมา แต่หลังจากนั้นฉันก็วางมันไว้ แต่จำไม่ได้แล้วว่าวางไว้ที่ไหน”

“คุณมีสมองเอาไว้ประดับหัวเฉยๆ หรือไง”

เขามองฉันแล้วส่ายหน้าไปมา เดินเข้ามาพร้อมกับบอกฉันว่า

“เอาเถอะ เดี๋ยวผมหาในห้องนี้ คุณเข้าไปดูที่ห้องนั้น”

เมื่อเห็นว่าลู่จือสิงเลือกหาในห้องที่ฉันเก็บทะเบียนบ้านไว้ ฉันจึงแอบถอนใจอย่างโล่งอก

ไม่ถึงสิบนาที ลู่จือสิงก็ออกมากจากห้องพร้อมชูกับทะเบียนบ้านให้ฉันดู “ผมเจอแล้ว ไปสำนักทะเบียนกันเถอะ”

เขาพูดพลางจูงมือฉันเดินออกไป

ระหว่างทางลู่จือสิงขับรถเร็วมาก ฉันพยายามจะสารภาพเรื่องเมื่อวานนี้กับเขาหลายครั้ง แต่สุดท้ายก็ไม่กล้า

รถหยุดอยู่ที่หน้าประตูสำนักทะเบียน ฉันตื่นเต้นจนอดไม่ได้ เดินอ้อมไปดึงลู่จือสิงให้รีบลงมาจากรถ “ลู่จือสิง คุณจะเสียใจไหมที่แต่งงานกับฉัน”

สีหน้าของเขาขรึมขึ้น “ซูยุ่น ถ้าคุณกล้าบอกว่าจะไม่แต่งงานตอนนี้ละก็ ผมมีหลายวิธีเลยที่จะทำให้คุณทรมานยิ่งกว่าความตาย”

พอเห็นว่าเขาเข้าใจผิดฉันจึงรีบส่ายหน้า “ไม่ใช่ ฉันหมายถึง ฉันเข้าหาคุณด้วยจุดประสงค์อะไรคุณก็รู้ คุณจะ...”

ยังพูดไม่ทันจบ ลู่จือสิงก็โน้มศีรษะลงมาจูบฉันอย่างรวดเร็วและรุนแรงประดุจลมพายุ ฉันถึงกับต้องควานหาอากาศหายใจหลังจากที่เขาผละจากฉัน

“ไม่ใช่แค่ให้ท่า คุณอยากจะอ่อยหรือยั่วยังไงก็ได้ ตามสบายเลย”

ปลายนิ้วของเขาลูบไล้อยู่ที่มุมปากของฉัน นัยน์ตาสีเข้มที่มองมาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

เขาทำให้ฉันใจเต้นแรงจนกลัวว่าตัวเองจะอดใจไม่ไหวแล้วดึงเขาเข้ามาจูบอีก จึงรีบเบนสายตาไปที่อื่น “งั้นเราไปจดทะเบียนกันเถอะ”

เรามาถึงที่นี่เร็วจึงยังมีคนต่อแถวรอไม่มากนัก ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงฉันก็เดินออกมาโดยมีทะเบียนสมรสอยู่ในมือ

“ผมเก็บทะเบียนสมรสไว้เอง”

ยังชื่นชมได้ไม่เต็มที่ ลู่จือสิงก็มาฉกทะเบียนสมรสในมือฉันไป

ฉันมองเขาอย่างไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “ประธานลู่ ถึงจะต้องการหย่าก็ยังต้องใช้ลายเซ็นของคุณ คุณเก็บทะเบียนสมรสเอาไว้แล้วจะทำอะไรได้”

เขาหันมามองฉัน “แค่ทะเบียนบ้านคุณยังจำไม่ได้ว่าเก็บไว้ที่ไหน แล้วแบบนี้จะไว้ใจให้เก็บทะเบียนสมรสได้ยังไง”

ฉันเถียงไม่ออก จึงทำได้แค่ยิ้มแหยๆ

“แล้วเราจะไปที่ไหนกันต่อ”

พอได้ทะเบียนสมรสมาแล้ว จู่ๆ ฉันก็ไม่รู้ว่าต้องทำอะไรต่อไป

“ไปคุยกับคุณปู่ที่โรงพยาบาล”

ตอนนี้ฉันเพิ่งนึกเรื่องเมื่อวานขึ้นมาได้ จึงลองถามเขาอย่างระมัดระวังว่า “เรื่องเมื่อวานนี้ พ่อของคุณ...”

รถหยุดลงเพราะข้างหน้าติดไฟแดงพอดี ลู่จือสิงหันมามองฉัน เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “ตอนนี้จำได้ขึ้นมาแล้วเหรอ? เมื่อวานนี้ตอนอยู่บนเวทีเธอกล้ามาก ไม่เกรงกลัวอะไรเลยไม่ใช่เหรอ”

เขาทำให้ใบหน้าของฉันร้อนผ่าว “ตอนนั้นฉันไม่คิดว่ามันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้”

ฉันไม่เคยคิดเลยสักนิดว่าลู่จือสิงจะแต่งงานกับฉัน แน่นอนว่าฉันบอกเรื่องนี้กับเขาไม่ได้เด็ดขาด

เขาทำเสียงฮึ่มในลำคอเบาๆ และเลิกจ้องฉัน ใบหน้าเคร่งขรึมขึ้น “ไม่ต้องสนใจพวกเขา”

เมื่อเขาไม่อยากพูดถึง ฉันจึงไม่กล้าพูดอะไรอีก

ฉันไม่รู้เลยว่าทำไมคุณปู่ของเขาถึงเข้าโรงพยาบาล ดูเหมือนช่วงที่ฉันเลิกลากับลู่จือสิงจะมีเหตุการณ์หลายอย่างเกิดขึ้นกับตระกูลลู่เช่นกัน

ลู่จือสิงพาฉันเข้าไปในโรงพยาบาล เมื่อเปิดประตูห้องผู้ป่วยเข้าไปก็พบว่าจงฮุ่ยหรานอยู่ในนั้นก่อนแล้ว

ฉันหันไปมองลู่จือสิงโดยไม่รู้ตัว สีหน้าของเขาเย็นชามาก เขากระชับมือฉันแน่นขึ้น ไม่แม้แต่จะชายตามองจงฮุ่ยหราน “คุณปู่”