บทที่144 คนที่ตามจีบซูยุ่นมีมากมาย

แม้ว่าฉันจะไม่ได้อยู่ด้วยกันกับลู่จือสิงมาหลายปีแล้ว แต่คนเราด้วยนิสัยที่คุ้นชิน ก่อนหน้านี้ที่ได้อยู่กับลู่จือสิง ทุกคนต่างก็เรียกเขาว่าประธานลู่ จนถึงตอนนี้เมื่อฉันได้ยินคำว่า ประธานลู่ ร่างกายของฉันก็เกร็งไปทั้งตัว

นี่เป็นปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณ เหมือนกับที่เป็นอยู่ตอนนี้

ฉันไม่คาดคิดว่าเมื่อฉันมองขึ้นไปคนที่เดินเข้ามานั้นจะเป็นลู่จือสิงจริงๆ

เขาสังเกตเห็นการจ้องมองของฉันและกวาดสายตามามองเพียงเล็กน้อย แต่เพียงงินาทีเดียวเขาก็ละสายตาไปเหมือนกับวันที่อยู่ที่โรงพยาบาล

หัวใจของฉันดูเหมือนถูกอะไรบางอย่างกระแทกอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดทำให้เบ้าตาของฉันร้อนขึ้นเล็กน้อย

"ซูยุ่น เธอเป็นอะไรไป?"

หลี่เจียนีที่อยู่ด้านข้าง เธอคว้าฉันไว้และฉันก็รู้ว่าฉันตัวฉันนั้นกำลังเสียสมาธิ ฉันจึงรีบดึงความคิดตัวเองกลับมาและส่ายหน้า "ไม่เป็นอะไร เมื่อกี้ฉันบังเอิญไปสัมผัสบาดแผลก็เลยรู้สึกปวด"

"อ๊ะ ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

ฉันส่ายหน้า "ไม่เป็นอะไร เจ็บนิดหน่อยเท่านั้น"

สองสามวันนี้บาดแผลยังคงเจ็บปวด แต่เมื่อเทียบกับสองวันก่อนหน้ามันต่างกันราวฟ้ากับเหว

ฉันแค่บอกว่ามันเจ็บก็เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของหลี่เจียนี ไม่งั้นเธอก็คงจับผิดได้และถามฉัน ไม่ช้าก็เร็วฉันก็คงเผยเรื่องราวของลู่จือสิงออกมาโดยไม่ตั้งใจ

ทีมงานโครงการของสองบริษัท รวมไปถึงผู้หลักผู้ใหญ่ที่ร่วมลงทุน ทำให้คนเต็มโต๊ะอาหาร

ลู่เหยียนเฉินนั่งตรงกลางและนั่งตรงข้ามฉัน เมื่อฉันเงยหน้าก็สามารถมองเห็นเขา

ฉันคิดอยากเปลี่ยนที่นั่ง แต่ก็กลัวคนอื่นจะถาม ฉันทำได้เพียงแค่อดกลั้นไว้

หลังจากที่นั่งกันเสร็จเรียบร้อย หลินเจี้ยนเฟิงก็เริ่มแนะนำ

เมื่อกล่าวถึงฉัน สายตาของลู่จือสิงก็จ้องมองมาที่ฉัน แต่ดวงตาของเขาไม่ใช่ความรู้สึกที่ฉันนั้นรู้จักอีกต่อไปแล้ว

หัวใจของฉันเหมือนถูกอะไรบางอย่างทุบตี ฉันกัดฟันและอดทนกล่าว "ประธานลู่ สวัสดี"

"คุณซู สวัสดี"

โชคดี อย่างไรก็ตามเวลาเพียงไม่กี่วินาทีนั้นได้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากการแนะนำตัว มื้ออาหารก็ได้เริ่มต้นขึ้น

มีบุคคลสำคัญอยู่ด้วยจึงหลีกเลี่ยงการดื่มสังสรรค์ไม่ได้

การดื่มของฉันนั้นไม่ดีนักและเพียงแก้วเดียวนั้นก็ไม่เพียงพอ แต่วันนี้ดื่มไวน์ขาว หลี่เจียนีได้คว้าฉันเอาไว้ "ซูยุ่น แก้วนี้ฉันดื่มแทน มือของเธอบาดเจ็บ ไม่เหมาะที่จะดื่ม"

"โอ้ บาดเจ็บอะไรกัน เพิ่งมาถึงเมืองAได้ไม่กี่วันเอง"

ประธานฟางเริ่มกล่าว เขาเป็นรองประธานของหุ้นส่วนของบริษัทเรา

ทันทีที่เสียงของประธานฟางสิ้นสุดลง หลี่ลี่ชิงที่ทำตัวเหมือนมองไม่เห็นฉันมาโดยตลอดก็มีสีหน้าประม่าพร้อมกับจ้องมองมาที่ฉัน

ฉันก็ไม่ใช่คนเลวอะไร แต่ก็ไม่ใช่คนดี ฉันไม่ได้สนใจเรื่องนี้เพราะฉันต้องการให้เรื่องนั้นเงียบๆ

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันจะทำตัวเหมือนไม่มีเรื่องราวอะไรเลยจริงๆ แต่เมื่อมองย้อนไปก่อนหน้านี้ประมาณสิบนาทีตั้งแต่ที่ฉันเข้าห้องวีไอพีมา หลี่ลี่ชิงก็ไม่ได้มาขอโทษอะไรฉัน แต่กลับแสดงสีหน้าด้วยซ้ำ

ฉันถอนสายตาและยิ้มอย่างแผ่วเบา "ครั้งก่อนที่ทานอาหาร คุณหลี่เธอมือลื่น และเผลอทำกาน้ำชาหล่นใส่ฉัน"

หลังจากที่ฉันพูดจบ ใบหน้าของคุณฟางก็ดิ่งลง "ผู้จัดการหลิน นี่เป็นเพราะคุณดูแลไม่ดีพอ คุณซูมาจากเมืองDเธอยังปกติดี จนกระทั่งมาที่นี่จึงได้รับบาดเจ็บ คุณจะให้ผมกลับไปบอกประธานเจิ้งอย่างไรดี?"

หลินเจี้ยนเฟิงเหลือบมองมาที่ฉันด้วยสายตาตำหนิ "ประธานฟาง เป็นผมที่ไม่ได้ใส่ใจและระมัดระวัง"