บทที่199 ไม่มีอะไร ฉันแค่คุ้นชินแล้ว

ลู่จือสิงแน่ใจว่าฉันหลับแล้ว ในเวลากลางคืนฉันเองก็นอนหลับไม่ได้สนิทมากนัก

เช้าวันรุ่งขึ้น นาฬิกาปลุกของฉันดังขึ้น ลู่จือสิงเอื้อมมือปิดนาฬิกาปลุกของฉัน โชคดีที่ฉันได้ยิน ฉันยกมือขึ้นและผลักเขาจากนั้นฉันก็เปิดผ้าห่มออกและลุกขึ้น

อากาศหนาวกระทบร่างกายฉัน ร่างกายฉันสั่นสะท้านเล็กน้อย

"เช้าแล้ว?"

ลู่จือสิงที่อยู่บนเตียงลุกขึ้นนั่ง เขามองฉัน ในสายตาของเขายังคงมีความงัวเงียอยู่

"อืม"

ฉันตอบเขาอย่างเย็นชา ฉันลุกขึ้นและหมุนตัว เดินเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ

ในช่วงเวลาที่ลู่จือสิงไปทำงานต่างจังหวัด ฉันมักจะตื่นในช่วงเวลา07.30นาฬิกา เร็วกว่าปกติครึ่งชั่วโมง

ในตอนนี้ต่อให้เขากลับมาแล้ว ฉันก็ไม่ได้ปรับเปลี่ยน จากบทสนทนาของเราเมื่อคืนนี้ ความรู้สึกก็ยังคงค้างคาอยู่ แต่ฉันไม่อยากจะสนใจและพูดคุยกับเขา

หลังจากที่ฉันอาบน้ำเสร็จและออกมา ฉันก็เริ่มทำอาหารเช้า ในเวลานี้ลู่จือสิงก็ได้ตื่นแล้ว เขาล้างหน้าและเดินออกมา จ้องมองฉันพร้อมกับขมวดคิ้ว เขาเดินมาด้านหลังฉันและจะกอดฉัน "ซูยุ่น"

ฉันยกมือขึ้นห้าม "จะทานอาหารเช้าแล้ว"

ใบหน้าของเขามืดมนลงในทันใด และในตอนนี้ก็เป็นเวลา8นาฬิกาแล้ว ฉันเองก็ขี้เกียจที่จะใส่ใจและสนใจเขา ฉันนั่งลงบนโต๊ะ พลางกินโจ๊กและดูข้อมูลของโครงการโปรเจ็กต์ใหม่

ในที่สุดลู่จือสิงก็นั่งลงและทานอาหารเช้า คาดว่าเป็นเพราะท่าทางที่เย็นชาของฉันเมื่อครู่ เมื่อเขานั่งลงเขาจึงไม่กล่าวอะไรเลยแม้แต่ประโยคเดียว

โดยปกติบนโต๊ะอาหารถึงแม้ว่าเราจะไม่พูดคุยกัน แต่ก็จะไม่ได้เป็นเหมือนกับวันนี้ที่เงียบและไม่พูดจากันเลยแม้แต่คำเดียว

บรรยากาศหนาวสั่น ถึงแม้ว่าโจ๊กยังคงร้อน แต่บรรยากาศก็ยังคงหนาว ฉันรีบทานอาหารเช้าให้เสร็จ

หลังจากเปลี่ยนชุดออกมาแล้ว ลู่จือสิงยังคงนั่งอยู่บนโต๊ะอาหาร เขาหันหน้ามามองฉัน "คุณจะไปทำงานแล้วเหรอ?"

"ใช่"

ฉันก้มลงเปลี่ยนรองเท้าและไม่ได้สนใจเขา

ในขณะที่ฉันกำลังใส่รองเท้าอยู่นั้นไม่รู้ว่าเขาเดินมาอยู่ตรงหน้าฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาเอื้อมมือมาคว้าฉันไว้ "ซูยุ่น คุณยังจะก่อกวนอะไรอีก?"

ฉันยกมือขึ้นและสะบัดมือของเขาออกและฉันก็สงบสติอารมณ์ "ไม่มีอะไร ฉันก็แค่คุ้นเคยกับมันแล้ว"

"มันแค่กี่วันเอง คุณคุ้นชินอะไร ก่อนหน้านี้ผมก็ไปส่งคุณไปทำงานตลอด!"

"ไม่ต้องรบกวนคุณแล้ว ฉันต้องไปทำงานแล้ว มีเรื่องอะไร เลิกงานค่อยคุยกันเถอะ"

ในความจริงฉันไม่อยากคุยกับเขาอีก เขาไม่ได้ตระหนักถึงปัญหาระหว่างฉันกับเขาว่ามันอยู่ในจุดไหน

ถ้าหากว่ายังยืดยื้อแบบนี้ต่อไป ฉันอาจไปทำงานสายได้ ตอนนี้ก็เป็นเวลา08.20นาฬิกาแล้ว ฉันเดินไปยังป้ายรถเมล์ก็ใช้เวลาอีก3นาที ต้องนั่งรถเมล์ไปอีก15นาทีกว่าจะถึงบริษัท

"ซูยุ่น คุณจะ----!"

ฉันผลักให้เขาหลบไปจากนั้นก็เปิดประตูและเดินตรงออกมาทันที

เดินออกมาตรงทางเดิน มีลมพัดแรง ฤดูหนาวปีนี้หนาวมากจริงๆ

เมื่อนึกถึงสิ่งที่ลู่จือสิงกล่าวเมื่อวาน ฉันคิดว่ามันน่าขำ

เขาไม่รู้จริงๆเหรอหรือว่าเขาไม่อยากเผชิญปัญหาระหว่างฉันกับเขา?

แต่สำหรับปัญหานี้ ฉันไม่อยากนึกคิดอีกต่อไปแล้ว

สิ่งที่ฉันคิดในตอนนี้คือ ระหว่างฉันกับเขาควรจะแยกจากกันแล้วมันจะดีขึ้นใช่หรือเปล่า

บางครั้งคนที่โชคร้ายก็คิดว่าแค่เพียงดื่มน้ำเปล่าก็สามารถทำให้เกิดอาการฟันอุดตันขึ้นมาได้ ฉันยังไม่ทันจะได้คิดเรื่องนั้น เมื่อลงจากรถเมล์ ฉันก็พบเข้ากับหลินเมิ่งเซีย

เธอเองก็เพิ่งลงจากรถเมล์เช่นกัน เมื่อเธอเห็นฉัน ราวกับว่าเธอได้ลืมเรื่องราวเมื่อสองสามวันก่อนหน้านี้ที่เป็นปัญหากันอยู่ไปจนหมดสิ้น เธอสวมรองเท้าส้นสูงและวิ่งเข้ามาหาฉัน "ซูยุ่น บังเอิญจริง!"

ฉันเหลือบมองเธอ ในความจริงฉันไม่มีอารมณ์และจิตใจที่จะไปสนใจเธอ ฉันจึงก้าวเท้าและเดินต่อไป