บทที่2 นี่คือสิ่งที่คุณควรได้รับ

"ประธานลู่ คุณดื่มจนเมาแล้ว"

ฉันประคองเขา เขาไม่ได้ตอบอะไรฉันจึงเงยหน้าขึ้นและมองเขา "ฉันจะพาคุณไปพักผ่อนที่ห้อง"

ตอนนี้ ในที่สุดเขาก็ลืมตามองฉัน

ในดวงตาสีดำนั้นเต็มไปด้วยความหนาวเหน็บ ฉันตกตะลึงจนมือไม้สั่น เขาไม่เหมือนคนเมาเลย

แต่ในวินาทีถัดมา เขาเอียงตัวและเข้ามาแนบตัวฉัน

ฉันรีบพาเขาเข้าไปในห้อง เมื่อประตูปิดลง ทันใดนั้นเขาก็เคลื่อนไหวร่างกายลงมาแนบตัวของฉัน ภายในดวงตาสีดำนั้นราวกับมีเปลวไฟ

ฉันที่ถูกเขามอง ก็รู้สึกร้อนขึ้นมาในทันที และอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย ฉันหลับตาลงและยื่นมือไปคล้องคอลู่จือสิง ซึ่งเขาไม่ทันจะได้ตอบโต้อะไร ฉันก็เขย่งเท้าและจูบเขาในทันที

เขานิ่งไปชั่วครู่จากนั้นไม่นาน เขาก็จูบฉันกลับมา

จูบของเขานั้นรุนแรงและเอาแต่ใจ ไม่นานนักร่างกายของฉันก็ทรุดลงบนร่างกายของเขา ฉันต้องใช้มือคว้าเขาเอาไว้เพื่อที่จะพยุงไม่ให้ตัวเองล้มลงไป

ในขณะที่ฉันตกอยู่ในภวังค์ เขาก็อุ้มฉันขึ้น

ฉันนั้นยังคงอยู๋ในภวังค์จึงร้องขึ้นด้วยความตกใจ "อ๊ะ---"

เขาก้มลงมาเหลือบมองฉัน ลมหายใจนั้นไม่สม่ำเสมอ "เงียบ!"

ในขณะที่เขาพูด เขาอุ้มฉันไว้และโยนลงบนเตียง ก่อนที่ฉันจะตอบสนอง เขาเคลื่อนร่างกายลงมาแนบชิดฉันและจูบฉันอีกครั้ง

"อื้อ----"

ลมหายใจของฉันนั้นถูกเขาขโมยไป ร่างกายของฉันถูกลู่จือสิงควบคุมเอาไว้และไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เสื้อผ้าของฉันถูกถอดออกไป

ในช่วงเวลาที่สำคัญนั้น ฉันเริ่มมีสติขึ้นมาเล็กน้อยและใช้แรงดึงมือของเขาเอาไว้ "ประธานลู่ ฉัน---"

การกระทำของเขานั้นหยุดลง ดวงตาสีดำคู่นั้นจ้องมองมาที่ฉัน "ทำไม ไม่ใช่ว่าเธออยากให้ฉันทำแบบนี้กับเธอหรอกเหรอ?"

คำพูดที่ร้ายกาจนั้นทิ่มแทงฉันอย่างรุนแรง ฉันยื่นมือออกไปและดึงมือเขาออกจากตัว "ประธานลู่ รบกวนปล่อยฉันด้วย!"