บทที่44 ไม่มีใครสำคัญกว่าคุณ

เมื่อได้ยินเสียงของลู่จือสิง ฉันก็มองไปที่เขาโดยไม่รู้ตัว "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉัน"

เขามองมาที่ฉัน อารมณ์ในสายตาของเขาทำให้ฉันโล่งใจ ฉันรู้ว่าเขาเชื่อฉัน!

แน่นอนว่าในวินาทีถัดมาเขาให้ผู้รับผิดชอบโทรหา120

หยาวตันตันที่นอนอยู่บนพื้นยังคงคร่ำครวญอยู่เช่นนั้น เลือดที่ไหลออกจากระหว่างขาของเธอก็ยังคงไหลออกมาเรื่อยๆและเธอยังคงไม่ลืมที่จะใส่ความฉัน "คุณน้า คุณน้า เป็นเพราะซูยุ่น! ซูยุ่นต้องการฆ่าลูกของฉัน ฮ่าวอวี่ เธอต้องการที่จะฆ่าลูกของเรา เธอรู้ว่าฉันกับคุณกำลังจะมีลูกกัน ฮ่าวอวี่ ฮือๆ"

"ซูยุ่น ถ้าหากตันตันและลูกเกิดอะไรขึ้น ฉันจะให้เธอ----"

"จะอะไร?"

ยังไม่ทันที่ถันฮ่าวอวี่จะพูดจบ ลู่จือสิงก็กล่าวตัดบทเขา เขามองถันฮ่าวอวี่ด้วยสายตาที่เย็นชาราวกับน้ำแข็งอย่างไรอย่างนั้น ริมฝีปากของถันฮ่าวอวี่ขยับและสุดท้ายเขาก็ไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกมา

เมื่อเห็นท่าทางที่ขี้ขลาดของเขา ฉันจึงรู้สึกว่าในตอนนั้นฉันตาบอดมากที่ไปตกหลุมรักคนอย่างเขา

ลู่จือสิงกล่าวจบ เขามองไปรอบๆ สายตาที่แสดงถึงความเป็นศัตรูนั้นทำให้ผู้สังเกตการณ์ทั้งหมดไม่กล้าที่จะอยู่ที่นี่อีกต่อไป พวกเขาจึงต่างแยกย้ายกันเดินจากไป

และสุดท้ายเขามองไปยังหยาวตันตันที่นอนอยู่บนพื้น "เธอยังมีแรงมากพอที่จะพูดอีกงั้นเหรอ ผมแนะนำให้หุบปากจะดีกว่า หยาวตันตัน"

ขณะที่เขาพูด เขามองกลับมาที่ฉันและกล่าว "ซูยุ่น คุณพูดมาว่าเกิดอะไรขึ้น"

ฉันมองไปยังหยาวตันตันที่นอนอยู่บนพื้น ฉันเล่าเรื่องราวสั้นๆให้เขาฟังว่าเกิดอะไรขึ้น

ทันใดนั้นลู่จือสิงก็หัวเราะเย็นชา "หลี่จื้อ เอาวิดิโอกล้องวงจรปิดของคืนนี้ออกมาตรวจสอบแล้วก็จับตามองเรื่องราว10นาทีที่แล้วให้ดี"

ทันทีที่เขาพูดจบเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ก็มาถึง

ความตื่นตระหนกในดวงตาของหยาวตันตันหายไปอย่างชัดเจน ในขณะที่เธอถูกหามขึ้นเปล เธอดูเหมือนต้องการพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเธอสบสายตาเข้ากับลู่จือสิงเธอก็เงียบปากไป

หลังจากหยาวตันตันถูกพาตัวไปแล้ว ลู่จือสิงก็พาฉันไปบนเวทีเพื่ออธิบายสถานการณ์กับคู่ค้าที่สำคัญเหล่านั้นหลังจากที่เสร็จเรียบร้อย เขาก็ได้ขับรถไปโรงพยาบาลกับฉัน

เมื่อถึงโรงพยาบาล หยาวตันตันยังคงอยู่ในห้องผ่าตัดและยังไม่ได้ออกมา ถันฮ่าวอวี่อยู่ด้านข้าง ดวงตาสีแดงก่ำของเขาจ้องมองไปยังห้องผ่าตัด สามารถรู้ได้เลยว่าเขาห่วงใยเด็กคนนี้มากเพียงใด

ฉันไม่ได้คาดคิดว่าลู่จือสิงจะเชื่อฉันมากถึงเพียงนี้ ฉันอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปจับมือของเขา เงยหน้าขึ้นและมองเขา "ลู่จือสิง ขอบคุณที่เชื่อในตัวฉัน"

เขาก้มศีรษะลงและมองมาที่ฉัน ดวงตาสีดำนั้นมีความคิดที่ลึกซึ้ง ฉันไม่สามารถคาดเดาอะไรได้ แต่ฉันสัมผัสได้ถึงความรักของเขา "คุณคือภรรยาของผม ผมไม่เชื่อคุณแล้วจะให้ผมจะเชื่อใคร?"

คำพูดของเขานั้นทำให้ฉันประทับใจมาก ฉันยกมือขึ้นแล้วกอดเขา ความสะเทือนใจนี้ฉันไม่อาจทนรับไว้ได้แล้ว "อันที่จริงฉันกลัว หยาวตันตันคือหลานของคุณ เธอนอนอยู่บนพื้นแล้วใส่ความฉัน ผู้คนรอบข้างนั้นคิดว่าคำพูดเหล่านั้นเป็นเรื่องจริง ฉันคิดไม่ถึงเลย คิดไม่ถึงเลยว่าคุณจะให้โอกาสฉันได้อธิบาย"

"หลานสาวแล้วทำไม?" เขาส่งเสียงเย็นชาในลำคอ เห็นได้ชัดว่ามีน้ำเสียงเหยียดหยามเล็กน้อย "ในความคิดของผม ไม่มีใครสำคัญไปกว่าคุณ"

คำพูดของเขาทำให้ฉันตกตะลึงและร้องไห้ออกมา ตลอดหกเดือนที่ผ่านมาฉันใช้ชีวิตแบบลังเลมาโดยตลอด หลังจากคุณยายฉันจากไป ชีวิตทั้งหมดของฉันก็เหมือนต้นไม้ที่ไม่มีรากฝังอยู่บนโลกนี้ ลู่จือสิงกับฉันนั้นเริ่มต้นได้ไม่ดีเลย ฉันแต่งงานกับเขาอย่างหุนหันพลันแล่น ฉันกลัวมาเสมอ หากว่าวันหนึ่งฉันค้นพบว่าเขานั้นไม่ได้อยากแต่งงานกับฉันเลยสักนิดเดียว

ความคิดที่แสนเจ็บปวดนี้ทรมานฉัน คำพูดของเขาในวันนี้ถือได้ว่าเป็นการปลดปล่อยความหดหู่ภายในใจของฉัน

"ซูยุ่น?"

อาจเป็นเพราะว่าจู่ๆฉันก็ร้องไห้ ลู่จือสิงผู้ซึ่งสงบและควบคุมตนเองมาโดยเสมอก็ยังอดจะที่ประหม่าไม่ได้

ฉันไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเขา ใบหน้าของฉันนั้นเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา มันน่าขายหน้าเกินไป

และเขาเองก็ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่กอดฉันไว้แบบนั้น

"ตันตัน! ตันตันเป็นอย่างไรบ้าง?"

การผ่าตัดยังไม่ได้เสร็จสิ้น แม่ของหยาวตันตัน ลู่หงฉิงพี่สาวของลู่จือสิงพลางตะโกนและวิ่งเข้ามา

ฉันยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา ทันใดนั้นประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก