บทที่6 ฉันเข้าใจลู่จือสิงผิดไปจริงๆ

"เพียะ!"

หลังจากตบไปแล้ว ฉันก็เพิ่งตระหนักได้ในสิ่งที่ฉันทำลงไป เห็นลู่จือสิงเหมือนเขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ในที่สุดแล้วเขาก็อ้าปากพูดอะไรไม่ออก

แต่จริงๆแล้วที่เขาทำมันก็เกินไป เขาผลักฉันเข้าไปในรถและใช้ความรุนแรงกับฉัน!

หรือว่าเป็นเพราะตัวฉันในฉันค่ำคืนนั้น ดังนั้นฉันเลยถูกตัดสินว่าเป็นผู้หญิงง่ายๆงั้นเหรอ?

ความกดอากาศภายในรถนั้นต่ำมาก ใบหน้าของเขานั้นน่ากลัวจนฉันไม่กล้ามอง

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ฉันถึงได้ยินเขาเริ่มกล่าว "ผมจะไปส่งคุณ"

ฉันไม่ได้มองเขา "ไม่ต้อง ฉันกลับเองได้"

"ซูยุ่น!"

ทันใดนั้นเขาก็ยื่นมือมาคว้าฉันไว้ เขาขมวดคิ้วและมีความเย็นชาในดวงตาของเขา

ฉันรู้สึกตกใจ ไม่อยากทำให้เขาขุ่นเคืองดังนั้นฉันจึงทำได้แค่อดทนไว้ "ประธานลู่ ฉันรู้สึกว่าฉันเองก็พูดไปชัดเจนแล้ว เราสองคนอยู่กันคนละโลก ฉันไม่คิดว่าเราจะมีเรื่องอะไรที่ต้องติดต่อกันอีก"

เขามองมาที่ฉันและหัวเราะเยาะ "คุณเป็นคนที่เจียมตัวดีนะ แต่ทำให้ผมเจ็บใจแล้วคิดจะถอนตัวจากไปหรือไง คุณลองไปถามคนอื่นนะว่าในเมืองAมีคนแบบนี้หรือเปล่า?"

คำพูดของเขาทำให้ฉันหงุดหงิด ฉันเงยหน้าขึ้นเผชิญหน้ากับเขา "แน่นอนฉันรู้ตัวเองดี ไม่งั้นครั้งต่อไป ฉันก็คงไม่รู้อะไรเลยว่าฉันจะตายอย่างไร"

"คุณหมายความว่าไง ซูยุ่น?"

ดวงตาของลู่จือสิงสั่นไหว ความเศร้าหมองในดวงตาสีดำคู่นั้นทำให้ฉันสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว

แต่ฉันรู้ว่าในวันนี้ฉันจะต้องพูดให้ชัดเจน "ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรที่จะล่อลวงและยั่วยวนคุณ แต่สำหรับเรื่องนี้ฉันก็ได้ชดใช้ไปแล้ว ประธานลู่ได้โปรดยกโทษให้ฉันด้วย ช่วยให้ฉันได้ใช้ชีวิตต่อไปในเมืองนี้ด้วยเถอะ!"

“พูดให้ชัดเจนซูยุ่น ผมไปพูดอะไรที่ทำให้คุณไม่สามารถอยู่ในเมืองAได้เหรอ?”