บทที่75 อันดับแรกคุณคือคุณหญิงลู่จากนั้นก็คือเลขาซูไง

"คุณอย่ามาเปลี่ยนเรื่อง เรื่องของเราเรายังคุยกันไม่จบ!"

ฉันเม้มริมฝีปาก “ลู่จือสิง คุณควรมีเวลาไปแวะเวียนโรงเรียนอนุบาลบ้าง!!”

"โรงเรียนอนุบาลมีอะไรดี?"

เขาขมวดคิ้วและมองมาที่ฉันด้วยความงงงวย

ฉันตะคอกไป "คุณเป็นแบบนี้ ทำตัวเหมือนเด็กน้อยนิสัยไม่ดีที่ต้องการความสนใจจากคุณครู"

อาจไม่ใช่เด็กน้อยนิสัยไม่ดี มีเรื่องเล็กๆน้อยๆที่ยังดี ต้องทำให้มันดูเหมือนเป็นเหตุการณ์สำคัญในชีวิต "เด็กน้อยนิสัยไม่ดี? ซูยุ่น คุณบอกว่าฉันเหมือนเด็กเลวงั้นเหรอ?"

ลู่จือสิงไม่พอใจกับการเรียกแบบนี้ เขายกมือขึ้นและกระชากลากถูฉัน ฉันกังวลเกี่ยวกับอาหารเช้าในมือ "อย่าลากฉัน อาหารเช้าในมือฉันมันจะหกเลอะเทอะ!"

ทันทีที่ฉันพูดจบ การเคลื่อนไหวของเขาก็เบาลงเล็กน้อย แต่ในวินาทีถัดมาอาหารเช้าในมือของฉันก็ถูกเขากระชากไป "ซูยุ่น ถ้าคุณไม่อธิบายให้เข้าใจก็อย่าหวังว่าจะได้กินอาหารเช้านี้!"

ฉันจะร้องก็ไม่ได้จะหัวเราะก็ไม่ได้ "ลู่จือสิง คุณอย่าทำตัวเป็นเด็ก คุณดูสภาพตัวเองตอนนี้สิ คุณดูเหมือนประธานบริษัทหรือเปล่า?"

ผีเด็กน้อยน่ะสิ!

แน่นอน ฉันไม่ได้บอกอะไรเขาในภายหลัง ฉันกลัวว่าเขาจะไม่ให้อาหารเช้ากับฉัน

“โอเค ไม่ก่อเรื่องอะไรแล้ว ฉันหิวจริงๆ”

เขาส่งเสียงในลำคออย่างเย็นชาและคืนอาหารเช้าให้ฉัน

ในเวลานี้โทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้น ลู่จือสิงก็ได้ลุกขึ้นไปรับโทรศัพท์และฉันก็กำลังนั่งทานอาหารเช้า

หยางหมิงหมิงเอาโจ๊กและขนมปังนึ่งสองชิ้นให้ฉัน ลู่จือสิงยังคงคุยโทรศัพท์อยู่หลังจากที่ฉันกินข้าวเสร็จ

เขายังไม่ได้เปลี่ยนชุด เขาสวมชุดสบายๆยืนอยู่ตรงหน้าต่างนั้น ฉันต้องยอมรับว่าลู่จือสิงเพียงแค่มองจากด้านหลังก็รู้แล้วว่าเขานั้นหล่อมาก

ฉันเคยได้ยินคนพูดว่าเวลาหาแฟนอย่ามองหาคนที่หน้าตาน่าเกลียด เพราะคนที่ขี้เหร่ไม่เพียงแต่จะขี้โกงเท่านั้น แต่ยังดูน่าเกลียดอีกด้วย แตกต่างกัน ถ้าหากว่าเขาดูหล่อ แม้ว่าเขาจะทำอะไรผิด แต่ความโกรธภายในใจก็ลดลงเพียงแค่ได้มองไปยังใบหน้านั้น

เมื่อมองไปที่ลู่จือสิง ในตอนนี้ฉันรู้สึกแบบนี้

ฉันดึงกระดาษเช็ดมือมาเช็ดมือให้สะอาด ฉันอดไม่ได้ที่จะวิ่งเข้าไปกอดเขาจากด้านหลัง

เขายื่นมือมาจับมือฉันที่อยู่ตรงหน้าอกของเขาแล้วกล่าวว่า "แค่นี้ก่อน" จากนั้นก็วางสายไป

ฉันมองเขา "เรื่องเมื่อวานมันไม่ใช่แบบที่คุณคิด"

"อืม"

เขาตอบกลับอย่างไม่ได้ใส่ใจมากนัก เขาหันมากอดฉันจากนั้นก้มลงมาพร้อมกับทาบริมฝีปากบนริมฝีปากฉัน

"ไม่อยากฟังฉันอธิบายเหรอ?"

เขายังคงไม่ปล่อยมือ "คุณพูดสิ ฉันรอฟัง"

เขายังคงจูบฉันและฉันไม่สามารถพูดอะไรได้อีกดังนั้นฉันทำได้เพียงแค่เอื้อมมือไปกอดเขาเพื่อตอบรับจูบของเขา

เมื่อเสื้อผ้าบนร่างกายของฉันถูกดึงลงฉันก็คว้ามือเขาโดยไม่รู้ตัว "ลู่จือสิง---"

ราวกับว่าเขาไม่ได้ยิน เขากอดฉันจากนั้นเขาก็กดฉันลงบนเตียง

ความแข็งแรงของฉันมีไม่เท่ากับเขา หลังจากต่อสู้ดิ้นรนมาระยะหนึ่งฉันก็ได้แต่ทำตามความปรารถนาภายในร่างกาย...

ลู่จือสิงนั้นรังแกฉันถึง3ครั้ง เดิมทีเขาจะเริ่มครั้งที่4 ฉันคิดว่าเป็นเวลาบ่ายแล้วจะทานอาหาร ดังนั้นฉันจึงหยุดเขาเอาไว้

เมื่อออกมาจากห้องเพื่อทานอาหารกลางวัน ใบหน้าของลู่จือสิงก็ไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นัก ในขณะที่ไม่มีคนอื่นฉันจึงใช้โอกาสยกมือขึ้นและดึงใบหน้าของเขา "ประธานลู่ ใบหน้าคุณจะตกลงพื้นดินอยู่แล้ว"

ลู่จือสิงมองมาที่ฉันด้วยสีหน้าแปลกๆ ฉันกำลังจะถามเขาว่ามีอะไรผิดปกติ ในวินาทีถัดมาเขาก็ดึงมือฉันออก "ผู้จัดการหลี่"

ใบหน้าฉันแข็งทื่อ หันกลับไปมองก็เห็นหลี่อีหมิงที่กำลังยืนอย่างเก้ๆกังๆ "ประธานลู่ เลขาซู"