บทที่9 แน่นขนาดนี้ ไม่อึดอัดเหรอ?

"ซูยุ่น"

เหมือนเขาจะเห็นว่าผ่านไปนานแล้วฉันเองก็ยังไม่พูดอะไร เขาก็เลยเรียกฉัน

คำพูดของลู่จือสิงเรียกสติฉัน ฉันหลับตาลง "ฉันเอง ประธานลู่ ฉันอยากจะขอให้คุณช่วยฉันหน่อย คุณสามารถ----"

“คฤหาสน์ลื่อชาน คืนนี้หนึ่งทุ่ม”

ฉันอยู่ในภวังค์เนินนาน และไม่ได้รอให้ฉันพูดจบ เขาก็วางสายไป

ฉันจ้องมองโทรศัพท์ในมืออย่างนิ่งงัน ความคิดภายในสมองฉันนั้นยุ่งเหยิง

เวลาแห่งการรอคอยนั้นทุกข์เสมอ ฉันไม่รู้ว่าจะผ่านช่วงเวลาสองสามชั่วโมงนี้ไปได้อย่างไร

ฉันออกมาตั้งแต่ยังไม่หกโมงเย็น คฤหาสน์ของลู่จือสิงนั้นฉันเคยไปมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่จำไม่ได้ว่าเป็นหลังไหน จึงใช้เวลาในการหาบ้านของเขาไปแล้วประมาณ20นาที

ประตูนั้นได้ถูกปิดไว้และภายในก็ไม่มีใคร ฉันจึงทำได้เพียงยืนรออยู่หน้าประตูเท่านั้น

ท้องฟ้ามืดลงเล็กน้อย ทันใดนั้นแสงไฟก็สว่างขึ้น ฉันหรี่ตาโดยไม่รู้ตัว ลู่จือสิงที่อยู่ภายในรถจ้องมองฉัน "เข้ามา"

เขาพูดจบก็ขับรถเข้าไป ฉันรีบก้าวเท้าตามเขาเข้าไป

ลู่จือสิงเหลือบมองฉัน เขาไม่พูดอะไรและเดินขึ้นชั้นบนไป ฉันเองก็ไม่กล้าที่จะกล่าวอะไร ทำได้เพียงนั่งบนโซฟาในห้องรับแขกรอเขา

เมื่อเขาลงมา เสื้อสูทบนร่างกายของเขาก็ถูกเปลี่ยนเป็นชุดนอนสีเทา คอเสื้อเปิดกว้างจนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่ง เขานั่งบนโซฟาตรงข้ามฉัน "มีอะไร?"

ฉันเงยหน้ามองเขา คิดคำพูดที่จะพูดเอาไว้แล้ว แต่ในตอนนี้กลับไม่รู้ว่าจะพูดว่าอย่างไร แต่เมื่อนึกถึงยายที่นอนอยู่ในโรงพยาบาล ฉันกัดฟันและพูดว่า: "ฉันต้องการยืมเงิน"