ตอนที่141 มันเจ็บมากจริงๆ

ด้วยท่าทีของหลี่ลี่ชิง ใบหน้าของฉันก็กลายเป็นเย็นชาในทันที โชคดีที่หลินเจี้ยนเฟิงได้เข้ามาปลอบประโลม "ลี่ชิง วันนี้ร่างกายของคุณไม่ค่อยสบายด้วยหรือเปล่า?"

"ฉันเปล่า!"

สุดท้ายแล้วหลี่ลี่ชิงก็ไม่ได้กล่าวอะไรอีก ฉันจ้องมองหลี่เจียนีอย่างอดไม่ได้และรีบคว้าเธอจากนั้นเดินออกมา "เจียนี ทนไว้ อดทน!"

"ทน ทน ทน!"

หลี่เจียนีกัดฟันและมองฉัน ฉันยิ้มเล็กน้อยและขึ้นรถมาพร้อมกับเธอ

จ้าวอี้หันกลับมามองพวกเรา "คุณซู โปรดยกโทษให้เรา หลี่ลี่ชิงเธอมีนิสัยตรงไปตรงมา แต่เธอไม่ได้มีพิษมีภัย"

จะว่าอย่างไร หลากหลายคนกำลังมองดู ฉันจึงทำได้แค่ยิ้ม "ไม่เป็นอะไรหรอก ก็แค่ต่างฝ่ายต่างยืนหยัดในข้อคิดเห็นของตนเองก็เท่านั้น"

"เฮอะ"

หลี่เจียนีสบถออกมา แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

ฉันรู้สึกโล่งใจ ฉันกลัวว่าหลี่เจียนีจะอดกลั้นไว้ไม่ได้

ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ฉันก็ไม่อยากก่อความวุ่นวาย ไม่อย่างนั้นการประสานงานของโครงการในอนาคตอาจจะลำบาก แม้ว่าหลังจากครั้งนี้ ฉันและพวกเธออาจจะไม่ต้องเจอกันอีกก็ตาม

อันที่จริงฉันก็คิดว่าหลี่ลี่ชิงนั้นเกินไป ไม่ต้องพูดเลยว่าฉันกับหลินเจี้ยนเฟิงนั้นก็ยิ่งไม่มีอะไร เรื่องระหว่างเรานั้นมันเล็กน้อยมาก แล้วเธอเองก็ไม่ใช่แฟนของหลินเจี้ยนเฟิง เธอไม่มีสิทธิ์เข้ามาวุ่นวายในสิ่งเหล่านี้

ความสัมพันธ์ในการทำงานและเรื่องส่วนตัวไม่สามารถแยกออกได้ ฉันไม่ชื่นชมในบุคคลเหล่านี้

แต่ไม่ว่าฉันจะชื่นชมหรือไม่ ฉันก็ยังต้องกัดฟันอดทนกับมันต่อไป อย่างน้อยก็ต้องจนกว่าโครงการจะได้บทสรุป

ฉันคิดว่าฉันอดทนใจกว้างมามาก หลังจากที่นั่งกันแล้ว หลี่ลี่ชิงก็ได้เล่นแง่อยู่หลายครั้งหลายครั้ง ฉันเองก็ไม่ได้กล่าวอะไร คาดไม่ถึงว่าเธอก็ไม่คิดจะหยุด

"หัวหน้าหลิน ทำไมคุณไม่เอาเมนูอาหารให้พวกเรา พวกเราไม่ต้องสั่งงั้นเหรอ?"

ฉันมองลงไปที่เมนูในมือ สีหน้าฉันก็เย็นชาขึ้น

หลังจากหลายวันผ่านไป ฉันก็รู้แล้วว่าหลี่เจียนีนั้นอารมณ์ค่อนข้างรุนแรง ดังนั้นเมื่อได้ยินคำพูดของหลี่ลี่ชิง ฉันก็มองไปที่เธอโดยไม่รู้ตัว แต่มันก็สายเกินไป

"ฟุ่บ!"

เธอปิดเมนูเสียงดัง จ้องมองไปยังหลี่ลี่ชิง

ฉันคว้าเธอเอาไว้ เธอหันหน้ามาและจ้องมาที่ฉัน "ซูยุ่น เธอทนได้ แต่ฉันทนไม่ได้! ผ่านมากี่วัน คุณหลี่ คุณแสดงอาการไม่พอใจมากี่ครั้งแล้ว? พวกเรามาที่นี่เพื่อคุยเกี่ยวกับโครงการ ไม่ใช่มาที่นี่เพื่อฟังว่าคุณใช้มารยาอะไรตามรุกผู้ชาย!"

“หลี่เจียนี เธอหมายความว่าอะไร!”

เมื่อฉันได้ยินคำพูดของหลี่เจียนี ฉันก็อดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้ "เจียนี!"

ในท้ายที่สุดหลี่เจียนีนั้นมองลงมาที่ฉันและไม่ได้มีท่าทางจะยอมแพ้ "ฉันหมายความว่าอะไร? ก็ตามที่พูดไปนั่นแหละ! ผู้หญิงที่สวยงามและมีคุณธรรม สุภาพบุรุษที่มีทั้งคุณธรรมและความดีเป็นคู่ครองที่ดีจริงๆ ซูยุ่นนั้นแสนจะดูดี คุณริษยาแล้วทำอย่างไรได้เหรอ? วันๆเอาแต่ริษยาเธอ เธอน่ะสวยกว่าคุณเสียอีก คุณเป็นแบบนี้จะมีอะไรน่าสนใจ? พวกเราพูดคุยเกี่ยวกับโครงการจบก็ไม่จำเป็นต้องเจอกันอีก แล้วคุณวันๆเอาแต่จับผิดชาวบ้าน คุณไม่เหนื่อย พวกเราเหนื่อย!"

คำพูดของหลี่เจียนีนั้นแสนสละสวย แต่ก็ไม่ได้งดงาม คุณว่าเธอพูดตรงไปตรงมาและเธอก็ให้พื้นที่สำหรับฉัน แต่ในความหมายในคำพูดเธอนั้น ทุกคนที่อยู่ในสถานที่แห่งนี้เมื่อได้ฟังแล้วก็เข้าใจได้อย่างชัดเจน

ฉันรู้ว่าฉันไม่สามารถเกลี้ยกล่อมเธอได้และฉันก็ไม่เกลี้ยกล่อมเธอ ในเมื่อหลี่ลี่ชิงนั้น ตั้งแต่วันแรกที่ฉันมา เธอก็เริ่มเพ่งเล็งฉัน

คิดว่าฉันอยู่ในฐานะที่เสียเปรียบงั้นสิ เป็นไงล่ะ?

ทันทีที่คำพูดของหลี่เจียนีได้กล่าวออกไป เพื่อนร่วมงานของเธออู๋เหม่ยของเธอก็ได้ยืนขึ้นในทันที "คุณหลี่เจียนี คำพูดคุณแรงไปแล้ว! พวกเราไปเพ่งเล็งพวกคุณตอนไหน นอกเสียแต่ว่ามันเป็นเรื่องจริง โครงการพวกคุณ พวกเราไม่เห็นด้วย หรือว่าคุณไม่ยอมรับเสียงของคนอื่น?"

“เฮอะ!” เมื่อได้ยินคำเยาะเย้ยของหลี่เจียนี ฉันก็คิดว่ามันไม่ถูกต้อง แต่มันก็สายเกินไปแล้ว

"ร่วมงานกันมา พวกคุณรังแกพวกเราไปกี่ครั้งแล้ว? หรือว่าพวกคุณตาบอด มองไม่ออกกันเลยว่าคุณหลี่กำลังจ้องเล่นงานซูยุ่นของพวกเรา? ฉันไม่ใช่ซูยุ่นหรอก แต่ฉันเป็นคนอารมณ์ร้อน ฉันทนไม่ไหว! ฉันจะบอกไว้ให้นะ คุณหลี่ ซูยุ่นของพวกเรานั้นมีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้ว คุณรู้ไหมว่าแฟนของเธอคือใคร?"

ฉันไม่รู้เลยจริๆว่า หลี่เจียนีนั้นมาเพื่อสร้างปัญหาหรือไม่ "เจียนี ไม่ต้องพูดแล้ว! มันก็แค่การเข้าใจผิดกัน ปล่อยไปเถอะ!"

หลี่เจียนีก้มลงมามองฉัน เธอเม้มริมฝีปาก

ไม่ง่ายเลยที่ฉันจะเกลี้ยกล่อมหลี่เจียนีได้ แต่สุดท้ายหลี่ลี่ชิงก็ยังคงไม่ยอมแพ้ "ใคร คุณพูดมาว่าใคร?"

อารมณ์ที่รุนแรงของหลี่เจียนีนั้น ฉันรู้ว่าในครั้งนี้ฉันไม่สามารถหยุดมันเอาไว้ได้เลย