ตอนที่71 ลู่จือสิง คุณจะจบหรือไม่จบ

"คุณกับประธานลู่มาที่นี่หรือเปล่า?"

ฉันพยักหน้าและรีบกลืนเค้กในปาก ผลสุดท้ายคือด้วยความเร่งรีบนั้นฉันแทบสำลัก ซวี่ชิงหนานก็ได้ยื่นน้ำผลไม้ให้กับฉัน "ไม่เป็นไรใช่ไหม?"

ฉันรีบรับมาและจิบไปสองอึกใหญ่จากนั้นก็ส่ายหน้าเมื่อรู้สึกว่าไม่เป็นอะไรแล้ว "ไม่เป็นไรอะไรแล้ว แค่ลำสัก ขอบคุณที่คุณช่วยเหลือไว้ได้ทันเวลา"

เขายิ้มและชี้ไปยังดวงตา "สำลักจนน้ำตาไหลแล้ว"

ฉันเงยหน้าขึ้น ไม่กล้าให้น้ำตาไหลลงมา ไม่งั้นดวงตาที่ฉันแต่งมานั้น

"ประธานลู่ล่ะ?"

"เขาอยู่นั้น ฉันมาหาอะไรกิน"

เขาเข้าใจ "งานเลี้ยงแบบนี้เหนื่อยหรือเปล่า?"

"ก็โอเค แค่พูดตลอดเวลาแล้วก็ดื่มอะไรกันเท่านั้น"

ซวี่ชิงหนานหัวเราะเบาๆ "อาจเป็นแบบที่คุณคิด"

ฉันดื่มน้ำผลไม้ไปหนึ่งอึก "ฉันพูดจริง"

หลังจากนั้นฉันก็สังเกตเห็นว่าเขาอยู่คนเดียว "คุณชายซวี่ คู่ของคุณไปไหนล่ะ?"

"ฉันมาคนเดียว"

เขาหยิบแก้วน้ำผลไม้จากถาดของพนักงานเสิร์ฟที่เดินผ่านมาแล้วจิบมัน

ฉันไม่ได้คาดคิดว่าเขาจะมาคนเดียว ฉันตะลึงเล็กน้อย "ไม่หรอกมั้ง อยากเป็นคู่หูของคุณชายซวี่มีตั้งมากตั้งมาย?"

เขายิ้มอย่างอดไม่ได้ "ที่ไหนกันล่ะ พูดเกินจริงไป"

"ที่นี่ไม่มีใครเข้ามาทักทายเลยหรือ?"

วันนี้ซวี่ชิงหนานสวมชุดสูทสีขาวเหมือนกับหยกขาวราวกับสุภาพบุรุษ ฉันไม่เชื่อเลยว่าจะไม่มีสาวๆคนไหนเข้ามาทักทาย

"มีที่ไหนกัน"

ฉันถอนหายใจอย่างจงใจ "ช่างน่าเสียดายมาก คุณชายซวี่ช่างหล่อเหล่าราวกับปันอันขนาดนี้!"

"เกินไปแล้ว ปันอันได้ยินเข้าคงอยากจะชกต่อยฉัน"

ฉันอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ การคุยกับซวี่ชิงหนานนั้นน่าสนใจกว่าหัวหน้าพวกนั้นอีก เวลาล่วงเลยไปสักพักหนึ่ง ฉันก็ไม่ได้อยากจะตามหาลู่จือสิงแล้วและอย่างไรก็ตามต่อให้เขาอยู่คนเดียว เขาก็สามารถรับมือกับปัญหาได้

เมื่อนึกถึงโครงการฉันก็อดที่จะห่วงไม่ได้ "โครงการดำเนินงานเป็นอย่างไรบ้าง?"

การแสดงออกของซวี่ชิงหนานดูหดหู่และโศกเศร้าเล็กน้อย "งานค่อนข้างล่าช้า ซูยุ่น ฉันคิดว่าคุณเหมาะกับการวางแผนจริงๆความคิดที่ถูกต้องและมีความแปลกใหม่ งานที่คุณวางแผนไว้ครั้งที่แล้ว จนกระทั่งตอนนี้บริษัทของเรายังคงใช้พัฒนาได้อย่างต่อเนื่อง" เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ฉันเองก็มีอารมณ์เล็กน้อย "คนเรามักจะเลือกเสมอ"

เขาพยักหน้าเห็นด้วย "ก็ใช่"

ฉันไม่อยากพูดถึงเรื่องที่หนักใจเช่นนี้ ฉันจึงพูดความคิดของฉันออกไป "ผลิตภัณฑ์ใหม่นี้ไม่ได้มุ่งเป้าไปที่คนหนุ่มสาวใช่ไหม? ฉันคิดว่าเราสามารถทำสิ่งที่ตรงกันข้ามได้โดยเริ่มจากผู้สูงอายุ"

ซวี่ชิงหนานเลิกคิ้วขึ้นแสดงได้ชัดว่าเขากำลังสนใจ "ต่อ"

"คนแก่ก็เคยผ่านช่วงวัยรุ่น ฉันคิดว่าการเป็นเด็กนั้นเป็นเพียงสภาพจิตใจไม่ใช่สถานะ ถึงแม้ว่าสินค้าในครั้งนี้จะเน้นไปที่คนหนุ่มสาว แต่ทุกคนก็มีวันที่จะแก่ตัวลง ถ้าเราย้อนเวลาปล่อยให้ไทม์ไลน์จากแก่ไปเป็นหนุ่มสาว แบบนี้มันจะลึกซึ้งกว่าไหม?"

ซวี่ชิงหนานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและทันใดนั้นก็หัวเราะออกมา "ซูยุ่น คุณปลุกฝันของผู้คนด้วยคำพูดเพียงคำพูดเดียวจริงๆ คุณน่ะสุดยอดมากเลย!"

ฉันรู้สึกเขินอายเล็กน้อยกับคำชมของเขา "ที่ไหนกันล่ะ ฉันก็เพิ่งจะคิดขึ้นก็เท่านั้นเอง"

"คุณอย่าถ่อมตัว โครงการก่อนหน้านี้ที่คุณรับผิดชอบนั้นยอดเยี่ยมมาก"

ฉันยิ้มเล็กน้อย เมื่อฉันกำลังจะพูดเอวของฉันก็ถูกรัดแน่นขึ้นและเสียงของลู่จือสิงก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "ผมก็คิดว่าคุณหานไปไหน ที่แท้ก็มาพูดคุยกับคุณชายซวี่อยู่ที่นี่นี่เอง"

อารมณ์ของลู่จือสิงนั้นแปลกไปและทำให้คนอื่นรู้สึกอึดอัดได้เป็นอย่างมาก ฉันจึงยกมือขึ้นและหยิกเขาอย่างหยอกล้อ "คุณหิวแล้วใช่หรือเปล่า?"

ปากของลู่จือสิงนั้นเป็นพิษร้ายที่สามารถทำให้ผู้คนระคายเคือง ฉันและซวี่ชิงหนานเข้าใจเป็นอย่างดี แต่ฉันไม่สามารถทนต่อความปากร้ายของเขาได้ ดังนั้นฉันจึงทำได้เพียงแค่เปลี่ยนเรื่องเท่านั้น

"ฉันไม่หิว!" เขาก้มศีรษะลงและมองมาที่ฉันอย่างเย็นชาก่อนที่จะมองไปยังซวี่ชิงหนาน "คู่หูของคุณล่ะคุณชายซวี่? นานขนาดนี้แล้ว ไม่ไปหาเธอล่ะ แบบนี้ไม่ค่อยจะดีหรอกหรือเปล่า?"

"ผมมาคนเดียว"

แม้ว่าซวี่ชิงหนานจะยิ้ม แต่ฉันก็เห็นว่ารอยยิ้มของเขาเบาลงอย่างเห็นได้ชัด

"มาคนเดียวเหรอ? คุณชายซวี่---"