บทที่ 13

“หลิงเฟิง บอกฉันตรงๆ ว่าทั้งหมดนี้นายเป็นคนทำใช่หรือไม่? "

เธอขมวดคิ้วถาม

“ฉันรู้ว่าคุณไม่พอใจผู้จัดการเกาเพราะสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเช้านี้ แต่คุณไม่ควรใช้วิธีที่รุนแรงในการแก้ปัญหา”

หลิงเฟิงอึ้ง เขาไม่คิดว่าเขาออกหน้าเพื่อเย่อวี่หลิว แต่สุดท้ายแล้วเขาจะถูกเธอเข้าใจผิดและเลือกที่จะเข้าข้างคนอื่น!

ใจของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังอยู่ครู่หนึ่งและเขาก็ยิ้มเย้ยแล้วพูดว่า

“พูดแบบนี้ คุณเองก็ไม่เชื่อผมแล้วสินะ? โอเค ในเมื่อประธานเย่คิดว่าผมเป็นคนทำ งั้นผมเป็นคนทำก็แล้วกัน!”

ไม่ว่าเขาจะอธิบายอย่างไร คนเหล่านี้ก็ทำเป็นหูหนวก

จู่ๆ หัวใจของเย่อวี่หลิวก็เต้นรัว “ฉันไม่ได้บอกว่านายเป็นคนทำ ฉันแค่กำลังถามนาย”

“กล้าดีนัก! กล้าพูดกับประธานเย่แบบนี้ แกคิดว่าแกเป็นใคร? ประธานเย่ จะต้องไล่เจ้าแกะดำนี้ออกซะ!”

ลิ่วล้อหลายคนของเย่เจิ้งหมิงตะโกนมาทันที

หลี่หู่ก็แสดงท่าทีดูถูกเหยียดหยาม

“ประธานเย่ เรื่องนี้คุณต้องจัดการให้ผมนะ ผมไม่สามารถถูกใส่ร้ายอย่างไม่มีเหตุผลได้หรอกนะ?”

เขายังแอบมองตาเกาหยิงเซียงแล้วยิ้มให้กัน เข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด

ใบหน้าเย็นชาของเย่อวี่หลิว ตกอยู่ในการต่อสู้ดิ้นรนทันที

ที่จริงเธอไม่อยากจะเชื่อเลยแม้แต่น้อยว่าหลิงเฟิงเป็นคน

แต่ทุกคนเห็นด้วยตาตนเองว่าเขาตีใคร หลิงเฟิงไม่มีหลักฐานที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเขาเองได้เลย

หากเธอเข้าข้างหลิงเฟิงในเวลานี้ เธอจะกลายเป็นเป้าของธนูจำนวนมาก อย่างแน่นอน

เธออยู่ในตำแหน่งนี้ก็มีเรื่องต้องเครียดมากอยู่แล้ว

ในขณะเดียวกัน ซูเหยี่ยนซึ่งอยู่เงียบๆ ข้างๆ จู่ๆ ก็ขัดจังหวะและพูดว่า

“ผู้จัดการเกา คุณจะบอกว่าคุณต่อสู้แล้วเอาชนะชายร่างใหญ่เจ็ดแปดคนนี้เหรอ? แต่ด้วยร่างกายของคุณสามารถเอาชนะคนเจ็ดแปดคนได้ในคราวเดียวเลยเหรอคะ?”

“ประธานเย่คะ ฉันคิดว่าเรื่องนี้น่าสงสัย”

หลังจากที่อีกฝ่ายพูดถึงเรื่องนี้ เย่อวี่หลิวก็มีปฎิกริยารวดเร็วและพูดอย่างเย็นชาว่า

“ใช่สิ ผู้จัดการเกา ได้ยินมาว่าแค่ขึ้นบันไดคุณก็หอบแล้ว คุณมีความสามารถล้มคนจำนวนมากแบบนี้ได้เลยเหรอ?

เกาหยิงเซียงพูดไม่ออกชั่วขณะ

เย่เจิ้งหมิงตะโกนว่า

“นั่นไม่ได้เป็นหลักฐานพิสูจน์ว่าคุณชายหลี่ออกคำสั่งให้ผู้จัดการเกาทำเช่นนี้! อวี่หลิว คุณชายหลี่เป็นลูกค้ารายใหญ่ของบริษัทเรา เธออยากทะเลาะกับคุณชายหลี่เพราะเรื่องเด็กฝึกงานเหรอ? ยังไงก็จะต้องถูกไล่ออก!"

เย่อวี่หลิวขมวดคิ้วและพูดว่า

“ฉันจะตรวจสอบเรื่องนี้ทีหลัง ไม่ต้องให้พวกคุณสอนฉันว่าควรทำยังไงหรอกนะ”

“ทั้งคู่ต้องรับโทษร่วมกัน เกาหยิงเซียงพักงานสิบวัน หลิงเฟิงหักเงินครึ่งเดือน เอาตามนี้”

“ถ้าใครยังกล้าพูดเรื่องไล่ออก อย่ามาโทษว่าฉันไม่ไว้หน้าเขาก็แล้วกัน!”

เมื่อได้ยินเสียงเย็นชาของอีกฝ่าย ทุกคนก็ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องหุบปาก

ใบหน้าของหลี่หู่เอาแน่เอานอนไม่ได้ สมควรตาย! ปล่อยให้เจ้านี่รอดไปจนได้!

แต่ไม่ต้องกังวล ยังไงก็ตาม ผ่านคืนนี้ไป เย่อวี่หลิวก็จะกลายเป็นของตัวเองแล้ว! นี่ต่างหากที่เป็นเรื่องสำคัญ!

หลี่หู่มองรูปร่างของเย่อวี่หลิวที่งามจนเป็นภัยมั่นคงของประเทศ ร่องรอยของความโลภและความคลั่งไคล้แวบขึ้นมาในดวงตาของเขา

เมื่อหลิงเฟิงได้ยินดังนั้น เขาก็หันหลังกลับและจากไป “แล้วแต่เถอะ แค่พวกคุณมีความสุขก็พอแล้ว!”

ตอนนี้เขาไม่มีอะไรจะพูดกับเย่อวี่หลิวแล้ว!

นึกไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนี้ ไม่มีความเชื่อมั่นในตัวเขาเลยสักนิด ทำให้เขาผิดหวังจริงๆ

เย่อวี่หลิวขมวดคิ้วและพูดพึมพำเสียงเบาว่า

“ผู้ชายคนนี้ เจอเรื่องแล้วยังบุ่มบ่าม ตอนเช้าเพิ่งจะทุบตีคนตอนบ่ายก็ก่อปัญหาอีกแล้ว สุดจะเยียวยาจริงๆ! ถ้าหากไม่มีฉัน เขาคงถูกไล่ออกไปนานแล้ว ยังไม่รู้จักขอบคุณอีก”

มีเพียงซูเหยี่ยนเท่านั้นที่มองด่านหลังอีกฝ่าย แล้วพูดกับเย่อวี่หลิวเสียงทุ้มต่ำว่า

“หลิวหลิว ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้แปลกๆ เธออาจจะยัดเยียดข้อหาให้หลิงเฟิงจริงๆ แล้ว"