บทที่ 3

“ห๊า?” หลิงเฟิงรู้สึกสับสน

“งงอะไร ไม่รู้จักฉันแล้วหรือไง? เพิ่งจะเจอกันไปไง!”

เย่อวี่หลิวเห็นว่าหลิงเฟิงไม่ขยับก็เลิกคิ้วขึ้นแล้วจับแขนอีกฝ่ายแล้วเดินตรงเข้าไปในรถเบนท์ลีย์ จากนั้นก็ขับออกไปเลย!

ทุกคนตกใจจนพูดไม่ออก ก่อนจะแตกฮือกันยกใหญ่

สาวสวยผู้ยิ่งใหญ่คนนี้ไม่นึกเลยว่าจะมาหาหลิงเฟิง!

คางของเฉินเหม่ยหลิงแทบจะหล่นแตะพื้น! ทำไมเป็นเจ้าคนกระจอกนั้น! มีสิทธิอะไรกัน!

จางหลานฮวาตกตะลึงอ้าปากค้าง ตกใจจนวิญญาณหลุดออกจากร่างแล้ว

“สะใภ้เหอ ที่แท้ลูกชายของคุณ...หาแฟนรวยได้แล้ว ยังจะมานัดดูตัวอะไรอีก จะมาล้อเล่นพวกเราหรือไง!”

เหอซิ่วฟางก็สับสนเช่นกัน...

ลูกชายของเธอรู้จักผู้หญิงระดับนี้ด้วยเหรอ?

...

เบนท์ลีย์ขับมาได้ระยะหนึ่งแล้วหยุดอยู่กลางถนนเส้นหนึ่ง

ถุงน่องสีดำและอกเสื้อรูปตัวVของเย่อวี่หลินล่อลวงสายตาสุดๆ ไปเลย

หลิงเฟิงที่นั่งที่เบาะข้างคนขับ จงใจมองไปทางอื่นและพูดด้วยความกระอักกระอ่วน

“ประธานเย่ ไม่รู้ว่าคุณมาหาผมไกลขนาดนี้ต้องการอะไร?”

เพี๊ยะ!

ก่อนที่เขาจะพูดจบ เย่อวี่หลิวตบหน้าเขาอย่างไม่เกรงใจ!

“ไร้ยางอาย! สถุล! “เธอกัดฟัน

หลิงเฟิ่งไม่ได้รู้สึกเจ็บ เขาจับหน้าแล้วยิ้มอย่างขมขื่นก่อนจะพูดว่า

“ประธานเย่ ในตอนนั้นผมแค่อยากช่วยชีวิตคนก็เลยเผลอคิดน้อยไปหน่อย ขอโทษด้วย! หากคุณรู้สึกไม่พอใจก็ตีผมหรือไล่ผมออกก็ได้! "

ตอนที่เห็นผู้หญิงคนนี้มาหาตัวเอง เขารู้ว่ามีเรื่องไม่ดีแน่ เธอต้องมาที่นี่เพื่อคิดบัญชีย้อนหลังแน่ๆ !

เป็นจริงอย่างที่คิดไว้ ก้นของเสือนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะสัมผัส นับประสาอะไรกับเขาที่สัมผัสก้นของเย่อวี่หลิวล่ะ

เมื่อเห็นแบบนี้ มือที่ยกขึ้นของเย่อวี่หลิวก็หยุดลงทันที

เธอพูดด้วยใบหน้าที่เย็นชา “นายชื่อหลิงเฟิงสินะ เป็นเด็กฝึกงานจากแผนกขายของบริษัทเราใช่ไหม? "

“ใช่”

“ตอนนี้ฉันอยากให้นายทำบางเรื่องให้ฉันหน่อย หลังจากเสร็จงานแล้ว ฉันจะไม่ซักไซ้ไล่เลียงเรื่องก่อนหน้านี้ และฉันจะเลื่อนขั้นให้นายเป็นพนักงานประจำ! "

เย่อวี่หลิวพูดอย่างหยิ่งผยอง

“ประธานเย่ คุณยังต้องการให้ผมทำเรื่อง? หรือว่าคุณยังต้องการให้ผมใช้ร่างกายของผมรักษาโรคเหรอ?”