บทที่ 4

เพราะว่าอีกฝ่ายคือราชาแห่งความมืดของเป่ยเจียง เสาหลักของประเทศ และเป็นหนึ่งในสุดยอดแห่งอำนาจในอาณาจักรมังกร!

ตราบใดที่สามารถกระชับความสัมพันธ์ราชาแห่งความมืดผู้ยิ่งใหญ่ได้ พวกเขาก็สามารถเป็นดาวรุ่งพุ่งแรง อนาคตสดใส!

“ดูเหมือนว่าทั้งสองท่านก็ได้ข่าวเรื่องราชาแห่งความมืดปรากฏตัวที่ร้านอาหารนัดดูตัวบ่อยครั้งสินะ”

ผู้นำเมืองจ้าวมู่จือพูดด้วยรอยยิ้ม “ดูเหมือนว่าหลังจากนี้ไปฉันจะจับตาดูอย่างใกล้ชิด และฉันจะไม่ยอมให้พวกคุณไปถึงที่นั่นก่อน!”

ในใจของทั้งสามคนรู้ดี ความน่ากลัวของราชาแห่งความมืด นั่นคือแม้แต่ราชาแห่งตะวันตกยังต้องดูแลปรนนิบัติเขาอย่างนอบน้อม!

แม้ว่าจะประจบไม่สำเร็จ ก็ต้องมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเขา ไม่อย่างนั้นหากราชาแห่งความมืดโกรธขึ้นมา ได้มีศพนับล้านนอนเกลื่อนพื้น เลือดไหลดั่งสายน้ำ!

เพียงแค่คิดครั้งเดียว พวกเขาสามยักษ์ใหญ่ก็เป็นขี้เถาปลิวหาย

“ได้ยินมาว่าตอนนี้ราชาแห่งความมืดได้ตั้งรกรากอยู่ที่เมืองชางไห่แล้ว ไม่ช้าก็เร็วฉันจะได้พบเขาแล้ว!

“หึ! ครั้งหน้าคนที่จะเจอราชาแห่งความมืดผู้ยิ่งใหญ่ก่อนต้องเป็นฉัน!”

ยักษ์ใหญ่ทั้งสามมองหน้ากันอย่างเย็นชาแล้วเดินจากไป

...

บ้านหลิวเย่ซาน

เย่อวี่หลิวลงจากรถ เดินเข้าไปโดยไม่หยุด ระดับความหรูหราทำให้ตะลึงจนคนพูดไม่ออก!

“ประธานเย่ คุณต้องการพาผมไปที่ไหนกัน?” หลิงเฟิงยังสับสนอยู่

“เข้ามานายก็จะรู้เอง” เย่อวี่หลิวนำหลิงเฟิงเข้าไปในห้องโถงโดยตรง ซึ่งเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย

“อวี่หลิว! การประชุมในครอบครัว ทำไมเธอถึงพาคนอื่นเข้ามาตามใจชอบ”

ทันใดนั้นผู้ชายแต่งกายดูดีหลายคนในนั้นก็ลุกขึ้นยืนและพูดพลางขมวดคิ้ว

ทำเอาหัวใจของหลิงเฟิงเต้นระรัวทันที!

พระเจ้า ประธานบริษัท เย่เจิ้งกั๋ว ผู้อำนวยการบริหารบริษัท เย่เจิ้งหมิง และบุคคลระดับผู้อำนวยการอีกหลายคน!

ทั้งหมดนี้คือคนที่อยู่ในบริษัทที่เขาเพิ่งเข้าไปทำงาน เขาเคยเห็นพวกผู้อาวุโสผู้ทรงเกียรติเหล่านี้ในรูปถ่ายรวมของบริษัท

เมื่อเห็นหลิงเฟิง สมาชิกในครอบครัวเย่หลายคนรู้สึกเหมือนกำลังดูลิงในสวนสัตว์ ปิดปากแล้วเยาะเย้ย

“ไม่ใช่หรอกมั้ง? เย่อวี่หลิววันนี้เป็นบ้าอะไรไปถึงเอาใครกลับมาบ้านด้วย!”

“ดูคนๆ นี้แต่งตัวสิ อุ๊ย! คงไม่ได้ไปรื้อเสื้อผ้าจากถังขยะมาใช่มั้ย? หมาที่บ้านฉันยังแต่งตัวดีกว่านายอีก”

…

“ขอทาน อย่าเข้ามานะ ถอดรองเท้าแล้วออกไปเดินเท้าเปล่าซะ! "

ลุงคนที่สองของเย่อวี่หลิว เย่เจิ้งหมิงพูดอย่างเข้มงวดและจ้องมองไปที่หลิงเฟิงอย่างเย็นชา

“นายทำให้พื้นตระกูลเย่ของเราสกปรก! ทุกตารางเมตรที่นี่คือเงินเดือนตลอดชีวิตของนาย!”

เมื่อหลิงเฟิงได้ยินดังนั้น ดวงตาของเขาก็หรี่ขึ้นเล็กน้อย