ตอนที่ 1007 ฝ่ามือนี้ ถือว่าเป็นการตบหน้าทั้งสิบตระกูลหลัก

สีหน้าของชายคนนั้นซีดเผือดเขาลังเลอยู่นานและในที่สุดก็หยิบปากกาและกระดาษขึ้นมา

หลินมั่วพยักหน้าด้วยความพึงพอใจและชำเลืองมองคนอื่นๆ "พวกแกล่ะ"

"อยากลองดูบ้างไหม"

ทุกคนรีบหยิบปากกาและกระดาษแล้วเริ่มเขียน

สำหรับหลิวหลินเขายังคงกัดฟันไม่ยอมเขียน

หลินมั่วชำเลืองมองเขา "ฉันแค่ตัดนิ้วมือซ้ายของแกออกยังเหลือมือขวาไว้ให้เขียน!"

“ถ้าไม่อยากเขียนก็ไม่เป็นไรฉันจะได้ตัดนิ้วมือขวาของแกทิ้งให้หมดเดี๋ยวนี้!”

“แกจะลองดูก็ได้ว่าฉันจะกล้าหรือเปล่า!”

ใบหน้าของหลิวหลินซีดแต่ในที่สุดเขาก็หยิบปากกาและกระดาษขึ้นมาแล้วเริ่มเขียน

หลินมั่วนั่งอยู่บนโซฟาเฝ้าดูสถานการณ์เงียบๆ

หลังจากผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงเขาก็หยิบกระดาษทั้งหมดขึ้นมาดูอีกครั้ง

คนเหล่านี้ไม่ได้เขียนอะไรมากนัก ข้อมูลที่หลินมั่วได้รับมา ยังมีมากกว่าที่พวกเขาเขียนเสียอีก

อย่างไรก็ตาม สิ่งเหล่านี้ไม่ได้สลักสำคัญอะไร

สิ่งสำคัญก็คือ เรื่องราวเหล่านี้ถูกเขียนโดยผู้ใต้บังคับบัญชาของหลิวหลิน มันสามารถใช้เป็นพยานหลักฐานเอาผิดตระกูลหลิวได้!

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ที่ด้านนอกก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

เมื่อหลิวหลินได้ยินเสียง ก็รีบลุกพรวดขึ้น แล้วพูดน้ำเสียงสั่นเครือ “พ่อ พ่อ ช่วยผมด้วย...”

สีหน้าของหลินหลินก็ปรากฏอารมณ์ตื่นเต้นและฮึกเหิม เธอจ้องหลินมั่วด้วยสายตาเกลียดชัง และกัดฟันพูดว่า “หลินมั่ว หัวหน้าตระกูลหลิวมาถึงแล้ว แกตายแน่!”

“ฉันบอกแกแล้วไง คนอย่างพี่หลินไม่ใช่คนที่แกจะยุ่งด้วยง่ายๆ ฉันเตือนให้แกรีบออกไปจากที่นี่แล้ว”

“แกไม่ยอมฟังเอง คราวนี้จะโทษใครไม่ได้นะ”

“แกหาเรื่องใส่ตัวเองนะ!”

หลินมั่วยิ้มอย่างดูถูก จากนั้นก็เดินไปเปิดประตู

คนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง หัวหน้ากลุ่มนั้นเป็นผู้ชายรูปร่างปานกลาง

ชายคนนี้คือหลิวเทียนจั๋ว หัวหน้าตระกูลหลิว

เขาและหลินมั่วเคยพบกันมาก่อน

เนื่องจากก่อนหน้านี้การพิจารณาคดีระหว่างตระกูลโจวกับหลินมั่วก่อนหน้านี้ ผู้นำของแต่ละตระกูลก็ได้ไปที่นั่นด้วย