ตอนที่ 105 เงินร้อยล้านนี้ พวกคุณไปเอาที่หลินมั่วเลย

หลินมั่วขมวดคิ้ว นี่หวงเหลียงตั้งใจจะยุให้แตกแยกกันนี่

ประเด็นคือหวงเหลียงพูดเอาใจสวีเจี้ยนกงและฟังฮุ่ยได้เก่ง ทั้งสองคนนี้จึงชอบเขามาก

สวีปั้นซย่าพูดด้วยความโกรธ “หวงเหลียง ที่นายพูดหมายความว่ายังไง”

“ถ้าไม่ใช่นายหาคนหลอกลวงมา จะเกิดเรื่องแบบนี้ไหม พวกเราจะต้องออกเงินร้อยล้านนี้เหรอ”

“ถ้าไม่เงินร้อยล้านนั่น พวกเราจะต้องติดคุกทั้งหมด นายยังจะมาพูดตัดกำลังใจอีกเหรอ”

หวงเหลียงเบะปาก “ไม่ถึงกับติดคุกหรอกมั้ง”

“นี่แค่วันเดียวก็จับเถ้าแก่โจวได้แล้ว เงินก็ตามกลับมาได้แล้ว มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนี่”

“แต่เงินร้อยล้านก็ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แล้ว”

“เงินตั้งร้อยล้านเลยนะ ต่อให้พี่เขยทำงานทั้งชาติ ไม่สิ หลายชาติก็คงหาเงินไม่ได้ขนาดนี้หรอกนะ”

สีหน้าของสวีเจี้ยนกงกับฟังฮุ่ยนั้นแย่ลงกว่าเดิม พอคิดว่าจะต้องเอาเงินก้อนโตขนาดนี้ไปให้คนอื่น พวกเขาก็รับไม่ได้

สวีเจี้ยนกงพูดด้วยความโกรธ “ปั้นซย่า แกเลิกพูดแทนหลินมั่วได้แล้ว!”

“หวงเหลียงพูดถูกแล้ว เรื่องในครั้งนี้ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย”

“จับคนได้เร็วขนาดนี้ พวกเราไม่ติดคุกอยู่แล้ว”

“แต่คำพูดที่เขาพูดไปลอยๆ กลับทำให้พวกเราสูญเสียเป็นร้อยล้าน”

“พ่อว่าคนที่ต้องติดคุกคือเขาต่างหาก!”

ฟังฮุ่ยพยักหน้า “พ่อแกพูดถูกแล้ว!”

“นี่มันเป็นทรัพย์สมบัติของบ้านเรา ลูกเขยแต่งเข้าอย่างเขา มีสิทธิ์อะไรมาจัดการ”

“ปั้นซย่า แกไปบอกหุ้นส่วนพวกนั้นเลยนะ”

“ถ้าอยากได้เงินร้อยล้านนี้ ก็ไปเอาที่หลินมั่ว ตระกูลสวีของเราจะไม่ออกให้แม้แต่สตางค์เดียว!”

สวีปั้นซย่าโกรธจนตัวสั่น “พ่อ แม่ ทำไมพวกท่านถึงไม่มีเหตุผลเลยคะ”

“สถานการณ์ในตอนนั้น ทุกคนต่างอารมณ์ฉุนเฉียว ถ้าไม่ให้คำมั่นสัญญา พวกเขาจะยอมง่ายๆ เหรอ”

“เอาเงินร้อยล้านนี้มา ถึงจะแก้ปัญหาเรื่องนี้ไปได้”

“ไม่อย่างนั้น พวกเราก็ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นแหละ”

หวงเหลียงพูดอย่างช้าๆ ว่า “ก็ไม่ต้องใช้เยอะขนาดร้อยล้านหรอกมั้ง…”

ฟังฮุ่ยตาลุกวาวขึ้นมาทันที “ใช่ แค่ล้านเดียวก็พอแล้ว มากสุดก็ห้าร้อยล้าน”