ตอนที่ 1268 เพื่อนของฉันชื่อว่าหนานป้าเทียน!

หวังเพ๋ยเต๋อมองไท่จื่อ ก่อนจะแสยะยิ้ม “อ่าว ฉันก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็เป็นลูกชายคนรับใช้บ้านคุณลุงของฉันนี่เอง!”

“ทำไมมาถึงที่นี่ได้ล่ะ หรือว่าใช้ชื่อลุงของฉันอวดเบ่งอำนาจจนได้มาที่นี่?”

ไท่จื่อโมโหเป็นอย่างมาก “ไอ้คนแซ่หวัง แกพูดอะไรก็ระวังปากหน่อยเถอะ!”

“ถ้าไม่ได้เห็นแก่ที่เซวียอู่เยี่ยทำดีกับฉัน ฉันคงฆ่าแกไปแล้ว!”

หวังเพ๋ยเต๋อหัวเราะ “ฆ่าฉัน? อย่างแกเนี่ยนะ?”

“นี่ไอ้คนแซ่จาง ฉันจะบอกอะไรแกเอาไว้นะครอบครัวของแก สำหรับฉันมันก็แค่ขยะ!”

“ยังมีหน้าเรียกตัวเองว่าไท่จื่อ?”

“แกฟังให้ดีนะ น้าของแกแถมยังมีผู้หญิงชชั้นต่ำอย่างแกของแกอีก พวกมันก็เป็นแค่คนใช้ของบ้านฉัน!”

“ส่วนแก แม้แต่จะถือรองเท้าให้ฉันยังไม่คู่ควรเลย!”

ไท่จื่อโมโหจนเลือดขึ้นหน้า เขาชี้หน้าหวังเพ๋ยเต๋อ “ไอ้เหี้*เอ๊ย นี่มึงกล้าด่าแม่กูงั้นเหรอ”

“วันนี้กูจะต้องฆ่ามึงให้ได้!”

หวังเพ๋ยเต๋อหัวเราะ เขายื่นหน้ายื่นตาออกมา “อยากฆ่ากู?”

“มาสิ มาสับคอกูเลยสิ”

“แค่มึงเตะตัวกูได้กูจะถือว่ามึงมีฝีมืออยู่บ้าง!”

ไท่จื่อกำลังจะยื่นมือออกไปแต่กลับถูกคนข้างหลังขวางเอาไว้

“ไท่จื่อ อย่าเลย”

“นี่คือวิธีการยั่วยุของเขา เขาจงใจที่จะให้คุณก่อเรื่อง”

ผู้อาวุโสท่านหนึ่งพูดขึ้นอย่างร้อนรน

ไท่จื่อโมโหจนหน้ามืด “ช่างแม่*!”

“คิดว่าฉันกลัวมัน?”

“ถ้าวันนี้ฉันไม่ได้ฆ่ามัน ฉันจะมีหน้าใช้ชีวิตต่อไปได้ยังไง”

ผู้อาวุโสรีบพูด “ไท่จื่อ คุณก็รู้ว่าคุณนายเซวียอยากจัดการพวกคุณมาโดยตลอด”

“ถ้าคุณลงมือล่ะก็ ท่านหั่วและแมงมุมพิษจะต้องตกที่นั่งลำบากแน่ๆ !”

ไท่จื่อโมโหจนตัวสั่นเทา เขาก็เข้าใจสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้นดี แต่จะให้เขาอดทนต่อความเคียดแค้นนี้ยังไงล่ะ

ในขณะนั้นเอง จู่ๆ หลินมั่วก็พุ่งตัวออกมาทันที

ในขณะที่ทุกคนยังคงช็อกอยู่นั้น หลินมั่วก็ซัดหมัดเข้าที่ใบหน้าของหวังเพ๋ยเต๋อ

หวังเพ๋ยเต๋อเป็นแค่ลูกผู้ดีที่เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อเท่านั้น เขาเรียนทักษะการต่อสู้มาได้ไม่กี่วันจะเทียบกับแรงของหลินมั่วได้อย่างไร

หมัดของหลินมั่วทำให้เขาน็อคคว่ำลงกับพื้นจนเห็นดาว