ตอนที่ 183 แค่กำไลหยกหักแค่นั้น ไม่เห็นมีอะไรน่าตกใจ

สวี่ตงเสวี่ยนำเงินสองหมื่นแปดพันหยวนที่ได้จากการขายกำไลหยกนี่ กลับไปบ้านอย่างมีความสุข

“แม่คะ กำไลหยกนี่ไม่เลว”

"มันขายได้ตั้งสองหมื่นแปดพันหยวนแนะ!"

ฟังฮุ่ยi ประหลาดใจ “จริงเหรอ”

“กำไลนี่ขายได้ตั้งสองหมื่นแปดพันหยวนเชียวเหรอ”

“ใครกันที่ตาบอดซื้อกำไลหยกในราคาสูงเช่นนี้”

“ลูกไม่ได้โกหกใช่ไหม”

สวี่ตงเสวี่ย "แม่คะคิดไปถึงไหนกันเนี่ย"

“ฉันขายมันในร้านหยกข้างนอก เถ้าแก่นั่นอยู่ในธุรกิจหยกมาหลายสิบปี เขาจะดูผิดไปได้ยังไงคะ?”

“แต่ในตอนแรก เขาเสนอราคามาที่หนึ่งหมื่นแปดพันหยวนแต่หนูต่อราคาจนได้สองหมื่นแปดพันหยวนค่ะ!”

เมื่อเห็นเงินในมือของสวี่ตงเสวีย ฟังฮุ่ยจะไม่เชื่อก็ไม่ได้ แต่ก็รู้สึกประหลาดใจ

“นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่ากำไลหยกที่ยัยแก่นั่นให้มาจะยังพอมีค่าอยู่บ้าง!”

ฟางฮุ่ยพึมพำ

สวี่ตงเสวี่ยพยักหน้า เธอไม่คิดเลยว่าสร้อยข้อมือหยกนี้จะขายได้ในราคาสองถึงสามหมื่นหยวน

“แม่คะ กำไลหยกนี่ราคาไม่ใช่ถูกๆ เลย”

“หากพี่รู้ว่าเราขายกำไลหยกนี่ไปแล้ว จะไม่พอใจหรือเปล่าคะ”

ฟางฮุ่ยขมวดคิ้ว“เธอมีอะไรให้ต้องไม่พอใจ?”

“กำไลหยกนี่ดูเก่าและน่าเกลียด ปกติเธอก็วางมันไว้ในบ้านไม่ใส่มันอยู่แล้ว”

“ของแบบนี้ เก็บไว้เฉยๆ ที่นั่นก็เสียเปล่า เอาไปขายได้เงินมา เธอจะดีใจเสียยกใหญ่ไม่ว่า”

สวี่ตงเสวี่ย "หนูหมายถึงผู้อาวุโสจ้าวคนนั้นค่ะ"

“หากเธอรู้เรื่องนี้ เธอจะไม่พอใจหรือเปล่าคะ”

ฟังฮุ่ยโบกมือ "เกี่ยวอะไรกับเธอล่ะ!"

"กำไลหยกนี่มอบให้ปั้นซย่าแล้ว ก็เป็นของของครอบครัวเราแล้ว"

“พวกเราจะจัดการกับมันยังไงก็ได้ ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอเลยสักนิด”

“เธอยังจะเอากลับคืนอีกเหรอ”

“เพื่อของราคาสองถึงสามหมื่นนี้ เธอถึงกับจะไม่ไว้หน้าตระกูลซูของเราเลยเหรอ”

สวี่ตงเสวี่ยพยักหน้า “ถูกต้อง”

“แม่ แล้วจะทำยังไงกับเงินสองหมื่นแปดพันหยวนนี่ดีล่ะ”

ฟังฮุ่ยยิ้ม “ในเมื่อลูกขายมันได้ มันก็เป็นของลูกไงล่ะ”