ตอนที่ 1845 พวกสวะ

ซุนเฮ่าเสียงก็ถือว่าเป็นคนฉลาดคนหนึ่ง เมื่อรู้ว่าคนตระกูลเซี่ยออกจากเมืองก่วงหยางไปแล้ว เขาก็รู้ว่าเรื่องนี้ไม่เป็นเหมือนที่คิดอีกต่อไป

ถึงแม้ว่ามณฑลซูกับมณฑลก่วงรวมกันจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของตระกูลเซี่ย

แต่ปัญหาคือ อำนาจของตระกูลเซี่ยอยู่ที่เมืองจิง

ถึงตระกูลเซี่ยจะอยากมาแย่งคนไป แต่ก็ใช้เวลาสักพัก อย่างน้อยๆ คงจะต้องใช้เวลาสองวันให้คนตระกูลเซี่ยเข้ามาในเมืองก่วงหยาง

ในเมื่อไม่มีคนของตระกูลเซี่ยแล้ว หลินมั่วก็จะกลายเป็นใหญ่ในเมืองก่วงหยางนี้!

ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ สิ่งที่คนตระกูลซุนทำทั้งหมดในตอนนี้จะต่างอะไรกับการรนหาที่ตายล่ะ

อีกทั้งรอบกายหลินมั่วมีคนอยู่มากมายขนาดนี้ ซุนเฮ่าเซียงไม่มีโอกาสคิดต่อต้านหรือหนีด้วยซ้ำ

ที่เขาคุกเข่าขอโทษในทันทีก็เพื่อหวังว่าจะรักษาชีวิตของตัวเองเอาไว้ได้

หลินมั่วไม่ได้สนใจเขาและมองไปยังหลินเฮ่าปินที่อยู่ใกล้ๆ

ซุนเฮ่าปินยังนิ่งอยู่ แต่ซุนเฮ่าเสียงก็จับแขนของเขาไว้และดึงให้เขาลงไปคุกเข่ากับพื้น

“พี่ พี่ทำอะไร”

ซุนเฮ่าปินถามขึ้นด้วยความไม่พอใจ

ซุนเฮ่าเสียงถลึงตาใส่เขา “หุบปาก!”

“ถ้าอยากมีชีวิตต่อก็คุกเข่าลงซะ!”

ซุนเฮ่าปินยังคงพูดขึ้นด้วยความไม่พอใจ “จะกลัวเขาทำไมล่ะครับ”

“พวกเรามีตระกูลเซี่ยหนุนหลังอยู่นะ!”

“เขาเป็นตระกูลหลักของเมืองจิงเลยนะ แม้แต่เซวียอู่เยี่ยราชันย์แดนใต้ยังต้องเกรงใจพวกเขาเลย”

“แล้วพวกเราจะไปกลัวคนของมณฑลซูกับมณฑลก่วงทำไม”

ซุนเฮ่าเสียงโมโหมากจนพูดอะไรไม่ออกแล้ว

เมื่อหลินมั่วที่ยืนด้านข้างได้ยินซุนเฮ่าปินพูดแบบนั้นก็หัวเราะลั่นทันที “คุณชายซุน น้องชายของนายนี่ดื้อรั้นใช่ย่อยเลยนะ!”

“มีตระกูลเซี่ยคอยสนับสนุนอยู่ก็แข็งแกร่งจริงๆ นั่นแหละ ไม่จำเป็นต้องกลัวพวกเราหรอก ฮ่าๆๆ...”

สีหน้าของซุนเฮ่าปินเต็มไปด้วยความลำพองใจ “นายแซ่หลิน อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนายนะ”

“ตระกูลซุนของพวกเราร่วมมือกับตระกูลเซี่ยแล้ว”

“ถ้านายฉลาดละก็ รีบคุกเข่าเขกหัวขอขอโทษให้พวกเราซะ จากนั้นก็พาพวกของแกไสหัวออกไปซะ”