ตอนที่ 1926 กับดักของท่านอาจารย์กู่

ภายในห้องมืดสนิทและได้กลิ่นเหม็นเน่าอย่างบอกไม่ถูก

ห้องขนาดไม่ใหญ่แต่รกไปหมด

มีเตียงเดี่ยวอยู่ตรงกลาง บนเตียงมีชายชรานอนอยู่ ซึ่งกําลังหายใจรวยรินหลับสนิท

หลินมั่วเดินไปข้างเตียงและจ้องมองชายชราบนเตียง

ชายชราคนนี้อายุประมาณเจ็ดสิบกว่าปี ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย

เนื่องจากผู้ดูแลดูแลไม่ดี จึงดูเลอะเทอะมาก

ผมหงอกเคราขาวที่ยุ่งเหยิงดูเหมือนคนจรจัด

หลินมั่วยืนอยู่ข้างเตียงและจ้องมองอยู่พักหนึ่งก็ออกจากห้องอย่างเงียบๆ

เมื่อปิดประตูห้อง หลินมั่วก็หยิบโทรศัพท์ออกมา เขาส่งข้อความถึงเฉินไป๋อวี่ว่าให้เรียกสิบตระกูลใหญ่มาทันที

ทว่าข้อความถูกส่งไปตั้งนานแล้ว แต่เฉินไป๋อวี่กลับไม่ตอบสนองใดๆ

สีหน้าของหลินมั่วเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาเดินไปอีกด้านหนึ่งของทางเดินทันที

แต่หลังจากเดินไปได้สองก้าว จู่ๆ ก็มีเงาสีดําข้างๆ กระโดดออกมา พุ่งตรงไปยังหลินมั่วเพื่อจะฆ่า

หลินมั่วตอบโต้ได้ดีมากและหลีกเลี่ยงการโจมตีนี้ได้อย่างรวดเร็ว

แต่ขณะเดียวกันก็มีจากทิศทางอื่นอีกหลายเงาโจมตีเข้ามา

หลินมั่วลุกขึ้นและกระโดดออกจากการล้อมรอบของคนเหล่านี้

แต่เขาก็ถูกคนเหล่านี้บังคับให้กลับไปที่เดิมอีกครั้ง และมาถึงประตูห้องของชายชราเมื่อกี้

ประตูเปิดออกอย่างช้าๆ ชายชราที่หลับสนิทเมื่อกี้กําลังยืนอยู่ที่ประตูและมองหลินมั่วอย่างร้ายกาจ

"แซ่หลิน คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าที่ฉันซ่อนตัวอยู่จะถูกแกเจอ!"

ชายชราเอ่ยปากพูด เสียงของท่านอาจารย์กู่ก็โผล่พรวดออกมาอย่างชัดเจน

และขณะเดียวกันทางเดินทั้งสองฝั่งก็มีคนออกมาหลายสิบคน ปิดกั้นทางเดินทั้งสองฝั่งอย่างสมบูรณ์

หลินมั่วมองคนทั้งสองฝั่งแล้วขมวดคิ้วแน่นขึ้น

เขามองไปที่ชายชราคนนั้นและพูดเสียงทุ้มลึกว่า "ท่านอาจารย์กู่ คนเหล่านี้เป็นคนของแกเหรอ"

ชายชราหรือท่านอาจารย์กู่เงยหน้าขึ้นและหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "แกคิดว่าไงล่ะ"

"แซ่หลิน ฉันคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าแกจะหาที่นี่เจอ!"