ตอนที่ 20 เคารพน้องเขยหน่อยได้ไหม

สุดท้ายหลินมั่วก็นั่งรถแท็กซี่กลับบ้าน

สวี่เจี้ยนกงกับฟังฮุ่ยนั่งรอหลินมั่วกลับบ้านอยู่ที่ห้องรับแขก

“แกยังรู้ตัวว่าต้องกลับมาสินะ รู้ไหมว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว ในใจของแกยังมีบ้านหลังนี้อยู่ไหม!” ฟังฮุ่ยตำหนิด้วยความโกรธ

หลินมั่วจนใจ คุณเป็นคนไล่ผมลงจากรถ แต่ตอนนี้กลับมาบ่นว่าผมกลับมาช้าเนี่ยนะ

“แถวๆ โรงแรมซือไต้ เรียกรถแท็กซี่ไม่ค่อยสะดวก ผมต้องเดินออกมาสองไมล์ ถึงจะเรียกรถแท็กซี่ได้...” หลินมั่วลองอธิบาย

ฟังฮุ่ยตัดบทสนทนาของหลินมั่วทันที “ไม่ต้องมาอธิบายให้ฉันฟัง ไม่มีความสามารถก็คือไม่มีความสามารถ ถ้าแกมีปัญญาซื้อรถ แกจำเป็นต้องนั่งรถแท็กซี่ไหม”

สวี่ปั้นซย่าอดกล่าวไม่ได้ “แม่คะ รถคันนั้นเป็นรถที่หนานป้าเทียนมอบให้เขา แต่แม่เป็นคนแย่งไป...”

“แกหุบปาก!” ฟังฮุ่ยกล่าวด้วยความโมโห “ฉันยังพูดไม่ชัดเจนอีกเหรอ รถคันนั้นเป็นของพวกเรา ไม่เกี่ยวอะไรกับมัน ถ้าไม่มียาของพวกเรา หนานป้าเทียนจะรู้จักไอ้หมอนี่ไหม”

สวี่ปั้นซย่ารีบกล่าว “แม่...ทำไมแม่ไม่มีเหตุผล!”

“ทำไมฉันจะไม่มีเหตุผล ที่ฉันพูดอยู่ไม่ใช่เหตุผลเหรอ” ฟังฮุ่ยดุด้วยความโมโห สวี่ปั้นซย่าโกรธจนวิ่งเข้าไปในห้อง

ฟังฮุ่ยตำหนิหลินมั่วด้วยความโมโห “แกดูสิ แกทำให้ปั้นซย่าต้องโกรธ แกทำให้เธอสบายใจหน่อยได้ไหม!”

หลินมั่วไร้คำพูด สวี่ปั้นซย่าวิ่งไปเพราะโกรธคุณชัดๆ ทำไมถึงลากความผิดมาใส่ผมล่ะ

“ช่างเถอะ ฉันคงต้องเลิกหวังพึ่งคนไร้ประโยชน์อย่างแกสักที!” ฟังฮุ่ยกล่าวอย่างโกรธเคือง “ไปถอดเสื้อผ้าออกซะ อีกสักพักหวงเหลียงจะมาเอา”

“หา?” หลินมั่วแปลกใจ เธอจะขายมันไม่ใช่เหรอ ทำไมหวงเหลียงถึงมาเอาล่ะ

ฟังฮุ่ย “ห๊ะอะไร หวงเหลียงทำธุรกิจ จึงสมควรจะใส่เสื้อผ้าที่หรูหรา หรือว่าแกจะใส่ชุดสูทตัวนี้ไปทำความสะอาดห้องน้ำล่ะ”

“พูดอีกอย่าง หวงเหลียงส่งของขวัญมาที่บ้านเราทุกปี ส่วนแกนะเหรอ นอกจากอยู่กินข้าวที่บ้านแล้ว แกเคยซื้ออะไรให้ที่บ้านบ้างไหม”

“แม่คะ แม่ทำแบบนี้ มันลำเลียงไปหน่อยไหม!” สวี่ปั้นซย่าอดเดินออกมาไม่ได้ “นี่เป็นชุดที่หนานป้าเทียนมอบให้หลินมั่วนะ...”

ฟังฮุ่ย “ฉันจะพูดอีกรอบนะ ของทั้งหมดนี้ หนานป้าเทียนมอบให้พวกเรา มันไม่เกี่ยวอะไรกับหลินมั่ว ฉันจะจัดการยังไง มันก็เรื่องของฉัน แกจะสนใจทำไม!”

“แต่ว่า...”

สวี่ปั้นซย่ายังอยากพูด แต่เธอกลับถูกหลินมั่วขัดขวางไว้

“ไม่เป็นไร ก็แค่เสื้อผ้าชุดเดียวเอง”

หลินมั่วเดินกลับไปที่ห้องอย่างสงบ เขาเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าของตัวเอง จากนั้นเขาก็เอาชุดสูทออกมา

“ห่อให้เรียบร้อย!” ฟังฮุ่ยทำสีหน้ารังเกียจ “แกจะทำอะไรหัดใช้สมองหน่อยได้ไหม แกจะเอาให้น้องเขยทั้งๆ แบบนี้นะเหรอ แกช่วยเคารพน้องเขยหน่อยได้ไหม”

สวี่ปั้นซย่าโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “ก็เป็นลูกเขยของแม่ทั้งนั้น ทำไมต้องเคารพเขาด้วย!”

“หึ ลูกเขยทั่วไปกับลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านผู้หญิงมันเหมือนกันตรงไหน” ฟังฮุ่ยทำสีหน้าเหยียดหยาม “คนหนึ่งเกาะผู้หญิงกิน ส่วนอีกคนหนึ่งดูแลครอบครัวพวกเรา แกคิดว่าไงล่ะ”

ไม่นาน หวงเหลียงก็เข้ามาอย่างตื่นเต้น ในมือของเขายังถือถุงของขวัญมาสองถุง

ฟังฮุ่ยรีบยิ้มแย้มทันที เธอเดินเข้าไปทักทายอย่างอบอุ่น เหมือนกับว่าเขาเป็นลูกของตัวเอง

หวงเหลียงนั่งอยู่ที่ห้องรับแขกอย่างอิ่มอกอิ่มใจ เขาคุยกับสวี่เจี้ยนกงอยู่ครู่หนึ่ง เขาแอบมองเข้าไปในห้องของสวี่ปั้นซย่าอย่างเงียบๆ เห็นได้ชัดว่าเขาอยากแอบดูสวี่ปั้นซย่า

แต่สวี่ปั้นซย่าไม่ยอมออกมาเลย หวงเหลียงจึงต้องผิดหวัง

“แม่ครับ สูทตัวนี้ไม่เลวเลย ผมขอลองใส่หน่อยนะครับ!”

หวงเหลียงรีบวิ่งเข้าไปในห้องนอน เพื่อเปลี่ยนเป็นชุดสูทตัวนั้น

“ใหญ่ไปหน่อยใช่ไหม” ฟังฮุ่ยกล่าวถาม เพราะหวงเหลียงเตี้ยกว่าหลินมั่วไปครึ่งหัว

“ไม่เป็นไรครับ ผมเอากลับไปแก้ได้ครับ” หวงเหลียงไม่อยากจะถอดมัน เขารู้จักเสื้อผ้าแบรนด์นี้ สูทตัวนี้เป็นของแบรนด์อาร์มานี่ ชุดหนึ่งราคาหลายแสนเลยนะ

ถ้าต่อไปเขาใส่เสื้อผ้าตัวนี้ออกไปข้างนอก เขาต้องกลายเป็นจุดสนใจแน่นอน

“ก็ได้” ฟังฮุ่ยผงกหัว “หลินมั่ว ยืนบื้ออะไรอยู่ รีบไปหาถุงมาใส่เสื้อผ้าของน้องเขยสิ!”

“ไม่เป็นไรครับ แม่ครับ เสื้อผ้าตัวนั้นผมเอาให้พี่เขยก็แล้วกัน” หวงเหลียงหัวเราะเยาะ “พี่เขยไม่ค่อยมีเสื้อผ้าดีๆ สักเท่าไหร่ ในฐานะที่ผมเป็นน้องเขย ผมก็ต้องช่วยเหลือหน่อยใช่ไหมครับ”