ตอนที่ 2048 ดื่มชาในศาลา

ถนนเทียนจิง ในเขตเมืองเก่า

น้ำในทะเลสาบสีเขียวมรกตกำลังกระเพื่อม ล้อมรอบไปด้วยร่มเงาของต้นหลิว และกิ่งที่เรียวยาวของมันก็พลิ้วไหวเล็กน้อยไปตามสายลม

ในศาลาแห่งหนึ่งริมทะเลสาบ ชายชราคนหนึ่งกำลังค่อยๆ จัดชุดน้ำชาดินเหนียวสีม่วงคุณภาพสูงตรงหน้าเขาอย่างสบายๆ

แม้ว่าศีรษะของชายชราจะเต็มไปด้วยผมที่หงอก แต่ลักษณะภายนอกของเขาเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา

เขากำลังนั่งเงียบๆ สงบนิ่งแต่มีพลัง

“คฤหาสน์ของผมไม่ได้รับแขกมานานมากแล้ว บรรยากาศความคึกคักจึงขาดหายไป

มา ลองชิมดู เหลยฉายุคก่อนราชวงศ์หมิง "

แม้ว่าคำพูดจะฟังดูโดดเดี่ยว แต่น้ำเสียงของเขาแสดงถึงความรู้สึกอิสระและสบายใจกว่ามาก

หลังจากรินไปประมาณเจ็ดส่วน ชายชราก็ดันถ้วยน้ำชาไปที่ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

“ทุกวันนี้ คนที่ผู้อาวุโสไป๋จะรินชาให้ เห็นทีจะมีแต่ผมคนเดียวเท่านั้น”

เขายิ้มอย่างพึงพอใจพร้อมกับหยิบถ้วยชาขึ้นมา

เขารู้ดีว่า คนที่มีโอกาสได้รับการต้อนรับจากผู้อาวุโสไป๋เป็นการส่วนตัวได้

ในเมืองจิงมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น

“อื้ม ไม่เลว ไม่เลว”

กลิ่นหอมสดชื่น รสชาตินุ่มลึก และหวาน เป็นยอดชาดีที่หายากจริงๆ

และแน่นอนว่า สำคัญที่สุดก็ยังคงเป็นท่านผู้อาวุโสไป๋ ฝีมือเยี่ยมยอดจริงๆ

ทักษะความรู้วิธีการชงชานั้น เรียกได้ว่าสามารถเปลี่ยนความเสื่อมโทรมให้กลายเป็นความมหัศจรรย์ได้เลยนะครับ”

หลังจากคำพูดเยินยอเหล่านี้ ใบหน้าของผู้อาวุโสไป๋ไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก เขาเพียงเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น

“เจ้าหนุ่ม ผ่านไปหลายปี ก็ยังจะกลับมา

อย่างไรก็ตาม นิสัยของคุณยังไม่เปลี่ยน ยังคงเป็นคนช่างพูดช่างเจรจา”

“ใช่ครับ ผ่านมาหลายปีแล้ว ผมจำครั้งสุดท้ายที่ได้ดื่มชากับผู้อาวุโสไป๋ได้

มันน่าจะผ่านมาสิบกว่าปีแล้ว "

แม้ว่าจะพูดด้วยรอยยิ้ม แต่ก็รู้สึกได้ถึงความซับซ้อนในน้ำเสียงของเขาเช่นกัน

เมื่อมองไปยังคนหนุ่มรุ่นน้องที่ดูมีพลังฮึกเหิมที่อยู่ตรงหน้า

ตอนนี้จอนผมของเขาเริ่มเป็นสีเทาแล้ว สีหน้าที่จริงจังของผู้อาวุโสไป๋ ก็อดไม่ได้ที่จะเผยความสะเทือนใจเล็กน้อยออกมา

“ผ่านมายี่สิบสามปีแล้ว”

“นานขนาดนี้เลยหรือ เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ”

หลังจากพูดเช่นนั้น ชายคนนั้นก็หยุดพูด และมองไปที่ถ้วยชาตรงหน้าเขาเงียบๆ

เขาดูท่าทางทอดถอนใจ และโศกเศร้าเช่นกัน

หลังจากนั้นเป็นเวลานาน ความเงียบก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงไอ

เมื่อเห็นผู้อาวุโสไป๋ลูบที่หน้าอกของตัวเองเบาๆ ชายคนนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ผู้อาวุโสไป๋ อาการแน่นหน้าอกของคุณยังไม่หายหรือครับ”

กว่ายี่สิบปีผ่านไปนับตั้งแต่เขาออกจากเมืองจิง เขาไม่คาดคิดว่าโรคของผู้อาวุโสไป๋ยังไม่หายขาด

ผู้อาวุโสไป๋ส่ายศีรษะ ท่าทางของเขาก็ดูหมดหนทางเช่นกัน

“เฮ้อ โรคนี้เป็นมาหลายปีแล้ว จะรักษาให้หายง่ายขนาดนั้นได้ยังไงล่ะ

แม้แต่พวกไอ้เฒ่าทั้งหลายในเมืองจิง ต่างก็ยังส่ายหัวหลังจากเห็นอาการของฉัน

ฮึ หมอห่วยๆ! "