ตอนที่ 2097 เรื่องในอดีตของศิษย์ในสำนัก

อิทธิพลของเบื้องบนตีตื่นมาเงียบ ๆ คนเบื้องล่างก็เริ่มก่อคลื่นขึ้นเช่นกัน หลังจากตกช่วงกลางคืน เมฆสีดำก็ค่อย ๆ เคลื่อนบดบังดวงจันทร์ที่สว่างสดใส คืนที่มืดสลัวถูกความมืดเข้าครอบงำอย่างสมบูรณ์แบบ

ภายใต้แสงจากดวงไฟไป๋เมี่ยนหลังหยิบกล่องยาที่ทำอย่างประณีตออกมา หลังจากนั้นก็รับประทานยาทั้งสิบเม็ดให้ครบตามลำดับก่อนที่ใบหน้าที่เดิมทีซีดขาวจนแทบไม่มีสีเลือดของเขา จะค่อย ๆ แดงก่ำขึ้นมา

หลังจากกินยาเสร็จเรียบร้อย เขาก็นำขวดโหลที่เป็นเครื่องลายครามใบเล็ก ๆ วางไว้บนโต๊ะและเมื่อเปิดฝาออก เขาก็ยื่นนิ้วของเขาเข้าไปยังขวดโหลลายครามใบนั้น ในตอนนั้นเองภายในแขนเสื้อของเขาก็เกิดการสั่นไหวขึ้น

จากนั้นก็มีงูตัวน้อยที่มีสีสันสดใสขนาดประมาณเท่ากับตะเกียบ ค่อย ๆ โผล่หัวออกมาจากข้างในพร้อมกับแลบลิ้นให้จากนั้นก็เลื้อยไปตามแนวกระถางดอกไม้และค่อย ๆ เลื้อยเข้าไปในขวด และเริ่มเพลิดเพลินกับอาหารอันโอชะในนั้น

เพียงแต่ระหว่างทางที่มันเลื้อยผ่าน พืชใบเขียวในกระถางเริ่มเหี่ยวเฉาลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ส่วนไป๋เมี่ยนหลังมองดูฉากนี้ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ

ด้านนอกหน้าต่างมีลมพัดผ่านเข้ามาเบา ๆ และมีเสียงของใบไม้ที่กระทบกันไปมาจนเกิดเสียงดังที่ด้านหลังของไป๋เมี่ยนหลัง มีเงาของคนห้าคนปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ

“ทำไมถึงมาช้าขนาดนี้”

เมื่อสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวที่อยู่ข้างหลัง ไป๋เมี่ยนหลังก็พูดขึ้นมาเรียบ ๆ แม้ว่าน้ำเสียงจะฟังดูสงบนิ่ง แต่ทันทีที่ทั้งห้าคนนั้นได้ยินก็คุกเข่าลงกับพื้นทันที

หนึ่งในนั้นเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือว่า

“นายท่าน ที่พวกเรามาช้าเป็นเพราะพวกเราถูกคนอื่นตามไล่ล่าฆ่าระหว่างทาง จึงทำให้เสียเวลาขอรับ”

ไป๋เมี่ยนหลังอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเข้าหากัน

“ในเมื่อมีคนไล่ฆ่า ถ้างั้นก็ฆ่ากลับไปสิ ทำไม? ฉันทุ่มเทแรงกายแรงใจและเงินทองตั้งมากมายเลี้ยงดูพวกนาย เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ยังต้องให้ฉันสอนงั้นเหรอ พวกนายติดตามฉันมาตั้งนานแล้วก็ควรจะรู้ว่านิสัยของฉันเป็นยังไง ฉันไม่เคยเลี้ยงดูลูกน้องที่ไร้ประโยชน์”

หลังจากพูดจบงูตัวน้อยในขวดโหลเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจของเจ้าของ ในชั่วพริบตาเดียวมันก็เลื้อยไปที่ไหล่ของไป๋เมี่ยนหลัง และจ้องมองไปที่ทั้งห้าคนที่อยู่ตรงหน้า พร้อมกับค่อย ๆ แลบลิ้นออกมา

ในเวลานี้ทั้งห้าคนถูกสายตาของงูหลามหลากสีตัวนี้จับจ้องจนตัวชาไปทั้งตัว พวกเขาติดตามไป๋เมี่ยนหลังมานานตั้งหลายปี พวกเขาย่อมรู้ถึงอานุภาพของงูตัวนี้ดี ขอเพียงเขาออกคำสั่งงูพญายมตัวนี้ก็สามารถเอาชีวิตพวกเขาทั้งห้าคนได้ทันที

ชั่วขณะหนึ่งคนเหล่านี้อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเหงื่อตกและเพื่อที่จะรักษาชีวิต หนึ่งในนั้นที่เป็นผู้หญิงก็อธิบายออกมาด้วยเสียงที่สั่นเทาว่า

“นาย...นายท่าน ไม่ใช่พวกเราไม่อยากลงมือฆ่า แต่คนที่ไล่ตามฆ่าพวกเรามาก็คือ...”