ตอนที่ 2103 ศิษย์พี่ผู้น่าสะพรึงแห่งฉือหังไจ

ที่ฉือหังไจ

ตั้งอยู่บนภูเขาทางตอนเหนือสุดของเมืองจิง

เนื่องจากเป็นสถานที่ที่อยู่ห่างไกล จึงมีน้อยคนนักที่จะรู้เรื่องนี้

บนถนนบนภูเขา รถออฟโรดคันหนึ่งขับมาเรื่อยๆ อย่างไม่เร่งรีบ

ขณะที่นั่งอยู่บนที่นั่งข้างคนขับ หลินมั่วก็รู้สึกงุนงง

“พี่ซ่ง คุณพาผมเข้าไปในภูเขาและป่าลึกแห่งนี้

คุณวางแผนที่จะกำจัดผมโดยที่ไม่ให้มีใครรู้เห็นหรือเปล่า”

ช่วยไม่ได้ เขาเพิ่งเสร็จสิ้นจากการตรวจที่หุยชุนถัง

ซ่งจื่อหลานก็รีบวิ่งเข้ามาด้วยความตื่นเต้น

เธอดึงหลินมั่วโดยไม่พูดอะไร และบอกเพียงว่าต้องการพาเขาไปพบใครบางคน

“พูดเพ้อเจ้ออะไรน่ะ

ฉันจะพาคุณไปหาบุคคลท่านหนึ่ง

ท่านเป็นผู้อาวุโสกลับมาจากการเดินทาง และสั่งให้คนส่งข้อความมาถึงฉัน

ท่านบอกว่าอยากจะเชิญคุณมาเป็นแขก”

ในความเห็นของซ่งจื่อหลาน บุคคลท่านนี้เป็นยอดฝีมือระดับสุดยอด

ในเวลานี้ การที่เธอพาหลินมั่วไปพบท่าน เนื่องจากเธอยังรู้สึกกังวลว่า ไป๋เมี่ยนหลังจะเป็นภัยต่อเขา

หากท่านคนนี้สามารถออกหน้ามาช่วยได้ อย่างน้อยชีวิตของหลินมั่วก็จะไม่น่ากังวลใจเท่าใด

นี่เป็นเหตุผลหลักว่าทำไมเขาถึงต้องไปเมืองจิงด้วยตนเอง

“ท่านหรือ ท่านคือใครน่ะ”

สิ่งนี้ทำให้หลินมั่วประหลาดใจ

เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินซ่งจื่อหลานพูดถึงเรื่องนี้

“อืม คนทั่วไปมักเรียกเขาว่า ผู้บำเพ็ญพรตอวี้สู้

ในเวลานั้น เขาเดินทางไกลและมาถึงมณฑลก่วง

เมื่อผ่านตระกูลซ่ง ท่านก็บอกว่า เรามีชะตาต้องกัน

“ตอนที่ฉันยังเป็นเด็กแบเบาะ ท่านได้ให้จี้หยกเป็นของขวัญ

และชื่อของฉันนี่ ท่านก็เป็นคนตั้งให้ฉัน! "

อย่างไรก็ตาม เมื่อซ่งจื่อหลานกล่าวถึงผู้บำเพ็ญพรตอวี้สู้คนนี้

หลินมั่วก็อดไม่ได้ที่จะจมดิ่งลงไปในความคิด

คนที่เหมาะจะได้รับการยกย่องให้เป็นผู้บำเพ็ญพรต ก็มักจะเป็นคนสำคัญของลัทธิเต๋า

บุคคลดังกล่าวเชิญตัวเขาไปเป็นแขกโดยไม่มีเหตุผลอันใดเลยอย่างนั้นหรือ

หลังจากการเดินทางอันยาวนาน ในที่สุดรถก็มาจอดที่ตีนเขา

เมื่อมองขึ้นไปบนยอดเขาที่ถูกปกคลุมไปด้วยหมอกบางๆ มันไม่เคยจางหายไปเป็นเวลานานมาก

แม้กระทั่ง สามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของศิลปะการต่อสู้

เพียงแวบเดียว หลินมั่วก็เดาได้ว่าจะต้องมีจิตวิญญาณอยู่บนภูเขาลูกนี้

สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกมีความหวังเล็กน้อยในทันใด

และเมื่อเดินขึ้นบันไดหินเป็นเวลาเกือบครึ่งชั่วโมง

ในที่สุดทั้งสองก็มาถึงยอดเขา

สิ่งที่มองเห็นได้ ก็คือวัดเต๋าที่เรียบง่ายแห่งหนึ่ง

และวัดลัทธิเต๋าก็ไม่ได้ยิ่งใหญ่และอลังการอย่างที่คิดเอาไว้เลย

กำแพงมีความสูงไม่ถึงสองเมตร เพียงมองปราดเดียวก็สามารถมองเห็นได้ทั้งหมด

ซ่งจื่อหลานที่อยู่ด้านข้างก็อธิบายให้เขาฟัง

“ท่านผู้นี้มีนิสัยเย็นชา และสงบเยือกเย็น ไม่ค่อยพบปะแขก

ดังนั้น สถานที่นี้จึงดูปลีกวิเวกไปสักหน่อย "

หลังจากพูดจบ หลินมั่วก็พยักหน้าเห็นด้วย