ตอนที่ 2120 ความโกรธของบรรดาตัวแทนญี่ปุ่น

หลังจากสวมหน้ากากเรียบร้อยแล้ว ไป๋เมี่ยนหลังถึงเปิดผ้าม่านออก

ในเวลานี้ดวงจันทร์กำลังสุกสว่างอยู่บนท้องฟ้า แสงสว่างอันเจิดจ้าลอดผ่านหน้าต่างมากระทบบนศพของจิวซานเหิงซิ่น

ส่วนไป๋เมี่ยนหลังก็รอจนกระทั่งมีเสียงฝีเท้าดังมาจากทางเดิน เขาถึงเปิดประตูห้องออก ในตอนนี้ฝั่งตรงข้ามเขามีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยออกมาลาดตระเวนผ่านมาทางนี้พอดี

เมื่อพวกเขามองเห็นการแต่งกายของอีกฝ่ายที่ใส่ชุดดำปกปิดใบหน้ามิดชิดก็ดึงกระบองออกมาทันที

“นั้นใครนะ?”

จากนั้นก็มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งกดกริ่งสัญญาณเตือนภัยตรงข้างบันไดขึ้น ทั่วทั้งโรงแรมก็แตกตื่นขึ้นมาทันที เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งหมดออกมาปฏิบัติหน้าที่

เสียงแจ้งเตือนที่ดังแสบแก้วหูเช่นนี้ย่อมต้องรบกวนไปถึงหมอเทวดาชาวญี่ปุ่นทั้งหลายที่เหลือและเมื่อพวกเขาเปิดประตูห้องออกมาก็เห็นเพียงเงาดำ ๆ กำลังถือดาบไม้สายฟ้าฟาดวิ่งไปที่หน้าต่างสุดท้ายที่อยู่ตรงทางเดิน

แต่ก็เห็นเพียงเขากระโดดขึ้น หลังจากนั้นร่างกายก็โกงตัวเข้ากระแทกกับกระจกและก็กระโดดออกจากตัวอาคารไปรอจนกระทั่งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาถึงที่หน้าต่าง

เงาดำจองคนผู้นั้นก็ร่วงลงไปเรียบร้อยแล้ว จากนั้นกระโดดไม่กี่ก้าวก็หายตัวไปในความมืดยามราตรี

เมื่อเห็นสถานการณ์เป็นเช่นนี้หัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็อดไม่ได้ที่จะตกใจจนเหงื่อตกไปทั้งตัว

นี่มันชั้นสิบสองเลยนะและแน่นอนว่าเขาเองก็แอบดีใจอยู่ที่อีกฝ่ายไม่ได้ลงมือกับพวกเขา ไม่เช่นนั้นอาศัยเพียงคนของเขาไม่กี่คน โอกาสที่จะมีชีวิตรอดจากเงื้อมมือของอีกฝ่ายแทบจะไม่มีเหลือ

ณ ระเบียงทางเดิน

ฮิโรอิจิ นิชิจิมะและคนอื่น ๆ เห็นประตูห้องของจิวซานเหิงซิ่นเปิดเอาไว้อยู่ในใจจึงเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้นมา

“แย่แล้ว ฮาโตยามะ จุน”

ต่อมาตามมาด้วยเสียงร้องตกใจ ทุกคนจึงรีบเข้าไปในห้องทันที เพียงแต่ตอนที่พวกเขามาถึง จิวซานเหิงซิ่นได้ล้มลงไปในกองเลือดแล้ว

ฮิโรอิจิ นิชิจิมะคุกเข่าลง และสัมผัสชีพจรบนคอของอีกฝ่าย จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

“บังอาจนัก ถึงกลับกล้าลอบสังหารบุคลากรระดับชาติของอาณาจักรเทพเจ้าของพวกเรา”

อีกทางด้านหนึ่ง

หลังจากที่ไป๋เมี่ยนหลังพุ่งตรงเข้าไปในป่า ก็วิ่งไกลออกไปอีกหลายกิโลเมตร จนกระทั่งแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครติดตามมาข้างหลัง เขาจึงหยุดเดินและนำดาบไม้สายฟ้าฟาดที่ทำเลียนแบบขึ้นมาเล่มนั่นอาบด้วยยาพิษหนึ่งชั้น

พริบตาเดียวมันก็สลายหายไปในทันที

“หลินมั่ว หวังว่าของขวัญชิ้นใหญ่ที่ผมเตรียมไว้ให้คุณชิ้นนี้ คุณจะชอบ”

ทันทีที่พูดจบ เขาก็หายตัวไปจากจุดเดิมที่เคยยืน

...........

เช้าวันรุ่งขึ้น