ตอนที่ 2197 ไป๋เหมี่ยนหลังบุกเข้ามา

งูไฟนรกที่เดิมทีดุร้ายในเวลานี้กลับอยู่ในมือของอู่เยี่ยไม่สามารถเคลื่อนไหวไปไหนได้

“อืม ๆ งูตัวนี้ใช้ได้ฉันเอาไปละนะ”

ขณะที่เขาพูดอู่เยี่ยก็หยิบขวดโหลออกมาแล้วพยายามยัดเจ้างูตัวน้อยใส่ลงไป

เมื่อเห็นฉากนี้ไป๋เหมี่ยนหลังก็เกิดเปลี่ยนใจขึ้นมากะทันหัน

แน่นอนว่าเป้าหมายของอู่เยี่ยก็คือเพื่องูไฟนรกตัวนี้

ขณะที่เขายืนขึ้นอยากจะหารือกับอู่เยี่ย

เพียงแต่เมื่อจู่ ๆ เห็นเขาบิดตัวงูไฟนรกอย่างบ้าคลั่ง

ในเวลานี้ไป๋เหมี่ยนหลังก็เหมือนจะสัมผัสได้ถึงอารมณ์รุนแรงของสัตว์เลี้ยงที่รัก

แต่ยังไม่ทันที่จะได้ห้ามปรามเขา

งูไฟนรกในมือของเซวียอู่เยี่ยจู่ ๆ ก็พองตัวอย่างรุนแรง

ยังไม่ทันที่ทุกคนจะแสดงความคิดเห็นอะไร

งูไฟนรกเรียวบางตัวนั้นก็ตัวแตกเลือดเนื้อสาดกระเซ็นไปทั่ว

และเซวียอู่เยี่ยที่เป็นโจทก์คนแรกย่อมหลบเลี่ยงได้ทัน

เสื้อผ้าและกางเกงถูกปกคลุมไปด้วยเลือดเนื้อ ทั้งหมดถูกกัดกร่อนจนกลายเป็นรูโหว่

ไป๋เหมี่ยนหลังในเวลานี้สีหน้านิ่งขรึมทันที

มือที่ยกขึ้นขวางก็ค้างอยู่กลางอากาศเป็นเวลานานไม่ตกลงมาเสียที

“เสี่ยวอู่? เสี่ยวอู่?”

ก่อนหน้าเวลานี้เมื่อได้ยินเสียงเรียกของไป๋เหมี่ยนหลัง

งูไฟนรกก็จะรีบปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขาทันที

จนกระทั่งตอนนี้ไม่ว่าเขาจะเรียกอย่างไรงูไฟนรกก็ไม่มีการตอบสนองเลย

ยี่สิบกว่าปีที่ดูแลเอาใจใส่กันมา

ยี่สิบกว่าปีที่อยู่ด้วยกันทุกคืนวัน

ได้บ่มเพาะความรู้สึกขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว แล้วในความรักที่มีต่อสัตว์เลี้ยงยังมีความรู้สึกเหมือนคนในครอบครัวอยู่ในนั้นด้วย

การดับสูญอย่างกะทันหันในเวลานี้ทำให้ไป๋เหมี่ยนหลังรู้สึกกระวนกระวายใจมาก

หลังจากที่เรียกอยู่นานก็ยังคงไม่มีการตอบกลับ

ไป๋เหมี่ยนหลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาทันที

“เจ้าหมาแก่เซวีย แกสมควรตายซะ”

เมื่อสิ้นเสียงต่อว่า

เขาก็ยิ่งรู้สึกเจ็บที่หน้าอกขึ้นมาอย่างรุนแรง

ราวกับโดนเข็มทิ่มแทงที่หัวใจ

ขณะที่มือกุมหน้าอกไว้เขาก็ค่อย ๆ คุกเข่าลงกับพื้น

บนใบหน้าที่ซีดเซียวมีเหงื่อไหลท่วมออกมา

หลังจากที่สูดลมหายใจเข้าออกอยู่หลายครั้งความรู้สึกนี้

ทันใดนั้นเขาก็กระอักเลือดสีดำออกมาจนเต็มปาก