ตอนที่ 2260 วังสวรรค์เก้าปีศาจโมโหแทบบ้า

คำพูดของชิงคัง คาคูชินั้น เสียดหูคณะกรรมการตัดสินอย่างยิ่ง

เมื่อครู่นี้ตอนที่คุณกำลังตรวจสอบ พวกเราอยากจะยัดยาอายุวัฒนะเข้าไปในลูกตาเสียจริง

อย่างไรก็ตาม ความตกใจของชิงคัง คาคูชิยังคงไม่บรรเทาลง

ความสามารถในการหลอมยาอายุวัฒนะได้เก้าเม็ดนั้น ตัวเขาเองก็เคยเห็นมาก่อน

แต่ทั้งหมดนี้ทำโดยแพทย์ชั้นนำรุ่นก่อนๆ

เด็กหนุ่มคนนี้มีความสามารถด้านการหลอมยาที่ลึกซึ้งขนาดนี้ตั้งแต่อายุยังน้อยได้อย่างไร

ยิ่งเขาตกใจมากเท่าไร เขาก็ยิ่งรู้สึกหวาดกลัวมากขึ้นเท่านั้น

หากเรายังปล่อยให้มันพัฒนาต่อไป จะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต

เมื่อคิดมาถึงสิ่งนี้ ดวงตาของชิงคัง คาคูชิก็ฉายแววรังสีอาฆาต

ในเวลาเดียวกัน บรรดาผู้ดูแลความสงบเรียบร้อยของพันธมิตรศิลปะการต่อสู้ สัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่าจางๆ นี้ได้ทันที

ผู้นำคนหนึ่งก็หันศีรษะมา แล้วกำมือข้างหนึ่งไว้

สมาชิกคนอื่นๆ ของพันธมิตรศิลปะการต่อสู้ ก็หันกลับมาทันทีเช่นกัน โดยสายตาของพวกเขาจับจ้องไปที่ตัวแทนชาวญี่ปุ่นทั้งห้าคน

หากพวกเขาเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย ผู้ดูแลความสงบเรียบร้อยจะสังหารพวกเขาทันที

ผู้นำคนนั้นเดินไปยืนที่ข้างหลินมั่ว

"ในเมื่อไม่มีปัญหา เรามาประกาศผลกันนะครับ!"

คำพูดและการกระทำเหล่านี้เปรียบเสมือนคำเตือนและการป้องกัน

แม้ว่าเขาจะไม่ได้ใส่อารมณ์ในคำพูดนั้นก็ตาม

แค่เพียงสายตาที่จ้องมองมาราวกับคมดาบ ก็ทำให้ตัวแทนชาวญี่ปุ่นสงบลงทันที

หลังจากที่พยักหน้าเห็นด้วย พวกเขาก็ทำได้เพียงพูดอย่างไม่เต็มใจ

“ประกาศผลได้เลยครับ ทางเราไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ!”

ผลลัพธ์นี้เป็นไปตามที่คาดหวังของผู้ตัดสินของสมาคมแพทย์อยู่แล้ว

แต่ตอนนี้พวกเขาได้เห็นแล้วว่า ตัวแทนของคนญี่ปุ่นทำตัวเองหน้าแตก และสร้างความอัปยศอดสูให้แก่ตนเอง

ในใจรู้สึกพึงพอใจมาก

โดยเฉพาะประธานกรรมการตัดสินที่ประกาศผลการแข่งขัน

“ยาเม็ดของหลินมั่วจากทางใต้ มีประสิทธิภาพจริง”

ในเวลานี้ เขาเอ่ยเสียงดังขึ้นมากโดยไม่รู้ตัว โดยปรารถนาที่จะให้ผลการแข่งขันนี้กระแทกเข้าไปในสมองของชาวญี่ปุ่นทุกคน

วินาทีต่อมา เสียงหัวเราะก็ดังก้องมาจากทุกมุมของสนามแข่งขัน

“ทำให้ตัวเองขายขี้หน้า เข้าใจไว้ด้วย”

“ขี้แพ้ชวนตีได้แต่พูด พวกเหลี่ยมจัดมันเยอะจริงๆ”

คนที่ตื่นเต้นที่สุดก็คือไท่จือแห่งเมืองไห่

“ฉันบอกไปแล้วไงว่าการหลอมยาไม่ใช่กายกรรม ก็ไม่ยอมเชื่อ