ตอนที่ 229 หลินมั่วพี่สร้างหายนะครั้งใหญ่แล้ว

เมื่อสวี่เจี้ยนกงและฟังฮุ่ยได้ยิน พวกเขาก็รู้สึกดูถูกเหยียดหยามเช่นกัน

"หลินมั่ว ทำไมแกถึงหุนหันพลันขนาดนี้นะ"

“พูดกันดีๆ ไม่ได้เหรอ?”

“ทำไมจะต้องไปต่อยไปตีใครด้วย”

"รู้ไหมว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการก่อสร้างโรงงานแห่งใหม่ของเรา!"

"ตอนนี้แกทำให้คนเขาเคืองแล้ว โรงงานใหม่ล่ะจะทำอย่างไง"

สวี่เจี้ยนกงตวาดด้วยความโมโห

หลินมั่วดูสงบนิ่ง "ไม่เป็นไร ผมโทรศัพท์แปบ!"

สวี่เจี้ยนกงจ้องเขม็ง "อะไรกัน แกยังจะอยากโทรหาคนอื่น?"

"เพื่อนพวกนั้นของแก จะมาเทียบกับพี่เฉียงได้งั้นเหรอ"

“แกรู้ไหมว่าสมุนข้างกายของพี่เฉียงนั้นโหดเหี้ยมทารุณที่สุด”

"คนพวกนั้นเป็นคนมีอำนาจตัวจริง แกไปมองหาไอ้พวกนักเลงหัวไม้พวกนั้นแล้วให้มันมาที่นี่มันก็จะทำให้แกขายหน้า!"

หลินมั่วอดที่จะพูดไม่ได้ "พ่อครับ คนมีอำนาจที่โหดเหี้ยมที่สุดตัวจริง ยังต้องจับเครื่องลายครามแบบนี้เพื่อหาเลี้ยงชีพอยู่เหรอ?"

"นี่คือกลุ่มนักเลงหางแถว ที่ทำท่าทางโอ้อวดแล้วเที่ยวหลอกลวงคนอื่นเพื่อหาเลี้ยงชีพ!"

"พ่อไม่จำเป็นต้องให้ความสำคัญกับพวกเขาเลย!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้หวงเหลียงก็อารมณ์เสียทันที "เฮ้ ลูกพี่หลิน พี่นี่ขี้โม้จริงๆเลย!"

“พี่รู้ฐานะของพี่เฉียงไหม”

“ผมจะบอกพี่ พี่เฉียงกดโทรแบบสุ่มและโทรหาคนเป็นร้อยเป็นพัน มันเหมือนกับการเล่นเกมเลยล่ะ”

"นักเลงหางแถว? นักต้มตุ๋นจอมโอ้อวด? หึหึ รอให้พวกเขามาเถอะ หวังว่าพี่จะยังอวดดีแบบนี้ได้นะ!"

สวี่เจี้ยนกงและฟังฮุ่ยตัวสั่นด้วยความตกใจ "หลินมั่ว ดูสิ่งที่แกทำสิ!"

“เดิมทีแค่กินข้าวด้วยกันหนึ่งมื้อก็จะสามารถแก้ไขปัญหานี้ได้ แต่สุดท้ายแกก็สร้างเรื่อง แล้วแกจะจบมันอย่างไร”

“โถ่ แล้วเรื่องโรงงานใหม่ล่ะจะทำไง? ”

“นั่นคือความหวังของตระกูลสวี่ของเราเชียงนะและมันก็ถูกทำลายโดยไอ้คนไร้ประโยชน์คนนี้เหรอ?”

หวงเหลียง"พ่อครับแม่ครับ ผมพยายามเต็มที่แล้ว!"

“ตอนแรกก็ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว แต่สุดท้ายหลินมั่วก็ทำให้มันยุ่งเหยิงไปหมด”

“ฉันบอกแล้วว่าคืนนี้อย่าพาหลินมั่วมา สุดท้ายก็พาเขามาจนได้”

“นี่ก็ดีขึ้นแล้ว โรงงานใหม่เกิดเรื่องอะไรพวกคุณไม่ต้องมาหาฉัน!”

ฟังฮุ่ยบ่นว่า"ปั้นซย่า ฉันบอกแกแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่ให้พาหลินมั่วมาด้วย"