ตอนที่ 2317 เหตุการณ์ที่ห้องฝึกซ้อมเทควันโด

เวลาผ่านไปครึ่งเดือน เมื่อพบเจอกันใหม่ หลินมั่วก็ถูกใช้ให้เป็นคนส่งอาหารไปแล้ว

เขาถือโจ๊กสองถุงใหญ่ๆ แล้วมาถึงจุดหมาย อย่างเศร้าๆ เทควันโดหลิวจิน

ยังไม่ทันจะก้าวเข้าไปในห้องฝึกซ้อม กลิ่นฮอร์โมนที่เข้มข้นก็ลอยมา

“สวัสดีครับ ร้านน้ำชายามเช้าซย่ามั่วมาส่งอาหารครับ ไม่ทราบว่ามีใครอยู่ไหม”

แม้ว่าหลินมั่วจะเสียงดังมากพอแล้ว แต่ภายในห้องฝึกซ้อม เสียงฝึกซ้อมจากเครื่องเล่นต่างๆ ก็กลบเสียงเรียกของเขาไปหมด

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครตอบรับ

หลินมั่วจึงเดินเข้าไปเลย เมื่อเดินเลี้ยวแล้วจึงเข้าไปในโถงหลักของห้องฝึก

ชายวัยกลางคนที่คาดด้วยสายคาดเอวสีดำนั้นกำลังมองดูนักเรียนที่อยู่ต่อหน้าด้วยสีหน้าเข้มงวด

“ออกแรงหน่อยสิ ทำตัวอย่างกับผู้หญิง บอกแกนั่นแหละ เตะต่ำขนาดนั้น ฝึกวิชาป้องกันตัวจากผู้ชายหรือไงกัน”

“หัวเราะอะไร เดี๋ยวให้ทุกคนเตะสูงร้อยครั้งเลย”

จากนั้นก็มีเสียงร้องโหยหวนขึ้น และสีหน้าของครูฝึกสายดำก็แย่ลงทันที

“ท่าทางของพวกแกแบบนี้ จะต้องฝึกซ้อมถึงปีไหนถึงจะได้เนี่ย ก็แค่การเตะข้างเอง มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ”

พูดจบ ครูฝึกก็ดึงสายเอวขึ้นและหันข้าง จากนั้นก็เห็นเขายกขาขวาขึ้น ภายในหนึ่งวินาทีสั้นๆ ก็เตะไปถึงหกครั้ง

เพียงแค่ฟังเสียงที่ดังแบบนั้นก็รู้ได้เลยว่าคนคนนี้ไม่เพียงแต่ว่องไว แถมยังเต็มไปด้วยพลังอีกด้วย

ขณะนั้นเอง หลินมั่วก็หยุดลง วิชาต่อสู้ที่มาจากต่างประเทศแบบนี้ เขาเองก็ไม่ค่อยจะเจอเท่าไหร่

ด้วยความสงสัย เขาจึงหยุดลงและยืนดู

ท่าของเทควันโดนั้นง่าย ส่วนใหญ่ล้วนเป็นวิชาที่ขา จุดพลังหลักที่สำคัญก็คือการเตะนั่นเอง

แต่แล้วแค่การเตะที่ง่ายๆ แบบนี้ กลับพัฒนามาเป็นท่าจู่โจมที่หลากหลายแบบนี้

เมื่อครูฝึกแสดงจบ นักเรียนต่างก็ส่งเสียงชื่นชม

หลินมั่วเห็นท่าทางที่ใฝ่ฝันของพวกเขาแล้วก็อดไม่ได้ยิ้มออกมา