ตอนที่ 2328 กลัวซะทีไหนกันล่ะ

แม้ว่าทุกคนล้วนแต่เข้ามาในโรงฝึกศิลปะการต่อสู้ได้ด้วยเส้นสายกับการยัดเงินเหมือนกัน

แต่ทักษะการต่อสู้ของเจี่ยงเป้าก็ไม่เลวเลย เขามีอายุมากกว่าสองถึงสามปี

พลังในการต่อสู้ก็ต้องแข็งแกร่งกว่าเจิ้งจูเป็นธรรมดา

อีกด้าน เจิ้งจูคิดจะหลบก็ไม่ทันแล้ว

เขาจู่โจมดวงตาโตของอีกฝ่าย ทำให้รู้สึกเวียนหัวเหมือนมีดาวล่องลอยในทันที

บวกกับความเจ็บปวดแสนสาหัส

ทำให้เขาคุกเข่าลงโดยไม่รู้ตัว มือก็ปิดตาไว้และสูดอากาศเย็นสบายเข้าเต็มปอด

แต่ทว่าการโจมตีของคู่ต่อสู้ยังไม่สิ้นสุด

ด้วยการผสมผสานระหว่างหมัดและเตะ เจิ้งจูทำได้เพียงปกป้องศีรษะด้วยมือเท่านั้น

จนกระทั่งอีกฝ่ายหยุดลง ร่างกายของเขาก็เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ

มองดูเจิ้งจูที่นอนบนพื้นอย่างสงบปากสงบคำ

เจี่ยงเป้าก็ยิ้มอย่างได้ใจ จากนั้นเขาก็ยกเท้าขึ้นและเหยียบไปที่ใบหน้าของอีกฝ่ายโดยตรง

“ขยะ ก็ควรมีความคิดแบบขยะ

กับพี่เป้าของนาย ยังมีอะไรต้องเสแสร้งอีก”

“ถุย ไอ้เวร ทีหลังเจอฉันก็ไสหัวไปให้พ้นหน้าด้วยนะ

ไม่งั้นฉันเจอนายกี่ครั้ง ก็จะอัดนายเท่าจำนวนครั้งที่เจอ”

เจิ้งจูในตอนนี้โดยกดทั้งหน้าให้ติดกับพื้น

ตอนที่หายใจ กลิ่นโคลนฉุนพุ่งตรงถึงสมอง

เมื่อเทียบกับความคับข้องใจภายใน ก็ไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดทางกายเลย

เขาที่ถูกเจี่ยงเป้าเหยียบลงพื้น มือทั้งสองจมลงไปในดินโคลน

ในวินาทีเดียวกัน น้ำตาร้อนก็ไหลออกมาจากดวงตาของเขา

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความอัปยศอดสู หรือว่าความเจ็บปวด

ในตอนที่เขารู้สึกคับข้องใจจนอกแทบระเบิด

ก็ได้ยินเสียงตะโกนของผู้หญิงอยู่ข้างหู

“ยกขาหมาๆ ของนายขึ้นมาซะ !”

คนที่มาก็คือหูอวี่เตี๋ย

เห็นว่าเจิ้งจูหายไปนาน เธอก็รอจนอดทนรอไม่ไหว

จึงเดินออกมาดูว่าเขาทำบ้าอะไรอยู่กันแน่

ไม่คิดเลยว่า จากห้องเรียนไปได้ไม่ไกล

หูอวี่เตี๋ยก็ได้เห็นเจิ้งจูถูกเหยียบย่ำบนพื้นอย่างน่าอับอายและป่าเถื่อน

ความสัมพันธ์ของพวกเขาย่ำแย่ยังไง แต่ก็เป็นเพื่อนร่วมห้อง จะให้อีกคนถูกคนนอกรังแกได้ยังไง

เจี่ยงเป้าเห็นว่ามีคนมา ก็ยิ้มอย่างไม่แยแส