ตอนที่ 2372 วิลล่าหลังเก่าและวิลล่าหลังใหม่

“หลินมั่ว!”

เมื่อได้ยินว่ามีคนเรียกตัวเอง

หลินมั่วก็หยุดเท้าลง

พ่อตายืนอยู่ที่ประตูใหญ่ด้วยใบหน้าซีดเผือด

“ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นหรอก ปล่อยเขาไปเถอะ”

ขณะนี้น้ำเสียงของสวี่เจี้ยนกงเต็มไปด้วยความเศร้าสลด ดวงตาหม่นมัวกว่าปกติ

เมื่อได้ยินเสียงของพ่อตา

หลินมั่วก็มองตามไปด้วยความสงสัย

เดนมนุษย์เช่นนี้ ถ้าปล่อยไว้จะต้องนำหายนะมาให้สักวันอย่างแน่นอน

“อย่าตัดอนาคตตัวเองเพราะคนแบบนี้เลย อนาคตแกยังอีกยาวไกล”

“ถ้าแกฆ่าผู้สืบทอดของตระกูลหลักในเมืองจิงอย่างเปิดเผยอย่างนี้”

“ลู่ทางในอนาคตของแกคงจะลำบากมาก”

เมื่อพ่อตาพูดจบ

หลินมั่วก็แอบตกใจ

เขามองไปยังสวี่เจี้ยนกงที่อยู่ตรงหน้า

พร้อมกับความรู้สึกไม่คุ้นชินที่เกิดขึ้นในใจ

แต่ก็เป็นแบบที่พ่อตาพูดจริงๆ ถ้าฆ่าสวี่หมิงไปตอนนี้

เขาจะทำผิดกฎของตระกูลหลักเมืองจิง ที่ว่าผู้สืบทอดไม่สามารถฆ่าได้

เหมือนสุภาษิตโบราณที่บอกไว้ว่า การลงโทษไม่ใช่สำหรับแพทย์

ตระกูลเมืองจิงก็คือ ‘แพทย์’ ที่ว่านั่น นี่เป็นปัญหาเรื่องชนชั้นและผลประโยชน์

สามารถฆ่าได้ แต่ไม่สามารถทำแบบเปิดเผยเช่นนี้ได้

นี่คือประเพณีที่ยึดถือ คือกฎระเบียบ

หลังจากใจเย็นลงแล้ว หลินมั่วก็สะบัดข้อมือด้วยความเบื่อหน่าย

และไม่มองสวี่หมิงที่ใกล้ตายอยู่บนพื้นแม้แต่นิดเดียว

“พ่อครับ ด้านนอกอากาศเย็น เราเข้าบ้านกันเถอะ”

เขาเดินไปด้านข้างพ่อตาและพูดด้วยความเป็นห่วง

เมื่อจิตใจห่อเหี่ยว อารมณ์หดหู่ ภูมิต้านทานในร่างกายก็จะลดลงตามไปด้วย

แต่พ่อตากลับส่ายหน้า

“ไม่เป็นไร ฉันให้แม่แกกับปั้นซย่าเก็บของแล้ว”

“เดี๋ยวพวกเราจะย้ายออกไป”

“ที่แบบนี้ พวกเราไม่อยู่ก็ไม่เป็นไร”

หลังจากเผชิญกับเรื่องของตระกูลสวี่ในครั้งนี้

สวี่เจี้ยนกงเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน

ละทิ้งความดื้อรั้นไป เข้าใจในเรื่องต่างๆ เพิ่มมากขึ้น

“ได้ครับพ่อ ผมให้พ่อตัดสินใจเลย”

หลินมั่วกลับไปที่ห้อง หลังจากเก็บของและเสื้อผ้าของตัวเองเสร็จแล้ว