ตอนที่ 2380 สวี่อี้ซวินไม่ยอม

ตอนแรกสวี่อี้ซวินยังมีความกังวลอยู่

แต่เมื่อได้รับคำชมจากปรมาจารย์อาหารยา

เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกสมกับที่เป็นหัวหน้าพ่อครัวอาหารยาของตระกูลสวี่

หลังจากเนี่ยชิงเฟิงและคนอื่นๆ จัดการกับรสชาติในช่องปากเสร็จแล้ว

หลินมั่วก็ยกอาหารมาเสิร์ฟ

เนี่ยชิงเฟิงดมกลิ่นก่อนเล็กน้อย

กลิ่นของดอกกล้วยไม้เมื่อก่อนหน้านี้หายไปหมดแล้ว แม้แต่กลิ่นของข้าวก็แทบจะไม่มีเลยด้วยซ้ำ

เมื่อสังเกตถึงสิ่งนี้

เนี่ยชิงเฟิงก็พยักหน้าด้วยความพอใจ

หลังจากความสามารถของนักปรุงอาหารยาไปถึงระดับหนึ่ง

ความแตกต่างระหว่างนักปรุงอาหารระดับเงินกับระดับทองนั้น

อยู่ที่การควบคุมการเสียแก่นแท้ของอาหารยา

ดังนั้นไม่ใช่หอมแล้วจะดีเสมอไป

“โจ๊กชำระจิตขจัดทุกข์ เชิญผู้อาวุโสทุกท่านครับ!”

ขณะที่พูดหลินมั่วก็เปิดฝาออก

ในเวลานี้ กลิ่นหอมของดอกกล้วยไม้บวกกับกลิ่นหอมของข้าวฟุ้งกระจายออกมาทันที

การกระทำนี้ดึงดูดความสนใจของคณะกรรมทุกคนได้ในทันที

“สมกับที่เป็นหอมเทวดาศักดิ์สิทธิ์รุ่นใหม่”

“ฉลาดมากที่เลือกวิธีการปิดฝาเช่นนี้”

“ถ้าทุ่มเวลาฝึกฝนสักหน่อยคงจะเป็นนักปรุงยาระดับทองได้ไม่ยาก”

“หลินมั่ว สนใจเปลี่ยนภรรยาหน่อยไหม”

เมื่อได้ยินคำถามจากนักปรุงอาหารยาเซียงหยาง

ถาดโจ๊กในมือของเนี่ยชิงเฟิงก็สั่นไหวขึ้นมาทันที

ตาเฒ่าพวกนี้ขี้เกียจและรักอิสระจนเป็นนิสัย นิสัยห่ามๆ ไม่ปกติสักคน

“อะแฮ่ม!”

จากการเตือนของเนี่ยชิงเฟิง

ผู้อาวุโสเซียงหยางก็เก็บสายตาคาดหวังกลับไป

“เดี๋ยวพวกเราค่อยคุยกันแล้วกัน”

เขากระซิบบอกและเริ่มลิ้มรสโจ๊กยาของหลินมั่วอย่างจริงจัง

หลังจากส่งโจ๊กเข้าปากไป

กลิ่นหอมเข้มข้นของข้าวและดอกกล้วยไม้ก็ขึ้นไปเตะจมูกทันที

เมื่อโจ๊กลงท้องไปแล้ว กระแสความอุ่นก็ไหลไปทั่วร่างกายทันที

เซียงหยางหายใจหนักขึ้นและรู้สึกว่าความเหนื่อยล้าภายในร่างกายได้หายไป

หลินมั่วสังเกตเห็นถึงความประหลาดใจของเหล่าปรมาจารย์อาหารยา

จึงยิ้มออกมาเล็กน้อย

“ผู้อาวุโสทุกท่านเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางมายาวนาน”

“โจ๊กถ้วยนี้ ครึ่งหนึ่งมอบให้เป็นน้ำใจครับ”

เนี่ยชิงเฟิงวางถ้วยลงและพยักหน้าอย่างพอใจ