ตอนที่ 2389 เสี่ยวหมานมาเมืองจิง

เกี่ยวกับคำทักทายของหลินมั่ว

เซวียอู่เยี่ยเพียงยิ้มและส่ายหัว

“ไม่จำเป็นต้องมากพิธีมากมายขนาดนี้

เห็นไหมว่าเรามาที่นี่เพื่อกินและดื่มเท่านั้น"

หลังจากพูดจบ เขาก็กางมือเปล่าทั้งสองออก

แต่ยิ่งเขาเป็นกันเองความสัมพันธ์ของเขากับหลินมั่วก็ยิ่งดีขึ้นเท่านั้น

จากการออกเดินทางสู่ตำแหน่งตอนนี้

หนานกงจิงเลวี่ยเฝ้าดูท่าทีของเซวียอู่เยี่ยมาโดยตลอด

ในช่วงเวลานี้เซวียอู่เยี่ยเปลี่ยนไปมากจริงๆ

มันมากจนแม้แต่หนานกงจิงเลวี่ยก็ปรับตัวเข้าไม่ได้

จะพูดอย่างไรล่ะ?

แต่ก่อนเซวียอู่เยี่ยเป็นเหมือนจระเข้ดุร้ายที่ซุ่มซ่อนอยู่ในหนองน้ำ

ซ่อนตัว พร้อมที่จะโจมตีเหยื่ออย่างสาหัสได้ทุกเมื่อ

แต่ตอนนี้กลับเหมือนควายอ่อนโยนมากกว่า

ไม่เป็นอันตรายต่อมนุษย์และสัตว์ สามารถเข้าถึงได้

แม้แต่เสือยิ้มยากอย่างเซวียอู่เยี่ย ก็กลับกลายมาเป็นคนขี้เล่นมากขึ้นเรื่อยๆ

แน่นอนว่าทั้งสองรู้จักกันมาหลายปีแล้ว

แต่หนานกงจิงเลวี่ยไม่เคยเข้าใจอีกฝ่ายเลย

เนื่องจากไม่สามารถเข้าใจได้ก็อย่าได้กังวลกับมัน

“หลินมั่วอย่าไปฟังตาเฒ่าเซวีย

เขามามือเปล่า แต่ฉันเตรียมของขวัญมา”

"รับไข่มุกจากหอยจี๋หานเถอะ คิดซะว่าเป็นของขวัญแสดงความยินดีสำหรับการเป็นหมอเทวดา!"

ขณะที่พูด หนานกงจิงเลวี่ยก็หยิบไข่มุกขนาดเท่ากำปั้นเด็กออกมา มันมีรูปร่างหน้าตาที่เกือบจะสมบูรณ์แบบ

พื้นผิวสีขาวบริสุทธิ์เปล่งประกายด้วยแสงสีม่วงอย่างต่อเนื่อง

ครู่หนึ่ง ผู้หญิงทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็หันมามองทันที

และเมื่อหลินมั่วกำลังจะปฏิเสธ

จู่ๆ ก็มีร่างเร็วรีบวิ่งเข้าไปในห้องโถง

รอจนกระทั่งเซวียอู่เยี่ยและหนานกงจิงเลวี่ยโต้ตอบ

ร่างนั้นมาถึงพร้อมกับคนอีกหลายคน

จากนั้นก็กระโดดขึ้นไปบนหลังของหลินมั่วและปิดตาของหลินมั่วไว้ด้วยฝ่ามือเล็ก

“ฮิฮิ พี่หลินมั่ว ทายสิว่าใคร”

ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเช่นนี้

ท่าทางประหลาดใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาทันที

“เสี่ยวหมาน มาเมืองจิงได้ยังไง”

ขณะที่เขาพูด เขาก็กอดเสี่ยวหมานจากด้านหลังต่อ

มองแขนสีชมพูและใบหน้าที่แดง