ตอนที่ 2446 การสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่

ลมหนาวพัดมาผืนดิน

ภายใต้แสงจันทร์สลัว

หลินมั่วจ้องไปที่ศัตรูเขม็งด้วยที่ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลและความเหนื่อยอ่อน

ขณะนี้ มือซ้ายของเขาวางราบอยู่กับพื้น

เห็นได้ชัดว่ามันได้หักไปแล้ว

ตามตัวมีเลือดไหล บริเวณหน้าอกและหน้าท้องมีแผลรอยรูปกากบาท

แน่นอนว่าศัตรูของเขาก็บาดเจ็บหนักเช่นกัน

จากการสู้แบบไม่คิดชีวิตของหลินมั่ว

สำนักมิคาโดะได้สูญเสียปรมาจารย์รุ่นเยาว์มากพรสวรรค์ไป 11คนแล้ว

ส่วนตระกูลอันเปโระกลับฉลาดหลักแหลมมาก

เมื่อเห็นว่าหลินมั่วกัดคนของตระกูลมิคาโดะไม่ปล่อย

แทนที่พวกเขาจะสู้จนตัวตาย พวกเขากลับซ่อนตัวอยู่ในเงามืดและคอยเล่นสกปรกแทน

ด้วยวิธีนี้ แม้ว่าบางคนจะได้รับผลกระทบจากปราณกระบี่ของหลินมั่ว แต่พวกเขาก็ไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสและไม่มีผู้เสียชีวิต

เมื่อถู่อวี่ไป๋หลี่เห็นว่าเพื่อนร่วมสำนักของตัวเองบาดเจ็บสาหัส หัวใจก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะอายุไม่มาก แต่ก็เป็นเหล่าลูกศิษย์ที่มีพรสวรรค์ของสำนักมิคาโดะ

เขากัดฟันแน่นและพูดอย่างโหดเหี้ยม

“อันเปโระ คิงส์ลีย์ ถ้าพวกนายยังเล่นไม่ซื่อแบบนี้ต่อ”

“พวกเรามิคาโดะจะกลับไปทันที”

“ถึงตอนนั้น ถ้าท่านคามิน่าตำหนิขึ้นมา”

“พวกนายก็อย่าคิดว่าจะหนีรอดไปได้”

“อย่างมากทุกคนก็แค่โดนลงโทษด้วยกัน”

คำพูดนี้ร้ายแรงเป็นอย่างมาก

อันเปโระ คิงส์ลีย์ยิ้มแบบมีเลศนัย

“ไป๋หลี่คุง นายพูดอะไรของนาย”

“พวกเราแค่อยากยกเครดิตที่จัดการหลินมั่วได้ให้นายก็เท่านั้น”

“นายเข้าใจฉันผิดไปนะ”

“ช่างเถอะ ในเมื่อไป๋หลี่คุงไม่พอใจกับสิ่งที่พวกเราทำ”

“พวกเราลงมือก็ได้”

ถู่อวี่ไป๋หลี่ได้ยินแบบนั้นก็โมโหจนแทบกระอักเลือด

พูดเสียน่าฟัง

ความจริงแค่อยากเอาความดีความชอบในการจัดการหลินมั่วแบบที่ตัวเองสูญเสียน้อยที่สุดก็เท่านั้น

ตอนนี้หลินมั่วอ่อนล้ามากแล้ว พวกเขาถึงคิดจะลงมือ

หน้าไม่อายจริงๆ

แน่นอนว่าในเวลาเช่นนี้ ไม่ใช่เวลาจะมาขัดแย้งกัน

การกำจัดหลินมั่วสำคัญที่สุด

เมื่อเขาส่งสัญญาณทางสายตาให้เพื่อนที่อยู่ด้านข้าง

คน 20คนก็เข้ามาล้อมวงกันทันที

“หลินมั่ว ครั้งนี้นายยังมีชีวิตอยู่”