ตอนที่ 2477 ผู้นำสองเมือง

หลังจากที่อธิบายเรื่องการเข้ารับตำแหน่งใหม่ในสมาคมแพทย์สภาเรียบร้อยแล้ว

เนี่ยคงหมิงได้พูดเสริมอีกว่า

“แน่นอนว่า การที่คุณได้รับตำแหน่งแพทย์สภาอาวุโสในขณะที่อายุน้อยขนาดนี้ อาจจะเป็นที่สะเทือนวงการ

ประกอบกับประเทศอื่นๆ ล้วนกำลังจับตามองพวกเราอยู่

เพราะฉะนั้นการเข้ารับตำแหน่งนี้ พวกเราจะยังไม่ประกาศสู่สาธารณะชั่วคราว”

หลินมั่วพยักหน้าเพื่อแสดงว่าเขาเข้าใจดี

สมาคมแพทย์สภาและพันธมิตรศิลปะการต่อสู้เป็นกำลังสำคัญของประเทศ

ถ้าให้ประเทศอื่นๆ โดยเฉพาะประเทศญี่ปุ่นรู้เรื่องนี้

พวกเขาจะต้องจับตามองหลินมั่วและพยายามกำจัดเขาแน่นอน

สู้กันซึ่งหน้ารับมือได้ง่ายกว่าการแอบแทงข้างหลัง

ที่เนี่ยคงหมิงทำแบบนี้ก็เพื่อระวังความปลอดภัยให้หลินมั่ว

“ส่วนเรื่องที่สองเป็นเรื่องเกี่ยวกับภารกิจในตำแหน่งใหม่ของคุณ”

“วิธีการฝึกซ้อมแบบ ‘การลงทัณฑ์ร่างกาย‘ ที่คุณเสนอในห้องซ้อมรบ ได้มีผู้คนให้ความสนใจมากมาย

ประกอบกับที่ฝีมือของคุณในการแข่งขันการเปลี่ยนวาระดำรงตำแหน่งพันธมิตรศิลปะการต่อสู้ครั้งนี้”

ทางพันธมิตรศิลปะการต่อสู้ได้เลื่อนขั้นให้คุณเป็นผู้ฝึกสอนการต่อสู้

อีกอย่างทางพันธมิตรต้องการมอบตำแหน่งผู้นำพันธมิตรศิลปะของหนานเยว่และเหอเน่ยแก่คุณอย่างเป็นทางการ

พูดจบ เนี่ยคงหมิงก็หยิบหนังสือดำรงตำแหน่งทั้งสามฉบับออกมา!

เล่มที่หนึ่งคือตำแหน่งแพทย์สภาอาวุโส เล่มที่สองคือตำแหน่งผู้ฝึกสอนการต่อสู้ เล่มที่สามคือผู้นำพันธมิตรศิลปะของทั้งสองเมือง

ในตอนนี้ หลินมั่วรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก

การเลื่อนตำแหน่งในครั้งนี้มันมากเกินไปหรือเปล่า

ตำแหน่งแพทย์สภาอาวุโสและผู้ฝึกสอนการต่อสู้ เขายังพอเข้าใจได้

เพราะมันเป็นเรื่องที่เขาใช้ความพยายามทุ่มเทเพื่อให้ได้รับมา

แต่ตำแหน่งผู้นำพันธมิตรศิลปะของเมืองหนานเยว่และเมืองเหอเน่ย หลินมั่วรู้สึกว่ามันมากเกินไป

ไม่ถูกต้อง!

ในขณะนั้น จู่ๆ หลินมั่วก็คิดอะไรออก

“ผู้อาวุโสเนี่ย เมืองหนานเยว่และเมืองเหอเน่ยอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลต้าฉู่ใช่ไหม”

เนี่ยคงหมิงพยักหน้าพร้อมแสดงแววตาเจ้าเล่ห์ออกมา

หลินมั่วรู้สึกช็อกไปทันที

เลื่อนขั้นให้เขาสูงขนาดนี้

ต้องการฆ่าเขาหรือเปล่าเนี่ย

“ผู้อาวุโสเนี่ย คุณก็รู้ว่ากระดูกของผมยังต้องใช้เวลาฟื้นฟูไปอีกระยะหนึ่ง

และการเปลี่ยนวาระดำรงตำแหน่งพันธมิตรศิลปะการต่อสู้ยังไม่เสร็จสิ้น

ผมยังต้องเตรียมตัว”

“ที่บ้านยังต้อง...”

หลินมั่วพูดฉอดๆ อยู่คนเดียวเป็นเวลาสิบกว่านาที

เขาพูดทุกคำที่แสดงถึงการเลื่อนเวลาออกไป