ตอนที่ 2493 การนัดพบกันในวันที่หิมะตก

หิมะที่ฟุ้งกระจายปกคลุมทั่วเมืองจิงอย่างรวดเร็ว

หิมะสีขาวหนาทึบกองอยู่บนถนนหนทาง กิ่งต้นไม้ บนหลังคา

อากาศหนาวเหน็บ หิมะตกหนักปิดทางถนน บวกกับเป็นเวลาพลบค่ำ

บนถนนหนทาง มีแต่ความเงียบงัน

เมื่อมองดูอากาศข้างนอก บริกร รู้สึกหนาวจนตัวสั่น

“อากาศบ้าไรวะโครตหนาวเลย ถ้าไงพวกเราปิดร้านเร็วหน่อยเถอะ”

และดูเหมือนว่าเมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ รอบๆร่างกายก็ราวกับจะเย็นยะเยือกขึ้นไปอีก

เพื่อนร่วมงานของเขาเหลือบมองชั้นสองอย่างไม่พอใจ

“ยังมีแขกอยู่ไม่ใช่เรอะ

เขาจะไปเมื่อไร พวกเราจะปิดร้านได้ตอนไหน”

เมื่อได้ยินคำนี้ คนที่บ่นคนนั้น ก็ยิ่งหงุดหงิดขึ้นไปอีก

“เฮ้อ ตัวภาระจริงๆ

ฉันจะไปถามเขา ว่าจะไปเมื่อไร”

และเมื่อตอนที่เขากำลังวางแผนจะขึ้นไปชั้นบน

เพื่อนร่วมงานที่อยู่ด้านข้างก็ห้ามเขาไว้ทันที

“แกจะบ้าเรอะ แม้แต่เถ้าแก่ของเรายังเคารพนับถือลูกค้าคนนี้เลย

ถ้าแกอยากโดนไล่ออก ฉันจะไม่ห้ามแกแล้ว”

หลังจากยื้อยุดอยู่พักหนึ่ง บริกรคนนี้ก็ล้มเลิกความคิดเดิมของเขา

“ให้ตายเหอะ ข้าจะแข็งตายอยู่แล้ว

เถ้าแก่นี่ก็ก็นิสัยเสีย ไม่ให้ปิดร้านก็สิ้นเรื่องแล้ว

เครื่องทำความร้อนก็ไม่รู้จักติดตั้งสักเครื่อง”

เขาพูดพลางมองไปทางประตูใหญ่ที่เปิดอยู่

ลมหนาวที่เข้ามาในห้องอย่างไม่ขาดสาย พัดจนมือเท้าเย็นเฉียบ

ตอนที่เขากำลังหงุดหงิดในใจ

เงามืดท่ามกลางสายลมและหิมะ เดินเข้าไปในร้านน้ำชาด้วยหิมะที่เต็มไปหมด

ผู้มาเยือนไม่ได้พูดอะไรให้มากความ

เขาแค่ตบเสื้อคลุมขนมิ้งค์หนาๆของเขาและพูดว่า

“นัดคนไว้!”

บริกรคนหนึ่งแอบยกข้อศอกขึ้น กระแทกไปทีหนึ่ง ที่เพื่อนร่วมงานด้วยใบหน้าที่ขุ่นเคือง

จากนั้นจึงเดินขึ้นมาทักทายเขาพร้อมรอยยิ้ม

“สวัสดีครับคุณผู้ชาย เชิญตามผมมา”

ตอนนี้ร้านน้ำชาทั้งร้านเหลือเพียงลูกค้าคนเดียว ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องถามมากมาย

ห้องน้ำชาชั้นบนสุด

ชายชราที่มีดวงตาสีพีชจมูกนกอินทรี เวลานี้กำลังเขี่ยเล่น อยู่หน้าเตา

เมื่อไฟลุกไหม้มากขึ้นเรื่อยๆ กาน้ำชาที่อยู่ด้านบนก็ค่อยๆปล่อยไอน้ำสีขาวออกมา

รอจนกระทั่งฝาด้านบนเดือดอยู่ตลอดเวลา