ตอนที่ 2540 เดินเท้ามา

ระยะห่างจากเขาไป๋เฟิ่งเมืองเหอเน่ยกับเมืองพานหยางมีระยะทางหนึ่งพันสี่ร้อยกิโลเมตร

และสภาพเดินทางทุลักทุเลของพวกเรา บวกกับรองเท้าที่ผุพังทั้งคู่แล้ว

หลินมั่นรู้สึกบางอย่างในหัวใจ ทันใดนั้นจึงถามว่า

“พวกคุณเดินเท้ามาเหรอ”

เมื่อเจอหลินมั่วถามด้วยความสงสัย

ตี๋หยุนจึงพยักหน้าโดยตรง

“ระหว่างทางเดินแล้วก็หยุดพัก ใช้เวลาประมาณหนึ่งเดือนครึ่ง”

เมื่อพูดเช่นนี้ หลินมั่วจึงเบิกตาโตทั้งสองข้างทันที

เดินเท้าหนึ่งพันสี่ร้อยกิโลเมตร นั่นคือนิยามแบบไหนกัน

และมาดของอีกฝ่ายเห็นได้ชัดว่ายังมีเพื่อนร่วมทางคนอื่น

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลินมั่วจึงถามอีก

“เพราะอะไร

ตามหลักแล้ว เมืองเหอเน่ยของพวกคุณมีการทำเกษตรที่เฟื่องฟู อุตสาหกรรมการเลี้ยงสัตว์ก็พัฒนามาก

ทำไมต้องเดินทางไกล มาที่เมืองพานหยาง”

เมื่อพูดเรื่องนี้ ตี๋หยุนใบหน้าที่เต็มไปด้วยความซื่อสัตย์เริ่มบิดเบี้ยวขึ้นมาในทันใด

พร้อมกับพูดด้วยความขุ่นเคืองว่า

“เป็นเพราะพวกผีดูดเลือดพวกนั้น”

“พวกเขาใช้นามของตัวเองควบคุมดูแลทั้งเมือง ยึดที่นาทั้งหมดของพวกเรากลับไป

ทุกปีไม่เพียงแต่ต้องให้ผลผลิตสามสิบเปอร์เซ็นต์กับพวกเขา

ถึงขนาดที่ว่าทุกบ้านจะโดยเก็บภาษีตามจำนวนสมาชิกในครอบครัว ภาษีเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า”

“ด้วยสถานการณ์เช่นนี้ เด็กหนุ่มแข็งแรงอย่างพวกเราจึงกลายเป็นภาระของครอบครัว

ดังนั้นจึงคิดว่า ออกมาทำมาหากินเลี้ยงชีพดีกว่า”

เมื่อฟังจบ หลินมั่วจึงพยักหน้าเล็กน้อย

“โอเค เรื่องราวคร่าวๆ ของนายฉันพอเข้าใจแล้ว”

หลังจากรอสักพักหนึ่ง เพื่อนร่วมทางคนของตี๋หยุนที่วิ่งออกไป ตอนนี้วิ่งกลับมาแล้ว

แต่สิ่งที่ทำให้หลินมั่วแปลกใจคือ ข้างหลังของเขามีเพื่อนร่วมทางจำนวนร้อยคน

และสภาพที่ใส่เสื้อผ้าขาดวิ่น เหมือนผู้ลี้ภัยในตำนานเป็นอย่างมาก

หลินมั่นหันไปถามตี๋หยุน

“คนพวกนี้ นายรู้จักไหม”

หลังจากเห็นคนหลังแล้วจึงพยักหน้า

หลินมั่วอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วขึ้นมา

ไม่ใช่เพราะเขารังเกียจที่คนเยอะเกินไป

แต่ดูจากสภาพการณ์ในตอนนี้ ยิ่งจำนวนคนยิ่งเยอะ หมายความว่าการใช้ชีวิตของคนทั่วไปในเมืองเหอเน่ยยิ่งลำบากลำเค็ญ

ไม่มีขื่อไม่มีแปร!