ตอนที่ 2597 สิ้นสุดการรักษา

เมื่อเห็นว่าน้องชายตัวเองชักมีดออกมา

จ้าวเจี้ยนผิงจึงแสร้งตีหน้าขรึมก่อนจะพูดตำหนิ

“เจ้าสามอย่าทำแบบนั้น!

พวกเราเป็นพี่น้องกัน จะถือมีดขึ้นมาจ่อหน้ากันได้ยังไง เก็บลงไปเดี๋ยวนี้”

จ้าวอันคังกลับไม่ทำตามที่พี่ชายบอก เขาเพียงตวาดออกไปอย่างโมโห

“ใครเป็นพี่น้องกับมันกัน ไอ้จ้าวหยูคนนี้เป็นแค่เด็กกำพร้าที่ตระกูลเราเก็บมันมาเลี้ยงก็เท่านั้น

ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลพวกเราให้ข้าวมันกิน มันคงจะหิวตายไปนานแล้ว”

“พอมาวันนี้ไอ้เด็กเหลือขอนี้กลับกล้ามาขวางทางพวกเรา

จ้าวหยู ถ้าแกยังไม่ถอย ฉันจะตัดหัวแกซะ”

จ้าวเจี้ยนผิงพูดตำหนิขึ้นอีกครั้ง

แต่สำหรับจ้าวหยูแล้วเขาเพียงแสยะยิ้มให้กับคำขู่ของคุณชายสามเท่านั้น

“ท่านประมุขมีคำสั่งมาว่าใครกล้าขัดคำสั่งให้จัดการได้เลย”

“คุณชายสาม หากคุณอยากเข้าไปก็ต้องข้ามศพผมไปก่อน”

พูดจบ เขาก็ชักดาบที่อยู่ในมือออกมาเช่นกัน กลิ่นอายสังหารปกคลุมทั่วพื้นที่ทันที

“ได้ ในเมื่อแกอยากตาย ฉันก็จะช่วยสงเคราะห์ให้เอง”

เมื่อพูดจบ จ้าวอันคังก็ยกดาบของตัวเองขึ้นมาเช่นกัน

ในตอนนี้ จ้าวเจี้ยนผิงก็ไม่เข้าไปห้ามอีกต่อไป

ในเมื่อจ้าวหยูไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงก็ควรจะตายๆ ไปซะ!

ท่ามกลางบรรยากาศมาคุ เสียงกระทบกันของดาบก็ได้ดังขึ้น

เมื่อเห็นว่าจ้าวหยูกำลังจะถูกฟันออกเป็นสองท่อน

เขาก็ยกกระบี่ตัวเองขึ้นมาขวางกระบี่ของอีกฝ่ายเอาไว้

“ถอยไปซะ!”

จ้าวหยูตวาดเสียงดังลั่น

จ้าวอันคังถูกถีบจนกระเด็นออกไป

และเมื่อเขาเตรียมที่จะหันหลังกลับมาสู้ใหม่ ปลายกระบี่ของจ้าวหยูก็ได้จ่ออยู่ที่คอของเขาแล้ว

แววตาของจ้าวหยูในตอนนี้แข็งกร้าว

ถ้าคุณชายสามยังกล้าตุกติก จ้าวหยูคงจะฆ่าเขาเป็นแน่

คนที่ยืนอยู่ที่นี่ไม่มีใครคิดมาก่อนว่าเด็กที่ตระกูลจ้าวรับเลี้ยงไว้เป็นลูกบุญธรรมและไม่ค่อยเปิดเผยตัวจะเก่งกาจขนาดนี้

แม้แต่จ้าวอันคังก็สู้เขาไม่ได้

ทำให้ในตอนนี้ บรรยากาศรอบๆ ถูกปกคลุมด้วยความเงียบที่อันตราย

ในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตาย