ตอนที่ 2612 ตื่นตระหนกตอนเที่ยงคืน

ยังดีที่หลินมั่วเปิดห้องสแตนดาร์ดไว้ จึงนอนคนละเตียงพอดี

เมื่อมองไปที่เด็กหญิงตัวน้อยที่นั่งอยู่บนเตียงฝั่งตรงข้ามซึ่งกําลังลูบกระบองเพชรในมือด้วยความสนใจ

หลินมั่วอดไม่ได้ที่จะกังวลว่าหนามแหลมคมนั้นจะทําร้ายนิ้วอันอ่อนวัยของเธอหรือไม่

แต่หลังจากสังเกตมาเป็นเวลานาน เหตุการณ์นี้ก็ไม่ได้เกิดขึ้น

หลินมั่วจึงถือโอกาสให้เด็กหญิงตัวน้อยทําพฤติกรรมแปลกๆ

"หนูน้อย หนูชื่ออะไร"

หลังจากได้ยินคําถามของหลินมั่ว เด็กหญิงตัวน้อยจึงหยุดการเคลื่อนไหวในมือ

เงยหน้าขึ้นเอียงศีรษะเหมือนชีวิตระหกระเหินอยู่พักใหญ่ คิดอยู่ครู่หนึ่งจึงตอบ

"หนูชื่อลู่อิ่ง แล้วพี่ชายล่ะ"

พูดจบเธอยังแกล้งทําเป็นผู้ใหญ่ยื่นมือออกมาทําท่าจะจับมือ

หลินมั่วเห็นการกระทำของเธอ เขาก็หัวเราะเยาะด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน และยืนขึ้น

"หลินมั่ว"

พอทั้งสองจับมือกัน ลู่อิ่งก็ย้ำชื่อหลินมั่วแล้วหรี่ตาลงเผยให้เห็นเขี้ยวเสือน้อยที่ขาวสะอาด

"พี่หลินมั่วเป็นคนดี!"

ติ๊ง ได้การ์ดคนดี!

หลังจากหลินมั่วลูบผมของเด็กหญิงตัวน้อย เขาก็ก้มตัวลง

"ลู่อิ่ง ดึกแล้ว พอตื่นแล้วเราค่อยไปหาพ่อแม่หนูกันดีไหม"

ทว่า เมื่อใดก็ตามที่หลินมั่วพูดถึงเรื่องนี้ อารมณ์ของเด็กหญิงตัวน้อยก็จะลดลงอย่างกะทันหัน

หลินมั่วที่ไม่เข้าใจก็พูดจบเพียงเท่านั้น

รอพรุ่งนี้แล้วค่อยว่ากัน!

"ราตรีสวัสดิ์!"

ความง่วงนอนโจมตีอีกครั้ง

หลังจากหลินมั่วช่วยเด็กหญิงห่มผ้าห่ม เขาก็นอนพักผ่อนบนเตียง

ทว่าเมื่อเขาเข้าสู่ห้วงนิทรา

ขนทั่วร่างกายก็ลุกชันทันที ปฏิกิริยาจิตใต้สํานึกของร่างกายบอกเขาว่าตอนนี้มีคนจ้องมองเขาอยู่ข้างๆ

หลังจากนั่งนิ่งๆ เขาก็จับไท่อาไว้ทันที

และเมื่อเขาวางด้ามดาบลงบนฝ่ามือ ในห้องก็ไม่มีใครอยู่

ผ่านแสงสลัวๆ เขาก็เห็นแต่ลู่อิ่งที่กอดหมอนจนน้ำลายไหล

"ฮ่าฮ่า ต้นกระบองเพชรมากมายล้วนเป็นของเสี่ยวลู่ ล้วนเป็นของเสี่ยวลู่"

แม้แต่ในความฝัน ลู่อิ่งในเวลานี้ก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่มีความสุขและพึงพอใจ