ตอนที่ 2661 ลู่อิ่งที่น่าสะพรึงกลัว

เมื่อลู่อิ่งรับรู้ถึงสถานการณ์ภายนอกแล้วก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“จริงๆ เลย อายุแก่ปานนี้ยังจะมาเล่นเป็นเด็กอีก!”

พูดพลางเธอก็ถือกระบองเพชรไว้ในมือแล้วกระโดดลงมาจากผ้าห่มที่ขาวสะอาด

ขณะนั้นหลินมั่วที่กำลังหลับลึกก็เหมือนรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง แต่แล้วตอนที่กำลังจะขยับหนังตาและจะตื่นขึ้น

ลู่อิ่งที่เดินมาถึงหน้าประตูก็โบกมือ จากนั้นหลินมั่วก็นอนหลับไปอีกครั้ง

“เหนื่อยแล้ว ต้องนอนพักเยอะๆ นะ!”

ตอนที่ประตูห้องปิดลงอีกครั้ง ลู่อิ่งที่ถือกระบองเพชรไว้ก็เดินมาที่ระเบียงลำพัง

และในขณะนั้นเอง หัวหน้านักฆ่าก็นำพาลูกน้องขึ้นบันไดมาถึงชั้นที่หลินมั่วอยู่

แต่แล้วที่ตรงนั้นก็มีเด็กผู้หญิงหกเจ็ดขวบยืนทำตาโตและมองพวกเขาอย่างเงียบๆ

ลูกน้องเห็นว่าหัวหน้าทำสีหน้างุนงงจึงรีบอธิบาย

“หัวหน้า นี่เป็นเด็กผู้หญิงที่ช่วงนี้หลินมั่วอยู่ด้วยตลอด!”

หัวหน้านักฆ่านั้นพยักหน้าอย่างเยือกเย็น จากนั้นก็พูดด้วยเสียงที่เย็นชาว่า

“ถ้าอย่างนั้นก็ฆ่าทิ้งด้วยกันเลย!”

เมื่อเขาพูดจบ ลูกน้องที่อยู่ข้างๆ ก็เอามีดสั้นยาวสามนิ้วออกมาแล้วเดินไปทางลู่อิ่ง

“เด็กน้อย อย่าโทษฉันเลย ถ้าจะโทษก็โทษเธอตามผิดคนแล้วกัน ไปตายซะ!”

เมื่อเสียงที่เยือกเย็นจบลง มีดที่เฉียบแหลมก็แทงไปที่คอของลู่อิ่ง

เสี้ยววินาทีของความเป็นความตาย ลู่อิ่งเอียงใบหน้าหลบ “พูดมากจริงๆ!”

พูดพลางแขนที่เรียวเล็กของเธอยกขึ้นมาช้าๆ

จากนั้นเธอก็กำมือเล็กๆ ของเธอ นักฆ่าที่อยู่ต่อหน้านั้นเบิกตากว้างทันที พลังที่อยู่ๆ ก็มาจากทั่วทุกสารทิศนั้นราวกับว่าจะบีบอัดเขาให้เละ

“อื้อ...”

เขาพยายามที่ขอความช่วยเหลือ แต่กลับได้แต่ส่งเสียงที่ทรมานผ่านทางลำคอ ภายใต้สายตาที่ตกใจกลัวของเพื่อนๆ เขานั้นก็บีบอัดจนแตกกระจายออกเป็นเลือด

และเมื่อลู่อิ่งมองไปที่พวกเขาอีกครั้ง เหล่านักฆ่าก็ได้แต่เดินถอย เมื่อพลังนั้นเกินกว่าที่รับรู้ สิ่งที่ได้มานั้นก็คือความหวัดหวั่นสะพรึงกลัวขั้นสุด