ตอนที่ 2750 คุณใกล้ตายแล้ว

ไป๋หลางเห็นหลินมั่วขมวดคิ้วก็คิดในใจว่าหลินมั่วต้องเดือดร้อนแน่เพราะเขาไม่รู้อาการป่วยที่แน่ชัด สหายหมอผีคนอื่นๆ รอบตัวเขาก็มีท่าทีดูถูกเหยียดหยามเช่นกัน

“หมอเทวดา นายไหวรึเปล่าน่ะ เวลาของทุกคนมีค่านะ”

ทุกคนเฝ้าดูหลินมั่ววางมือบนข้อมือของชายวัยกลางคนในชุดสูทเป็นเวลาเกือบสิบนาที แต่ก็ยังไม่มีผลใดๆ พวกเขาเริ่มใจร้อนเล็กน้อย ผู้เกี่ยวข้องที่ยกแขนตลอดก็เริ่มปวดเมื่อย

“ผลเป็นไงบ้างล่ะ ?”

แม้น้ำเสียงจะนิ่งสงบ แต่ก็เป็นเพียงเพราะเขาควบคุมมันได้ ในใจหยุดบ่นไม่ได้จริงๆ

มีปัญหาก็คือมีปัญหา ไม่มีปัญหาก็คือไม่มีปัญหา ก็แค่ประโยคเดียวยืดเยื้อมานานอะไรขนาดนี้ น่ารำคาญ !

ไป๋หลางมองไปรอบๆ ด้วยความได้ใจอยู่ลึกๆ ไม่คิดเลยว่าเจ้าเด็กนี่จะกล้าดูถูกอาจารย์ของตน ไม่มีทางที่เรื่องนี้จะแก้ไขได้ง่ายๆ ในวันนี้

“หลินมั่ว ถ้าตรวจสอบไม่พบอะไรก็บอกมาตรงๆ เลยเถอะ ยื้อเวลาต่อไปก็ไม่ได้ผลหรอก”

“ถ้ายอมแพ้ตอนนี้ก็คุกเข่ารับผิดซะ แล้วจากนี้ไปก็อย่าแตะต้องทักษะการแพทย์อีก แล้วฉันจะไว้ชีวิต ให้ทนกับความทรมานจากการตัดมือทั้งสองข้าง”

เขาไม่เพียงต้องการทำให้หลินมั่วอับอายต่อหน้าทุกคน แต่ยังต้องการตัดอาชีพแพทย์ในอนาคตของเขาออกไปโดยสิ้นเชิงอีกด้วย

หลินมั่วไม่ได้สนใจเสียงเจื้อยแจ้วของไป๋หลาง เขาคลายมือและเอ่ยถามอย่างจริงจัง

“อาหารหลักของคุณในช่วงหกเดือนที่ผ่านมาคืออะไร”

หลินมั่วยื้อเวลาเนิ่นนานไม่ใช่เพราะไม่รู้อาการป่วยของชายวัยกลางคน ในทางตรงกันข้าม สภาพร่างกายของคนคนนี้แย่มาก เหมือนถูกแขวนเอาไว้ ถ้าใช้คำเดียวเพื่ออธิบายก็คือเป็นฟางเส้นสุดท้าย

ไป๋หลางที่อยู่ข้างๆ เอ่ยปากพูดแดกดัน “ฉันว่านะหมอเทวดา ทักษะการแพทย์นายไม่ไหวก็พอเถอะ ไม่มีสามัญสำนึกขั้นพื้นฐานในชีวิตเลยเหรอ ?”

“คนเราไม่กินข้าวเป็นอาหารหลัก ก็ต้องกินเมนูเส้น ไม่สามารถอยู่รอดได้ด้วยการกินดิน”

คำพูดเหล่านี้ทำให้ผู้ชมระเบิดเสียงหัวเราะทันที พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะดูถูกหลินมั่ว

“หมอเทวดาคนนี้ชื่อเสียงจอมปลอมนี่หว่า !”