ตอนที่ 2807 ขอร้องท่านช่วยข้าด้วยเถิด

หลังจากหลินมั่วปรุงยาอายุวัฒนะเสร็จแล้ว ท้องฟ้าด้านนอกก็มืดครึ้มทั่วแผ่นฟ้า และเสี่ยวลู่อิ่งที่เล่นซนจนเหนื่อยล้าและฟุบหลับไปบนโต๊ะ

รอจนหลินมั่วกำลังจะอุ้มลู่อิ่งไปพักผ่อน ข้างนอกวิลล่ากลับมีเสียงโหวกเหวกโวยวายดังมา

“ขอร้องละครับ ให้ผมได้พบคุณหลินมั่วหน่อยเถอะนะ”

จางเชียนมองลูกน้องหลายคนด้วยสายตาที่อ้อนวอน

“ไปซะ ทุกคนถ้าเป็นอย่างนาย ลูกพี่ของพวกเราไม่ยุ่งจนตายหรา รีบออกไปซะเถอะ!”

“ผมมีเรื่องด่วนจริงๆครับ…”

จางเชียนพูดไม่ทันจบ อีกฝ่ายก็ยกปืนมาจ่อที่เขา “ยังไม่ไปอีก ข้ายิงเอ็งแน่!”

ด้วยท่าทีที่ข่มขู่ จางเชียนไม่กล้าพูดอะไรอีก เขาหันหลังกลับอย่างสิ้นหวัง ก้มหน้าก้มตากำลังคิดว่าจะผูกคอตายกับต้นไม้ต้นไหนดี แต่เขาเดินไปไม่กี่ก้าว ข้างหลังก็มีเสียงเรียกดังมา

“คุณลุงรอประเดี๋ยว!”

จางเชียนเห็นหลินมั่วก็จำได้ทันที เขาเคยเห็นหลินมั่วทางทีวี ในงานแข่งขันของสมาคมทางการแพทย์

“คุณหลินมั่ว ขอร้องคุณช่วยผมด้วยนะ”

จางเชียนพูดจบก็คุกเข่าลงตรงหน้าหลินมั่ว พูดขอร้องอ้อนวอนน้ำตาไหลอาบแก้ม

หลินมั่วงุนงงกับท่าทีที่ไม่คาดคิดของชายผู้นี้”คุณลุง มีเรื่องอะไรลุกขึ้นแล้วพวกเราเข้าไปคุยในห้องดีกว่า!”

หลังจากที่ทั้งคู่เข้าไปในวิลล่า จางเชียนก็เล่าเรื่องที่เรือขนส่งของเขาถูกปล้น

“…” คุณหลินมั่ว พวกเราขายแค่ผ้าไหมสำหรับอาบน้ำเท่านั้นนะ แค่ปริมาณมากหน่อย!”

“คุณอย่าเพิ่งใจร้อน ฝ่ายตรงข้ามคือใคร”

แม้ว่าการปล้นเรือจะทำให้ได้กำไรมหาศาล แต่เปรียบเสมือนการฆ่าไก่เพื่อเอาไข่ หากเรื่องนี้แพร่กระจายออกไป ชื่อเสียงของต้าฉวีจะเสียหายอย่างสิ้นเชิง พ่อค้าจากภายนอกจะไม่กล้ามาค้าขายที่นี่ ต้าฉวีจะไม่มีโอกาสได้พัฒนาไปตลอดชีวิต

ดังนั้นหลินมั่วก็อยากรู้เช่นกัน ว่าที่แท้เป็นกลุ่มกองกำลังใด ที่ช่างโง่เขลาขนาดนี้ ถึงขนาดทำเรื่องโง่ได้