ตอนที่ 2832 ผมอยากเปิดพันธมิตรศิลปะการต่อสู้ในฮานอยอีกครั้ง

หลังจากการมาถึงโดยไม่ได้รับเชิญของเจียป๋ายเลวี่ย แขกเหรื่อที่ได้รับเชิญหลายคนในที่นี้ก็มาถึงแล้ว งานเลี้ยงจึงเริ่มขึ้น

ไฮไลท์ของงานเลี้ยงอาหารค่ำคือการเริ่มต้นความร่วมมือทางธุรกิจ จนกระทั่งสมาชิกสภาทั้งสี่คนขึ้นเวที ดอกไม้ไฟก็ถูกยิงขึ้นไปบนท้องฟ้าด้านนอกห้องโถง

ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิดแต่เดิมของเมืองเหอซานสว่างเจิดจ้าด้วยแสงจากดอกไม้ไฟ แม้แต่ถนนในใจกลางเมืองก็สว่างเหมือนเป็นตอนกลางวัน เสียงระเบิดพร้อมด้วยลวดลายดอกไม้ไฟอันงดงามบรรจบกันในท้องฟ้าสีดำอันว่างเปล่า

ในตอนนี้ ผู้คนทั้งเมืองเหอซานล้วนแต่เพลิดเพลินกับงานฉลองที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน

ดอกไม้ไฟกินเวลานานเกือบครึ่งชั่วโมง หากไม่ได้กังวลว่าจะกระทบต่องานเลี้ยง ท่านผู้เฒ่ากานคงปล่อยให้จุดต่อไปถึงสองชั่วโมง

“ขอบคุณทุกคนสำหรับการสนับสนุน ผมจะไม่พูดอะไรเวิ่นเว้อแล้ว”

“ผมขอประกาศว่าพันธมิตรการค้ากับต้าฉวีได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ณ บัดนี้ !”

ทันทีที่เขาพูดจบ เสียงปรบมือก็ดังก้องไปทั่วงานเลี้ยง ขณะที่คนทั้งสี่รวมถึงหลินมั่วออกแรงเล็กน้อยเพื่อดึงเชือกสีแดงในมือ ผ้าไหมสีแดงขนาดใหญ่ก็ค่อยๆ ร่วงลงมาจากอากาศ จากนั้นแผ่นโลหะที่ถูกซ่อนไว้ อย่างเงียบๆ เป็นเวลานานก็ปรากฏต่อสายตาผู้คน

“พระเจ้า นี่มันผลิตมาจากไม้จินสือหนาน”

แขกเหรื่อที่ได้เห็นต่างพากันร้องอุทานและตาโตอ้าปากค้าง

แผ่นโลหะนี้ยาวประมาณหกเมตรและสูงสองเมตร เป็นการแกะสลักโดยตรงได้มีการประกบกัน กล่าวอีกนัยคือต้องใช้ไม้มากกว่าสองเมตร ซึ่งเป็นที่น่าตกใจมาก

ไม้จินสือหนานที่ใหญ่ขนาดนี้ ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย นี่ไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะกล่าวว่าแผ่นโลหะชิ้นนี้เป็นสมบัติล้ำค่า

สำหรับอักษรคำว่า ‘พันธมิตรการค้ากับต้าฉวี’ บนแผ่นป้ายทำจากทองคำบริสุทธิ์นี้กลับไม่ได้รับความสนใจจากผู้คนมากนัก

แม้แต่คนที่เกี่ยวข้องอย่างหลินมั่วก็ต้องกลั้นหายใจอย่างอดไม่ได้หลังจากเห็นสิ่งนี้ เจียเต๋อเลี่ยก็รู้สึกอาลัยอาวรณ์เป็นอย่างมาก เขาเคยได้ยินจากองค์ชายมาก่อนว่าเขาเป็นผู้ดูแลรับผิดชอบเรื่องป้ายของพันธมิตรการค้ากับต้าฉวี เดิมทีหลินมั่วก็คิดแค่ว่าอีกฝ่ายจะส่งทองคำบริสุทธิ์มาทำ แต่ไม่คิดว่าลวดลายจะเล็กมากขนาดนี้