ตอนที่ 2855 ความเจริญรุ่งเรืองของเหอซาน

หลังจากทำงานหนักมาสองสามวัน สมาชิกของพันธมิตรศิลปะการต่อสู้ ก็มาถึงในสองสามวัน และการรีสตาร์ทของพันธมิตรศิลปะการต่อสู้ ก็เริ่มดำเนินไปในทิศทางที่ถูกต้อง งานสำคัญทั้งหมดที่นี่ดำเนินไปอย่างเต็มกำลัง และทั้งเมืองเหอซานก็เจริญอย่างรวดเร็ว

บนท่าเรือ หลังจากขนถ่ายวัสดุก่อสร้างต่างๆ เรือขนาดยักษ์ก็บรรทุกอาหารพิเศษของเมืองเหอซานและอาหารทะเลต่างๆ

ภายในเมือง ยกเว้นถนนเซินหลัว ที่หลินมั่วสั่งให้ไม่เข้าไปยุ่ง ถนนอื่นๆ ก็เริ่มกว้างขึ้นอย่างมาก อาคารที่ทรุดโทรมและยุ่งเหยิงดังกล่าวทั้งหมดถูกถล่ม และมีห้างสรรพสินค้า ชุมชน โรงเรียน และโรงพยาบาลแห่งใหม่ สร้างขึ้นมากมายเป็นต้น

กล่าวโดยสรุป ภายใต้การนำของท่านผู้เฒ่ากาน เมืองเหอซานทั้งหมดใช้หลินมั่วเพื่อจัดการเรื่องพันธมิตรศิลปะการต่อสู้ เพื่อดึงดูดการลงทุนทุกที่ และเขาอาศัยสำนักงานของพันธมิตรศิลปะการต่อสู้ ในใจกลางเมืองที่ทำงานอย่างบ้าคลั่ง

ไม่มีใครรู้ว่าหลินมั่วจะตั้งสำนักงานใหญ่ของพันธมิตรศิลปะการต่อสู้ไว้ที่ไหน แต่ตราบใดที่เขาอยู่ในเมือง เหอซซานสมาชิกของพันธมิตรการค้ารวมถึงนักธุรกิจที่ร่ำรวยอื่น ๆ จะไม่หยุดการเพิ่มทุนอย่างบ้าคลั่งของพวกเขาเข้าสู่เมืองเหอซานแน่นอน

ตอนนี้เมืองทั้งเมืองได้ถูกขยายไปยังชานเมืองแล้ว และเมืองทั้งเมืองก็มีรูปลักษณ์ใหม่โดยสิ้นเชิง

หลินมั่วรู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี แต่เขาไม่ได้เข้าไปยุ่ง ทุกสิ่งที่ท่านผู้เฒ่ากานทำนั้นถูกกฎหมาย และไม่มีผลกระทบต่อการพัฒนาของพันธมิตรศิลปะการต่อสู้ ในทางกลับกัน มันก็มีประโยชน์มาก

ยิ่งไปกว่านั้น ภายใต้การวางแผนของท่านผู้เฒ่ากาน มีการแลกเปลี่ยนทางการค้าระหว่างสมาชิกของพันธมิตรการค้าทั้งหมดได้ใกล้ชิดยิ่งขึ้น ซึ่งเป็นสิ่งที่ดี มีหลายโครงการที่ซ่งจื่อหลานเข้าร่วมด้วย

บางครั้งหลินมั่วก็ถอนหายใจว่าคนที่อยู่ในโลงศพครึ่งเท้าเช่นนี้ กลับมีความคิดทางธุรกิจที่ชาญฉลาดได้

ยามค่ำคืน พระจันทร์ขึ้นผ่านยอดต้นหลิว

หลังจากจัดการงานสำหรับวันรุ่งขึ้น หลินมั่วก็กลับมาที่ห้องแต่เช้า แม้ว่าเขาจะทนงานที่มีความเข้มข้นสูงไม่ได้ แต่โชคดีที่สมาชิกของสมาชิกพันธมิตรการต่อสู้ทุกคน ไม่ว่าจะเป็นเสมียนหรือสำนักงานการต่างประเทศ สมาชิกทุกคนในครอบครัวเหลียน ไม่เช่นนั้น คงจะเหนื่อยมากไปนานแล้ว

เมื่อเขาเดินออกจากห้องน้ำ แสงจันทร์ก็ตกกระทบแก้มของเสี่ยวลู่อิ่ง และผ้าม่านก็พลิ้วไหวตามลมหนาว

“ไม่มีใครนอนข้างๆแบบนี้ แล้วถ้าเตะผ้าห่มแล้วเป็นหวัดแล้วจะทำไงดีล่ะ!”

หลินมั่วยิ้มอย่างขมขื่นและห่มผ้าห่มให้ลู่อิ่ง เขากำลังจะปิดหน้าต่าง แต่ก่อนที่เขาจะลุกขึ้น จู่ๆ ก็รู้สึกขนลุก นอกหน้าต่าง เห็นได้ชัดว่าลมหนาวพัดเข้ามา แล้วพัดเข้ามาได้อย่างไร

และอีกอย่างเมื่อตอนเขาเข้าห้องมา ก็ไม่มีใครเลย