ตอนที่ 2877 บังเอิญพบกันกลางป่า

ยามค่ำคืนในภูเขาลึกช่างงดงาม ไกลจากมลพิษในเมือง ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวที่ส่องแสงระยิบระยับ

ไท่จื่อยังไม่นอน เขานั่งพิงกับกิ่งไม้ คอยเฝ้าระวังรอบๆพร้อมกับ ชื่นชมความงามของธรรมชาติที่หาได้ยาก หรืออาจจะพูดได้ว่าเขากำลังนอนไม่หลับเพราะกังวล

ราวกับว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขาเป็นห่วงใครสักคนจนนอนไม่หลับ

“ช่างไร้เดียงสาจริงๆ โดนจับไปก็ไม่รู้จักทิ้งเบาะแสอะไรไว้ ให้พวกเราต้องมาร่อนเร่เหมือนแมลงวันไร้หัว”

หลังจากบ่นพึมพำกับตัวเอง เขาก็กำลังจะพักผ่อน ทว่ากลับได้ยินเสียงของอาเฟยเรียกเบาๆที่ใต้ต้นไม้

“ลูกพี่ พวกเราไปล่าสัตว์มาได้ ลงมาลองชิมหน่อยไหม”

ไท่จื่อสูดกลิ่นหอมของเนื้อย่างที่โชยมา เขาทิ้งใบไม้ไผ่ที่เคี้ยวอยู่ในปาก กระโดดลงจากกิ่งไม้สูงสิบกว่าเมตรอย่างมั่นคง

“คืนนี้ลำบากพวกนายเฝ้าระวังกันหน่อยล่ะ อย่าประมาทเด็ดขาด พี่สะใภ้ยังอยู่ในทีมด้วยนะ”

หลังจากไท่จื่อสั่งกำชับ ก็รับเนื้อกระต่ายย่างมากัดกินอย่างเอร็ดอร่อย

“ไม่เลว แต่เนื้อแข็งไปหน่อย ถ้า…”

พูดยังไม่ทันจบ ไท่จื่อก็หยุดไปทันที ลูกน้องกำลังจะถาม แต่เห็นไท่จื่อยกมือห้าม ในความเงียบโดยรอบบริเวณ มีเพียงเสียงของเปลวไฟที่ลุกโชน

ไม่นานนัก ก็ได้ยินเสียงกุกกักดังมาจากไม่ไกล

ด้วยระยะทางที่ไกล ทีมจึงพกเพียงปืนพกติดตัว ยกเว้นหน่วยซุ่มยิงของถงจวิน หลังจากได้ยินเสียง ทุกคนก็รีบคว้าปืนพกที่เอว จ่อไปยังทิศทางที่เสียงดังมา

แสงจันทร์ส่องลงมา ร่างคนหนึ่งค่อยๆปรากฏตัวออกมาจากป่า เดินตรงมายังคณะของไท่จื่อ

“หยุด ใครกัน!”

“อมิตตาพุทธ! โยมไท่จื่อ ไม่ได้เจอกันนาน!”

เมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคย ไท่จื่อตะลึงไปก่อน ตามด้วยดวงตาที่สว่างไสว

“แม่เจ้า ท่านคือเจ้าโล้นน้อย!”

หลังจากเดินเข้ามาใกล้ แสงไฟก็ส่องให้เห็นใบหน้าอย่างชัดเจน ซึ่งก็คือสามเณรตู้จี๋ที่พวกเขาไม่ได้พบกันมานาน

“รีบเก็บปืนขึ้นมา คนกันเอง”